'Sense8' op Netflix

Dat goed begonnen niet altijd half gewonnen is, bewezen wij vorig weekend nog toen we alleen het eerste cijfertje op ons lottoformulier correct hadden aangekruist. Desalniettemin stemde de openingsscène van de nieuwe Netflixreeks ons alvast erg hoopvol.

Hadden we al vermeld grote fan te zijn van Daryl Hannah? Ja? Jammer, want we staan op het punt het nóg eens te zeggen. De nieuwe creatie van broer en zus Wachowski (meesterbedenkers van ‘The Matrix’) start immers met Hannah die als de mysterieuze Angelica (Angel voor de vrienden) schokkend wakker wordt in een vervallen pand. Ze zoekt en vindt een geweer, stopt de loop in haar mond en haalt de trekker over, daarmee acht nieuwe sensates barend. Niet toevallig de acht hoofdpersonages van de serie. De visuele flair en de flinke dosis unheimlichkeit in die eerste tien minuten gaven het scepticisme dat we overhielden aan de laatste Wachowski-vehikels een klein duwtje richting afgrond.

Na haar dood duikt Angelica nog op in visioenen van de acht onbekenden, die allen drager zijn van dezelfde genmutatie. Samen vormen ze willens nillens één cluster: hun zintuigen, persoonlijke gaven en bizarre gewaarwordingen worden te pas en te onpas met elkaar gedeeld. In onze notities: dít zou weleens de basis kunnen zijn voor een nieuwe, hoge toppen scherende fictiereeks.

Ware het niet dat de volgende 50 minuten wegzonken in eentonigheid. Het lijkt ons nochtans niet simpel om die mate van eentonigheid te creëren als je met zoveel personages werkt én op negen verschillende locaties filmt. Na 30 minuten en bij de zoveelste zintuiglijke overlapping - de Indische Kala hoort het regenen in Berlijn, de Zuid-Koreaanse Sun ziet een kip die zich eigenlijk in Nairobi bevindt, de IJslandse Riley woont in Londen maar staat plots op een crime scene in Chicago - zaten we luidkeels 'WE SNAPPEN HET, WACHOWSKI'S, HET LOLLIGE IS ER NU WEL AF!' naar ons beeldscherm te roepen. En toen volgden er nog 20 minuten. Hoe knap gemonteerd hun overgangen ook mochten zijn, er was meer nodig om ons te blijven boeien. Een verhaal, bijvoorbeeld.

Op de politiekecorrectheidsschaal - met Karel De Gucht op buitenlandse missie als ondergrens en een zwarte, gehandicapte, lesbische, Joodse vrouw als de nieuwe Ban Ki Moon als bovengrens – scoort ‘Sense8’ erg hoog. Enkel het ontbreken van een gehandicapte en die nadruipende voorbindlul na die lesbische vrijpartij houden de serie van het maximum te behalen aantal punten. De reeks grossiert ook in de weinig om het lijf hebbende en verder niet echt iets ter zake doende ‘We zijn allemaal gelijk’-mumbo jumbo. Wij zijn voor gelijkheid, hoor, maar moet het zo ongelooflijk saai en knullig gebracht worden?

Niet dat er geen schoonheid te vinden was in ‘Sense8’. Er was Riley, die probeerde weg te zinken in de tedere tonen van The Antlers, haar koptelefoon als harnas tegen een buitenwereld vol tekortkomingen en dwalingen. Er was het busje in Nairobi, dat de naam ‘Van Damn’ en een patserige prent van Jean-Claude Van Damme meekreeg, en ons even deed grijnzen. En er was de Berlijnse Wolfgang, die wel wat weg had van Blurs brulboei Damon Albarn, en dat kan nooit slecht zijn. Maar ook niet goed genoeg, zo bleek. Het besef besloop ons dat een gloednieuwe sf-serie blijkbaar ook erg gedateerd kan aanvoelen.

Nu, het zou niet de eerste keer zijn dat een nieuwe fictiereeks na één aflevering een al te prematuur oordeel meekrijgt. Een eerste aflevering heeft al eens te lijden onder het inleidende karakter ervan, waardoor ze vóór het verschijnen van de aftiteling nog niet helemaal op kruissnelheid is geraakt. Welaan dan, ‘Sense8’ kreeg een tweede én een derde kans.


Aflevering 2:

Nog meer vloeiend gemonteerde verbondenheid tussen de acht sensates, nog meer politieke correctheid - die speech van transgender Nomi, aanzwellende violen en pianoriedel incluis, deed onze tenen ongezien hard krullen - en nog meer knulligheid. Die flashmob op het verlovingsfeest van Kala in India bijvoorbeeld. YouTube staat al sinds 2008 vol met ‘ludieke’, ‘hartbrekende’ en ‘Hij verklaart haar zijn liefde en je gelooft nooit wat er toen gebeurde’-filmpjes. Een verlovingsfeest met vlammenwerpers, dáár zouden we nog eens van opkijken!

Al detecteerden we toch ook aanzet van een verhaal. Naveen Andrews, bekend uit ‘Lost’, duikt bij verschillende sensates op om cryptische boodschappen te spuien. Wat het allemaal te betekenen heeft, wordt niet duidelijk, maar het is genoeg om een sprankel hoop te zaaien tussen de stevig woekerende verveling en ergernis in ons hoofd.


Aflevering 3:

Een wijs man fluisterde ons onlangs nog ‘Hope is a mistake’ toe, en na de derde aflevering moeten we hem met spijt in het hart gelijk geven. Het personage van Andrews is nergens meer te bespeuren en de Wachowski’s vervallen in het patroon van de eerste aflevering. Nu, een gebrek aan verhaal is te rechtvaardigen wanneer er verder genoeg te beleven valt. Er zijn reeksen, ‘Deadwood’ om er maar eentje te noemen, die zonder makkelijk na te vertellen plot toch uur na uur kunnen blijven boeien. Door personages met diepgang, door voortreffelijke acteerprestaties, of door adembenemende beelden. Weinig hiervan bij ‘Sense8’. En na het zien van een vierde van de serie, is de hoop op méér verschwunden.

Verder in mijn notities bij deze aflevering: 'Saaaaaaai', 'Heeft echt iederéén hier daddy issues?!' en 'Niet vergeten om wc-papier en eieren te kopen'.

Stel dat je nog nooit van de Wachowski’s had gehoord, dan valt ‘Sense8’ te catalogiseren onder 'jammer' of 'gemiste kans'. Maar als je weet waartoe broer en zus - we herhalen graag: de breinen achter ‘The Matrix’ - in staat zijn, is dit niks minder dan een flagrante doodzonde.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234