null Beeld

Serge Brammertz, de hoofdaanklager van het Joegoslavië-tribunaal

Advocaat, magistraat, procureur des Konings, federaal procureur, adjunct-procureur van het Internationaal Strafhof en nu procureur van het Joegoslavië-tribunaal: een bliksemcarrière is de enige omschrijving voor de onstuitbare opgang van Serge Brammertz (47).

Toen hij afgelopen zomer Radovan Karadzic liet arresteren, de meeste gezochte oorlogsmisdadiger ter wereld, had hij genoeg aan een bondig schriftelijk communiqué. 'Op zo'n moment,' zegt hij, 'denk ik in de eerste plaats aan de slachtoffers.' Branie is niks voor Brammertz.

Op die gedenkwaardige zomeravond in juli 2008 had Serge Brammertz zijn naaste medewerkers met een smoes naar een late vergadering op zijn kantoor in Den Haag gelokt. Hij wist dat de arrestatie van Karadzic op handen was. En hij wist ook hoe hard zijn mensen daarvoor hadden geknokt - sommigen meer dan tien jaar lang. Een historisch moment, vindt hij, moet je delen.

Het volledige interview leest u vanaf dinsdag 10 maart in Humo 3575.

Enkele uitspraken van Serge Brammertz

«Toen ik in januari 2008 bij het Joegoslavië-tribunaal begon, had je nog vier voortvluchtigen: Stojan Zupljanin, ex-politiecommandant van de Bosnische Serviërs; Radovan Karadzic, ex-president van de Bosnische Serviërs; Ratko Mladic, ex-opperbevelhebber van de Bosnische Serviërs; en Goran Hadzic, ex-leider van de Servische rebellen in Kroatië. De eerste twee zijn inmiddels ingerekend: nog twee te gaan.»

«Politiek werkt vaak op korte termijn. Zeker in het begin was de angst groot dat de uitlevering van oorlogsmisdadigers het precaire evenwicht in de regio zou verstoren. Dan krijg je van politici te horen: 'Wij werken aan the big picture: stabiliteit op de Balkan. Het heeft geen zin oude wonden open te halen.' Dan is het onze taak om duidelijk te maken dat die oorlog géén verleden tijd is. 'Ga eens naar Bosnië,' zeg ik dan. 'Spreek met de nabestaanden, vraag of zij het nog altijd erg vinden dat hun familieleden spoorloos zijn verdwenen.' In Srebrenica zijn achtduizend jongens en mannen vermoord, en van de meeste weten we nog altijd niet waar hun stoffelijke resten zijn. Op de Balkan worden mensen nog élke dag met de gevolgen van de oorlog geconfronteerd. Voor de stabiliteit op lange termijn is het juist cruciaal dat gerechtigheid geschiedt. Dat de daders rekenschap geven.»

«Ik geloof nog voldoende in de internationale gemeenschap om geen nachtmerries te hebben. Maar we moeten het belang van het Tribunaal wel elke dag onder de aandacht brengen, anders dreigen we ons werk niet meer naar behoren te kunnen doen. In principe hadden we in 2009 al 40 procent van de stafleden naar huis moeten sturen. Gelukkig hebben we de Veiligheidsraad kunnen overtuigen dat we daarmee het tegendeel zouden bereiken: processen zouden langer duren, en het Tribunaal zou nog langer actief blijven. Het voorstel is nu dat we pas vanaf 2010 beginnen met afbouwen.»

«Ik wil geen kritiek leveren op de manier waarop de Milosevic-dossiers zijn behandeld - in zijn geval ging het om drie oorlogen - maar misschien zijn beperktere dossiers een oplossing? Je moet de gulden middenweg vinden tussen de belangen van de slachtoffers en efficiëntie. Slachtoffers hebben niets aan lange procedureslagen die nergens toe leiden.»

«Ik ben ten zeerste overtuigd van het belang van ons werk: negentig procent van mijn tijd gaat ernaartoe, zelfs meer. Maar ik doe alleen publieke uitspraken als het mijn mandaat ten goede komt. Ben ik dan een technocraat? Dat woord lijkt me te veel op 'bureaucraat'. Alsof ik een nine to five-job heb.»

«In Libanon ben ik geregeld met de dood geconfronteerd. Politici werden vermoord. Een kapitein van de politie en een generaal - Libanezen met wie we close samenwerkten - kwamen om door bermbommen. Het gevaarlijkste zijn de verplaatsingen: ik begreep dat daar veel aandacht naar ging. Maar: ik heb er geen moment minder goed om geslapen.»

«Ik geloof in het Internationaal Strafhof: het is het nieuwste model van internationale justitie, na de verschillende ad hoc-tribunalen die we hebben gehad - Rwanda, Joegoslavië, Libanon, Sierra Leone... Het Internationaal Strafhof mee helpen opstarten was ongemeen boeiend. Daarmee beweer ik niet dat alles perfect was. Of dat ik altijd dezelfde mening had als meneer Moreno

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234