Sergio van de aftershow: Prince, 11 juli, Viage Brussel

Werchter, 10 juli, middernacht. Meteen na z'n ondanks het onweer ('Purple Rain' in de regen!) imposante optreden op de wei, gonst het van de geruchten: Prince zal straks wel/geen aftershow spelen, die zal plaatsvinden in Antwerpen/Brussel/Leuven.

Een kennis die in de Antwerpse horeca werkt, kreeg rond vier uur al telefoon van z'n baas: het wordt het Felixpakhuis, waar alles in gereedheid wordt gebracht. Wat later blijkt het plots de AB, of nee, Het Depot in Leuven. Nathan Ambach heeft contact met de roadmanager van Prince (een manager heeft die niet meer - bizar: de grootste artiest heeft als enige artiest geen manager).

Eén uur 's nachts. Nathan stuurt een sms rond: 'Prince aftershow @ Viage - spread the word!' Hoewel nooit officieel gemeld is dat er een aftershow komt, laat staan waar, staan als wij aankomen al dertig mensen aan te schuiven in de hal van Viage, een casino annex concertzaaltje op de Brusselse Anspachlaan. 'Wij weten het zelf pas een halfuur,' zegt een portier me.

Een uur later staan er driehonderd fans, een internationale incrowd van wie sommigen letterlijk álle concerten van álle tournees hebben gezien. Ik heb nog nooit zo onophoudelijk zien sms'en: iemand kent iemand die iemand kent uit de entourage van Prince, of iemand die in Viage werkt...

Via fansites als Dr. Funkenberry, The Dawn Experience en Purple Underground wordt er koortsachtig getwitterd, maar toch blijft het een raadsel hoe al die Grieken, Italianen en zelfs een Amerikaans koppel zo gauw hier zijn geraakt. Eén Duitser was, zegt hij, op basis van een wild gerucht zelfs eerst in Rumst beland.

Als de eerste muzikanten verschijnen - zangeres Shelby en bassist/evangelist Larry Graham - twijfelt niemand meer. Boven gaan mensen slijmen bij Larry Graham, in de hoop via hem bij Prince te geraken. Die is ondertussen ongemerkt aangekomen in een door de politie geëscorteerde limousine.

Hij is al aan het soundchecken: hij zit achter het drumstel en regelt zelf de drums - ook dat is voor een artiest van zijn status ongehoord, normaal doet een drum tech of roadie dat. Richtlijn van de roadmanager: 'Als Prince je aanspreekt, antwoord dan met ja of nee, probeer geen lang gesprek te forceren.'

Als we na twee uur wachten eindelijk de roltrap naar de zaal op mogen, breken in de stormloop twee glazen zijwanden. Paniek. Gegil. Een bloedende man wordt - tegen z'n zin, want dan mist hij het concert - afgevoerd.

Het gedrum is belachelijk, want slechts driehonderd gelukkigen zullen deze aftershow bijwonen, en de capaciteit van Viage is meer dan dubbel zo groot. Maar iedereen wil natuurlijk op de eerste rij staan. Pas nu wordt gemeld wat dit feestje ons gaat kosten: 80 euro. Je betaalt cash, er zijn geen tickets.

Prince Aftershow (vervolg)


Moe maar tevreden

Halfdrie. Ik sta voor de mixtafel en kijk toevallig even links van me: op minder dan een meter afstand zit Prince op een in de motorkap van een Cadillac ingewerkte sofa rustig iets te eten. Zijn mysterieuze zwartharige vriendin Bria Valente zit naast hem. Hij draagt een donkere zonnebril, een donkerrood sweatshirt met kap, en daaroverheen een blauw T-shirt van Graham Central Station, de legendarische funkgroep waarin z'n bassist ooit speelde.

Het duurt minstens een halfuur voor de fans doorhebben wie ze voorbijlopen. Als Prince merkt dat hij wordt aangestaard, verdwijnt hij naar de backstage links van het podium. (Voor wie zich afvraagt waarom ik Hem niet aansprak: een etende ster laat je met rust. En het is een ongeschreven code: tijdens aftershows gedraagt Prince zich als een normaal mens, op voorwaarde dat de fans zijn personal space respecteren.)

Ondertussen is Larry Graham begonnen aan een te lange set, waarin hij nog maar eens de klassiekers uit z'n tijd bij GCS en Sly & The Family Stone recycleert. Graham is een briljant bassist en bovendien, om een song van Prince te parafraseren, ol' skool company, maar hij is helaas ook de man die van zijn baas een getuige van Jehova maakte, én hij spint elke groove uit tot je de duizendste 'Clap your hands!' of 'Let me take you higher!' kan dromen.

Wat we vervolgens te zien krijgen is een informele openbare repetitie, maar dan op intergalactisch topniveau. Niemand kondigt Prince aan; hij speelt eerst achteraan een halfuurtje slaggitaar (op Telecaster - van de befaamde Symbool-gitaar geen spoor) voor Larry Graham. Daar verbroedert hij gezellig met de andere muzikanten. Hij plaagt z'n drumster door haar sticks te verstoppen. Hij drumt zelf even, en improviseert wat aan de piano - plots bestaat de line-up uit vier keyboards, drums, mondharmonica, twee gitaristen, drie zangeressen en twee bassisten. Het resultaat is een nooit eerder gehoorde sound.

Pas het laatste uur komt de showman boven. Dan speelt hij 'Cream' - een lange, opgefokte versie, waarbij hij de zangeressen het woord 'cream' steeds korter laat zingen - grappig en indrukwekkend. Dat nummer verpulvert meteen ook het gerucht dat Prince, sinds hij de Heer heeft gevonden, geen enkele van z'n oversekste songs meer zou spelen, want 'Cream' gaat natuurlijk níét over room.

De sfeervolle nieuwe song 'Future Soul Song' is ook mooi en iedereen zingt het refrein mee, ook al is de nieuwe cd '20ten' pas vandaag uit. Maar helemaal fabeltastisch is de spectaculaire medley waarin hij 'What Have You Done for me Lately?' van Janet Jackson, 'Le Freak' van Chic en flarden Stevie Wonder en Earth, Wind & Fire aan elkaar rijgt. En hij danst en danst - de roddels over die kunstheup? My ass.

De hele tijd improviseert hij, zoals op 'All the Critics Love You in New York', waarin hij 'New York' telkens vervangt door Belgium. Andere hoogtepunten: de inktzwarte, politiek bewuste klassieker 'When Will We B Paid?', een meegebruld 'Thank You Falettin' Me B Mice Elf Again' en de gospelmedley waarin de drie backingzangeressen schitteren.

Prince Aftershow (slot)

Maar wat vooral blijft verbluffen, als je van échte funk houdt, zijn de geïmproviseerde jams waarin hij achteloos z'n orkest dirigeert, subtiel met de vingers of een half woord intro's, tempo's en slotakkoorden ('Vegas in A!') aangeeft. Als een kennis van me foto's neemt met z'n gsm, op één meter van Prince vandaan, zucht die: 'Stop taking photos, I'm so bored with it.'

Dan zegt hij: 'Let's get some folks on stage, it's lonely up here', waarop dertig 'sexy dancers' - fans van op de eerste rijen - op een paar meter van de Meester mogen uitfreaken. Prince een mensenschuwe kluizenaar? My ass!

Er waren ook bekende fans in de zaal, zoals Natalia, Jasper Stevelinck en Stijn. Sommige BV-gekke kranten (die niet eens aanwezig waren) schreven van horen zeggen dat Natalia 'tevergeefs de microfoon probeerde te grijpen' en 'de show wilde stelen'. Dat is pertinent onwaar: ze danste één nummer mee, en alleen nadat een paar mensen die haar hadden herkend haar bijna het podium op hadden geduwd.

De rest ben ik eerlijk gezegd vergeten wegens te wild gedanst. Tot drie keer toe zegt Prince: 'Enough! There's a nice quiet backstage area that's calling me!' Na een vol kwartier aandringen komt hij toch nog terug voor één nummer: de absolute parel 'How Come You Don't Call Me Anymore?', briljant gezongen, mét foutloze falsetto - na vijf uur zingen, om zes uur 's ochtends. 'Belgium: we love ya!' roept Hij, en dan is het over. Na de show verdeelt hij zelf de opbrengst van de handshake deal: elke muzikant krijgt cash uitbetaald, zelf houdt hij niets.

Om halfzeven staan we bekaf en versuft weer buiten. Er is daglicht, Brussel ontwaakt. Zonder blasé te willen klinken: dit was niet de beste aftershow die ik ooit van 'm zag, maar niettemin top. Comeback? He never went away.

Twee dagen later circuleren via wav al bootlegs van de aftershow. Mag ik nu gaan slapen?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234