null Beeld

Serie: Peaky Blinders

De films die op Sundance Channel passeren – arthousespul dat in het festivalcircuit is blijven steken – laten doorgaans geen beklijvende indruk na. Maar de reeksen – zoals daar zijn: ‘Portlandia’ of ‘Hell on Wheels’ – zijn dan weer wel vaak aangenaam kijkvoer.

vvp

De beste reden tot nog toe om de zender eens op te snorren, komt deze week uit en heet ‘Peaky Blinders’: een dramaserie van BBC 2 die zich afspeelt vlak na WO I in Birmingham, en die draait rond de bendes die er de plak zwaaien – een stukje onbekende geschiedenis waarin het interessant graven is.

'Het is een prikkelend idee: leven zonder regels, gezag of beperkingen'

‘Peaky Blinders’ is een beetje ‘The Sopranos’, ‘Boardwalk Empire’ én Ken Loach, met zijn tragische familiehistoriek, geweld met gedeukte hoeden en sociaal relevante setting. Geweldige vondsten – Nick Cave op de soundtrack! – worden afgewisseld met heerlijk ouderwetse genreclichés, zoals het mooie meisje dat een luidruchtige bar stil krijgt met een zachtjes ingezet folknummer. En met de androgyne Cillian Murphy – als bendeleider en oorlogsveteraan Tommy Shelby – heeft de reeks een topper in de hoofdrol.

Cillian Murphy «Tommy is geen makkelijke mens: hij komt net terug van het front, waar hij verschrikkingen heeft gezien en meegemaakt die we ons niet kunnen voorstellen. Hij is een emotioneel wrak, is verslaafd geraakt aan opium en begint steeds meer te drinken. Hij is géén brave jongen.

»En dat is maar goed ook: op tv is er namelijk een heuse bad boy-renaissance gaande. Gewone helden zijn passé op tv, vandaag heb je dubieuze, alle morele grenzen aftastende schoften nodig, complexe personages die fucked-up zijn. Of zou jij graag een pint gaan pakken met de heerschappen uit ‘Breaking Bad’ en ‘House of Cards’? Ik vind dat persoonlijk een gunstige evolutie, want ik bijt me graag vast in verkapte psyches; mensen kun je niet onderverdelen in goed en slecht, en onkreukbare helden vind ik dus maar saai.

»Maar nog méér dan voor het personage, wilde ik meedoen voor het tijdsgewricht waarin ‘Peaky Blinders’ zich afspeelt. Het interbellum was een historisch en sociaal belangwekkende periode in Engeland, maar werd amper belicht in fictie. In Amerika is dat wel anders: iedereen weet hoe de jaren 20 en 30 er ginds uitzagen, en wat er toen aan de hand was.»

- Wij wisten bijvoorbeeld niet dat er in Engeland óók gangsterbendes de steden onveilig maakten. Gangsters zijn zo typisch Amerikaans dat het even wennen is om ze in Engeland te zien.

Murphy (lacht) «Wel ja, gangsters zijn net als outlaws mythische figuren in Amerika. Misschien ligt dat aan het feit dat het nog een relatief jonge natie is, maar mythevorming vindt er nog redelijk makkelijk plaats, terwijl je in Engeland al terug moet naar de middeleeuwen voor de typische, geromantiseerde helden- en schurkenverhalen.

»Maar gangsters zijn figuren die blijven fascineren, hè? Het is een prikkelend idee: leven zonder regels, gezag of beperkingen – een echt vrijbuitersbestaan. En ondertussen blijven dingen als loyaliteit, trouw en familie heilig: gangsters zijn niet zo onthecht dat we ons niet meer met hen kunnen identificeren. Én, niet onbelangrijk: hun fashion sense is onberispelijk (lacht).»

- Je speelt nu wel de dreigende, gewelddadige Tommy, maar het moet gezegd: je bent nu niet meteen de meest fysiek imposante verschijning…

Murphy «Tja, men vertelt mij dat ik er in een bepaald licht makkelijk als een psycho kan uitzien, maar fysiek dreigende rollen zijn me nog niet vaak aangeboden – dit is de eerste, denk ik. Het zal je niet verbazen, maar ik bén ook helemaal geen tough guy. Om Tommy ook maar een beetje geloofwaardig te kunnen neerzetten heb ik uren in de gym gezeten, en mepte ik af en toe eens tegen een muur, om mijn agressie wat op te poken – het was nodig.»

- Het geweld in ‘Peaky Blinders’ is niet van de poes. Vond je dat meteen oké?

Murphy «Nee. Om eerlijk te zijn: ik heb het er nog altijd moeilijk mee (lachje). Weet je wat me stoort? Al het geweld wordt in slow motion getoond en dat háát ik: het maakt van de gruwel haast iets om op te kicken. Seks en geweld zijn vaak nuttig in een verhaal; als ze een functie hebben en als de gevolgen tastbaar zijn, is het mij allemaal best. Maar als die dingen erin zitten gewoon óm sexy en gewelddadig te wezen – zodat mensen kunnen wijzen en zeggen, ‘O, cool!’ – dan haak ik af.

(snel) »Ik klink nu wat negatief, hè? Laat me er dan maar meteen aan toevoegen: de scenario’s, productie en regie zijn zo fantastisch dat ik zélfs die slow motion voor lief neem (lacht).»


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234