null Beeld

Shame - Songs of Praise

Eerst het belangrijkste: Shame, dat zijn Charlie, Sean, Eddie, Charlie en Josh. Eén van de twee Charlies is de frontman. De broedmachine van deze punkkuikens bevindt zich in Brixton, Londen, waar iedereen wát blij is dat ze nog eens een gitaargroepje hebben om over te praten. Ook wij zijn blij met de hype.

Zo. Van hier af buigen we ons over bijzaken. Bevriende groepen in het genre heten Goat Girl, Shark Dentist, Sorry en Dead Pretties. Als Shame met die nieuwe lichting een affiche deelt, gebeurt dat onder de noemer Chimney Shitters.

De schoorsteenkakkers vroegen ooit asiel aan in The Queen’s Head, de toenmalige pub van het beruchte Fat White Family. In 2014, bij de dood van Margaret Thatcher, werd de Family er betrapt naast een spandoek met daarop ‘The witch is dead.’ Vorig jaar maakte Shame – naar aanleiding van het Brexit-referendum – een Velvet Underground-achtige ballade over de Britse premier Theresa May: haar naam rijmt in het refrein cynisch op ‘Won’t you let me stay.’

Opener ‘Dust on Trial’ is hard als een constipatiekeutel: het is even wachten voor melodie en riffs erdoor komen. De vraag-en-antwoordsong ‘Concrete’ is vlotter, bij het begin lijken een paar songs van Joy Division tegelijk op te staan: ‘Disorder’ is er één van, ‘Love Will Tear Us Apart’ een andere.

‘One Rizla’ is oplawaai én straffe popsong in één, gaat over het uitdrijven van twijfels en heeft een oldskool punkrefrein: ‘Well I’m not much to look at / And I ain’t much to hear / But if you think I love you / You’ve got the wrong idea’.

De slagzin van ‘Tasteless’ luidt: ‘I like you better when you’re not around’. Het trage, in bas en gitaar als iets van The Birthday Party aanzettende ‘The Lick’ zou een song van The Fall kunnen zijn, maar evengoed één van Gorillaz.

In ‘Gold Hole’ leunt Shame hard op een gevoel van onbehagen, gaat het gestaag door tot de zanger in het refrein sinister gaat hijgen, en is de finale meedogenloos. Oké, alles doet meer aan Fat White Family, Millionaire en Pissed Jeans denken dan aan Oasis, maar met een song als deze kan je wel een volle Marquee op Pukkelpop inpakken.

De kortste sprint heet ‘Donk’: gerammel en gerommel van een groep die geen moer, zier of fuck geeft om wat u en ik van hen vinden, en die nog goed is ook! Ook in het meer dansbare ‘Friction’ blijft de grove korrel intact; denk hier Happy Mondays. En mocht afsluiter ‘Angie’ iets kunnen vertellen over Shames toekomst, dan misschien dat ze binnenkort nog poppyer zullen beginnen, om er na een minuut of twee een even groot zootje van te maken.

Gevraagd of Shame – na al die veel te brave gitaarmuziek – het lang verwachte tegengif is, antwoordde één van hen: ‘Neenee, wees gerust, wij zijn de ziekte zelf.’

Voor wie graag in stijl de boel afbreekt: het is dus langs hier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234