Sharon Van Etten - Are We There

Dat de hele indiegemeenschap de adem leek in te houden in afwachting van Sharon Van Ettens nieuwe plaat, heeft alles te maken met de vorige: ‘Tramp’, opgenomen met Aaron Dessner van The National, leverde haar een bescheiden doorbraak op, die cirkels trok tot in de mainstream.

Dit keer hield ze de touwtjes zelf strak in handen: dat Dessner en de andere illustere gasten op ‘Tramp’ met zo veel aandacht gingen lopen, maakte haar onzeker. Ze omringde zich met een schare bevriende muzikanten (ook niet van de minsten: broer en zus Broderick, Jana Hunter, goed volk van The War On Drugs), zodat ze helemaal zichzelf kon zijn tijdens de opnames.

Die aanpak werpt duidelijk vruchten af in het uitgeklede ‘I Know’ (r&b op z’n Van Ettens, met sporen van Leonard Cohen), in de bloedmooie, traag opkringelende opener ‘Afraid of Nothing’, of wanneer ze verrast met een ritmebox en een heuse groove in ‘Taking Chances’. In ‘I Love You But I’m Lost’ schittert ze met niets meer dan een piano en haar fantastische stem, die de song van bij de openingsregels zo pakkend maakt.

Maar toch is ‘Are We There’ uiteindelijk niet de classic geworden waar we in onze ‘Tramp’-recensie op hoopten. Ook na de achtentwintigste beluistering begrijpen we nog niet helemaal hoe een plaat die door Van Etten zelf omschreven wordt als bijzonder emotioneel en rauw, bij momenten zo kan slepen, dat ze ei zo na onze aandacht kwijtspeelt. Of hoe het precies komt dat ‘Break Me’Beach House-grandeur ambieert, maar uiteindelijk toch dat tikkeltje magie blijkt te missen.

‘Your Love Is Killing Me’ imponeert omdat Sharon in zang en in tekst diep in het pikzwarte duister afdaalt (‘Break my legs so I won’t walk to you / Cut my tongue so I won’t talk to you’), maar soms verwart ze ‘emotioneel’ met theatrale uithalen en eindeloos uitgerekte lettergrepen (‘You know me wééééééééllll / You show me hééééééééélllll’). Op die momenten verlangen we hevig terug naar het wonderlijke ‘Give Out’ en het venijnige ‘Serpents’ van ‘Tramp’, of zelfs die cover uit de losse pols van Tom Petty’s ‘Stop Draggin’ My Heart Around’ met Shearwater voor de A.V. Club: daar klonk ze óók alsof ze op haar ziel getrapt was, maar aardser, kwetsbaarder, nukkiger.

En dan luisteren we – ontwapend door het gegiechel in de hidden track – toch nog maar eens, terwijl we bedenken dat ‘I Love You But I’m Lost’ net iets vaker dan ons lief is onze gevoelens samenvat voor Sharons nieuwe plaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234