null Beeld

Shine a Light

De Stones zijn niet bepaald piep meer, maar live rocken ze nog altijd als een roedel jonge honden die zojuist een wellustig keffende wijfjeshond in het vizier hebben gekregen. Dat wist ook Martin Scorsese toen hij drie jaar geleden een documentaire over zijn Engelse generatiegenoten draaide: Scorsese beperkte de talking heads en de geschiedenislesjes tot een minimum, en concentreerde zich op twee optredens in het New Yorkse Beacon Theatre in de herfst van 2006.

Jack White, Buddy Guy en - God mag weten waarom - Christina Aguilera stonden de Stones bij, en onder anderen Bill en Hillary Clinton zaten in de eretribune. 'Shine a Light', het bekijkenswaardige resultaat, wordt vanavond uitgezonden op Nederland 3.

'Scorsese & The Stones'

Martin Scorsese «De eerste keer dat ik de Stones hoorde was in 1965. Ik was in mijn Volkswagen over de Long Island Expressway aan het jakkeren, en opeens kwam de openingsriff van 'Satisfaction' uit mijn monoluidspreker. Ik wist meteen: dit is mijn muziek. Die branie, die opstandigheid, die door merg en been snijdende sneer van Jagger - 't was eens iets anders dan 'going to San Francisco with flowers in my hair', en maar goed ook. Ik heb mezelf toen beloofd: ooit ga ik die gasten filmen. 't Heeft een jaar of veertig geduurd, maar het is me gelukt.»


- Sinds 'Shine a Light' lijkt u de docu-smaak te pakken te hebben: u hebt er op dit moment maar liefst drie op stapel staan, respectievelijk over George Harrison, Bob Marley en Elia Kazan.

Scorsese «'t Zal je wellicht verbazen om het uit mijn mond te horen, maar eigenlijk heb ik altijd al meer van documentaires dan van films gehouden. Documentaires geven je een idee van de ware aard van de mens. Ik heb geweldig veel geleerd van mijn eerste documentaire: 'Italianamerican', een portret van mijn ouders uit 1974. Je kent die scène wel in 'Goodfellas' waarin Joe Pesci met twee kompanen zijn moeder bezoekt - míjn moeder zaliger, eigenlijk (de rol werd gespeeld door Catherine Scorsese, red.) - en waarin ze genieten van een gezellig etentje terwijl buiten, in de kofferbak van hun auto, een man ligt dood te bloeden. Die scène was volledig geïmproviseerd: alleen zo kreeg ze de spontane, documentaireachtige kwaliteit die ik voor ogen had.»


- Terug naar 'Shine a Light'. Kunt u verklaren waarom sommige van de lyrics zijn opgekuist? In 'Sympathy for the Devil' stelt niemand zich meer de vraag: 'Who killed the Kennedy's?' En in 'Some Girls' luidt het op plaat 'Black girls just wanna get fucked all night', maar ook die regel is niet te horen in 'Shine a Light'.

Scorsese «Beslissing van de band: ik heb daar niets mee te maken.

»Het bekende vierletterwoord-dat-begint-met-een-f wordt anders wél gebruikt. Twee keer, om precies te zijn, want meer stond de keuring ons niet toe. Een 'motherfucker' van Buddy 'Motherfucking' Guy hebben we om die reden moeten knippen. We hebben nog geargumenteerd dat die term deel uitmaakt van zijn artiestennaam, maar daar hadden ze geen oren naar. We hebben er dan maar een drumbeat overheen geplakt. Jammer, maar wat de fuck kan ik eraan doen?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234