null Beeld Koen Bauters
Beeld Koen Bauters

cultheld van Unionsiebe van der heyden

Siebe Van der Heyden: ‘Net nu doet mijn vader meer zijn best om het contact te onderhouden. Dan denk ik: het hoeft niet meer’

Slaagt Royale Union Saint-Gilloise erin om, na Union Berlin vorige week, vanavond ook Malmö een pak voor de broek te geven? Verdediger Siebe Van der Heyden (24) loopt alleszins over van vertrouwen, ook al heeft de vicekampioen een paar sterkhouders zien vertrekken. Tussendoor wil hij zichzelf in de kijker van Roberto Martínez blijven spelen, al was het maar om zijn moeder te eren: ‘Alles wat ik hoop te bereiken, heb ik aan haar te danken.’

Jan Hauspie

Siebe Van der Heyden sprak met Humo in aanloop naar de Brusselse derby tegen Anderlecht van eind augustus.

SIEBE VAN DER HEYDEN «Het wordt niet makkelijk tegen Anderlecht, want Felice Mazzù kent ons systeem door en door: hij heeft het namelijk zelf geïnstalleerd. En hij is een meester in het motiveren. Hij vond altijd wel een manier om ons te raken. Dat zal hem ook met de spelers van Anderlecht lukken: hij zal wel ergens een uitspraak in de media vinden die hij tegen ons kan gebruiken (lacht). Maar het derbygevoel, dat heeft niets met spelsystemen te maken. Wij zullen met het mes tussen de tanden voetballen. Als ik één wedstrijd wil winnen, is het wel deze.»

HUMO Wat vond je van het vertrek van Felice Mazzù naar Anderlecht?

VAN DER HEYDEN «Ik heb veel respect voor hem. Hij heeft me mijn eerste stappen in het Belgische voetbal helpen zetten, en daar ben ik hem enorm dankbaar voor. Ook de supporters droegen hem op handen. Dat hij dan naar de grote rivaal trekt, en niet naar het buitenland… Ik had het niet zien aankomen, maar ik snap het wel. Hij is een gevoelige man, net als ik. Ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk familie is. Sinds het overlijden van zijn moeder is zijn vader alleen. Dan blijf je liever in België.»

HUMO Zijn twee succesvolle seizoenen met Union waren een mooie revanche voor zijn pijnlijke ontslag bij Racing Genk. Weinigen zagen hem nog terugkeren aan de top.

VAN DER HEYDEN «Voor één van onze laatste wedstrijden zei hij: ‘Jullie hebben van Mazzù opnieuw Mazzù gemaakt.’ Hij heeft zichzelf weer op de kaart gezet met Union. Ik ben trots dat we hem hebben kunnen helpen.

»Toen zijn moeder was overleden, hebben we speciale T-shirts aangetrokken vóór de wedstrijd tegen KV Mechelen. We stonden in een cirkel en ik zag spelers met tranen in de ogen. Mazzù keek naar boven, ook met vochtige ogen. Dat was zo’n emotioneel moment, dat vergeet ik nooit. Daarna scoorden we al na enkele seconden, één van de snelste doelpunten aller tijden in de Belgische competitie, het leek haast voorbestemd. Zelden heb ik een grotere emotionele samenhang gevoeld als toen.»

HUMO Je hebt zeven jaar bij Anderlecht gevoetbald, van je 10de tot je 17de. Een profcontract zat er evenwel niet in. Heb je het gevoel dat je inmiddels revanche hebt genomen?

VAN DER HEYDEN «Revanche wil ik het niet noemen. Ik heb het niet kunnen maken bij Anderlecht, dat klopt. In die tijd konden alleen uitzonderlijke talenten als Youri Tielemans en Dennis Praet doorbreken. Twee jaar later, toen Hein Vanhaezebrouck er trainer werd, konden jongeren plots veel makkelijker doorstromen. Als ik was gebleven, had ik misschien ook een kans gekregen. Nu, ik vind het niet erg zoals het gelopen is.»

HUMO Heb je het voorbije jaar weleens een complimentje ontvangen uit het Anderlecht-kamp?

VAN DER HEYDEN «De enige die me soms een berichtje stuurde, was mijn toenmalige trainer Ludo Kums (vader van AA Gent-speler Sven Kums, red.). Ik herinner me ook nog een interview met Jean Kindermans (technisch directeur jeugd van Anderlecht, red.), waarin hij hoopte dat ik een slechte match tegen hen zou spelen. Dat vond ik leuk: eigenlijk erkende hij dat ik er toch ben geraakt.»

HUMO Niet Union, maar Club Brugge pakte vorig seizoen in de laatste rechte lijn van de play-offs de landstitel. Zindert die ontgoocheling nog na?

VAN DER HEYDEN «Wie kampioen speelt, wordt nooit vergeten. Over tien jaar is iedereen onze tweede plaats vergeten. Dat wringt, ja. Ondertussen hebben we wel in de Champions League mogen spelen, en straks beginnen we in de poulefase van de Europa League. Wie had dat drie jaar geleden durven te denken? Het blijft een onvergetelijk seizoen, maar een titel zou de wereld zijn rondgegaan.»

HUMO Hoe verklaar je dat Club Brugge toch aan het langste eind heeft getrokken?

VAN DER HEYDEN «Met Simon Mignolet hebben ze een beresterke doelman. En ze speelden matuurder dan wij. In de onderlinge duels brachten wij het beste voetbal, maar zij bleven desondanks rustig: dat getuigde van grote kwaliteit. We hebben drie keer van hen verloren en konden geen enkel doelpunt scoren: dan hebben we niet het recht om te zeggen dat zij onverdiend kampioen zijn geworden. We hadden onze kansen beter kunnen afwerken, en die gemiste penalty van Dante Vanzeir was misschien een kantelpunt. Maar kun je hem of de andere aanvallers iets verwijten? Ik vind van niet. Niemand mist bewust een penalty, zoals niemand bewust een rode kaart pakt. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal. We stonden op het punt iets unieks te bereiken en we hebben het net niet gehaald. Daar moeten we mee leren leven, hoe pijnlijk het ook is.»

HUMO Jullie toonden wel veerkracht: nadat de titel jullie was ontglipt, versloegen jullie Anderlecht op eigen veld met 0-2.

VAN DER HEYDEN (knikt) «We zaten te tafelen terwijl we naar de wedstrijd van Club tegen Antwerp keken. Antwerp kwam 1-0 voor, en we kregen weer hoop. Uiteindelijk werd het 1-3 voor Brugge en waren ze kampioen. Niemand zei nog iets. Maar daarna moesten we ons wel opladen voor de wedstrijd tegen Anderlecht. Zij hadden al drie keer van ons verloren en ik verwachtte een getergde tegenstander, maar tijdens de opwarming voelde ik al: we gaan ze een vierde keer op hun doos geven! Mentaal waren we onverwoestbaar.

»Wij hadden een mooie mix van spelers. Niet alleen een gek als Loïc Lapoussin, die er altijd de sfeer in bracht, maar ook een nuchtere jongen als Christian Burgess, die al eens een boek zat te lezen. Twee uitersten, maar ze konden het uitstekend met elkaar vinden. Niemand kwam hier met streken aan: we waren allemaal uit de lagere regionen opgevist en wilden ons bewijzen bij Union. Die saamhorigheid is er nog altijd: ook met de nieuwe spelers zijn we tot mooie dingen in staat.»

HUMO Behalve Felice Mazzù zijn ook de sterkhouders Deniz Undav en Casper Nielsen vertrokken. Jij bent gebleven.

VAN DER HEYDEN «Ik ben hier gelukkig. Zo’n band als met Union zal ik niet snel nog vinden. En toch… (aarzelt) Ik zou later niet graag zeggen dat ik er niet alles aan heb gedaan om zo hoog mogelijk te raken.»

HUMO Straks speel je wel in de groepsfase van de Europa League. Dat kun je niet met elke club.

VAN DER HEYDEN (knikt) «De Europa League is een nieuw podium om mezelf te bewijzen. Soms zit je gewoon goed en wordt het niet beter als je andere oorden gaat opzoeken. Maar natuurlijk speel ik het liefst elke week voor vijftigduizend man, zoals tegen de Rangers in de derde kwalificatieronde van de Champions League. Ik was diep onder de indruk op Ibrox. Zoals dat publiek tekeerging: mijn oren tuitten ervan. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Achteraf zeiden andere spelers hetzelfde.»

HUMO Jullie werden daar uitgeschakeld, onder meer door een ongelukkige handsbal van jou.

VAN DER HEYDEN «Twee, drie nachten heb ik daar slecht van geslapen. Als ik die penalty niet had weggegeven, waren we met 0-0 de rust ingegaan en hadden we vast een andere wedstrijd gekregen.

»Maar het ergste moest nog komen. Wat er achteraf allemaal is geschreven! Ik had dat beter niet gelezen, maar als je getagd wordt op sociale media, krijg je het toch te zien. ‘Hoe heb jij ooit voor de nationale ploeg kunnen spelen?’ Daar heb ik echt van afgezien. Ik ben ook maar een mens. Het heeft enkele dagen geduurd voor ik me bij elkaar kon rapen. Veel supporters hebben me wel berichtjes gestuurd om me te steunen. Dat heeft me er ook weer bovenop geholpen, net als de gesprekken met de trainer en de spelers, en thuis met vrienden.»

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Huiswerk op de bus

HUMO Wanneer ben je beginnen te voetballen?

VAN DER HEYDEN «Ik was 6 jaar toen de mama van een schoolvriendje mijn mama vroeg of ik eens mee naar een training van SK Denderhoutem mocht. Mijn mama was ertegen: ‘Al die vuile was!’ (lacht) Na een tijdje is ze toch gezwicht.»

HUMO Het wordt makkelijk vergeten, maar toen je 10 was, heb je één seizoen bij Club Brugge gespeeld.

VAN DER HEYDEN «Eerst wilde ik spelen voor het plezier en met de vrienden, daarna wilde ik méér: prof worden. Maar de aanpassing was enorm. Ik werd op school opgepikt door een busje van de club dat me naar de training bracht. Op de terugweg maakte ik mijn huiswerk en ik was pas om negen uur ’s avonds thuis. Alles werd professioneler, mijn schoolresultaten werden van nabij opgevolgd. Aan alles voelde je dat ze iets van me wilden maken. En het ging goed: ik was meteen kapitein van de ploeg, maakte er vrienden en voelde me erg op mijn gemak.

»Na een jaar meldde Anderlecht zich. Dat is veel dichter bij huis, dan kon ik me meer op de school focussen. Mijn mama vond dat we niet alles op het voetbal mochten zetten, en ze had gelijk: op die leeftijd is er meer dan alleen voetbal. Ik heb er zeven mooie jaren gekend. Thuis voelde ik niet de minste druk, een groot verschil met veel andere jongens: na elke wedstrijd moesten die van hun ouders meteen de beelden analyseren om te achterhalen wat ze verkeerd hadden gedaan. Mijn mama vroeg gewoon hoe het was geweest, meer niet. Dat is vast één van de redenen waarom ik het heb volgehouden, en veel anderen niet.»

HUMO Toch ben je op je 18de vertrokken bij Anderlecht.

VAN DER HEYDEN «Ik wilde niet tot mijn 21ste wachten op een kans in het eerste elftal. Ik wilde bij de grote jongens horen, de sfeer in een volwassen kleedkamer opsnuiven. Ik ben toen naar KV Oostende gegaan, maar ik was er nog maar pas toen ik een rist verdedigers zag toestromen: Mathias Bossaerts van Manchester City, Nicolas Lombaerts ook. Dat was een mentale tik. Ik heb er in die twee jaar hooguit vijf minuten gespeeld. Maar ik verwijt niemand iets. Als ik op training had laten zien dat ik beter was, had ik vast meer mogen spelen. En ik heb er veel geleerd.»

HUMO Wat zoal?

VAN DER HEYDEN «Wie te braaf is, zal het nooit ver schoppen. Dat kreeg ik pas bij Oostende door. Weet je, ik ben van nature nogal stil en bescheiden. Mijn mama zegt het ook als we aan tafel zitten: ‘Vertel eens wat over jezelf.’ Maar ik hou de dingen graag voor mezelf, er moet me maar zelden iets van het hart.»

HUMO Je wist toch van je opleiding bij Anderlecht dat de voetbalwereld zo in elkaar zit?

VAN DER HEYDEN (knikt) «Ik herinner me een wedstrijd met de U16 tegen KV Mechelen. Ik mocht vijf minuten invallen, als linksbuiten dan nog. Achteraf ben ik in de kantine in tranen uitgebarsten bij mijn mama: ‘Wat doe ik verkeerd?’

»Nu vlieg ik erin als ik tackel, omdat ik weet dat het móét. Bovendien ben ik technisch geen kraan zoals Teddy Teuma. Ik kan niet alleen op mijn talent vertrouwen, ik moet mezelf ook 100 procent geven.»

HUMO Na Oostende leek je verloren voor het profvoetbal.

VAN DER HEYDEN (knikt) «De enige aanbieding na die twee jaar was er één van Knokke. Zo zie je maar: zelfs een opleiding bij Anderlecht biedt geen enkele garantie. Ik dacht: hier stopt het dan. Gelukkig is mijn makelaar er last minute in geslaagd een test bij FC Eindhoven te regelen. Na twee weken kreeg ik er een profcontract, al stelde dat niet veel voor: ik kreeg 1.000 euro per maand.»

HUMO Na een jaar verhuisde je naar Union. Van de Nederlandse naar de Belgische tweede klasse: waarom?

VAN DER HEYDEN «Ik wilde laten zien dat ik meer kon dan alleen maar op de bank zitten bij Oostende.»

HUMO Dat is je niet meteen gelukt.

VAN DER HEYDEN «In het eerste seizoen speelde ik maar zes wedstrijden. En ook het tweede seizoen, onder Mazzù, begon ik op de bank. Tot hij het systeem omgooide en ik in de ploeg kwam: in plaats van met vier verdedigers wilde hij het met drie proberen. Ik voelde meteen: dit kan iets worden.»

Siebe Van der Heyden Beeld Koen Bauters
Siebe Van der HeydenBeeld Koen Bauters

In het rood

HUMO En of: in maart riep bondscoach Roberto Martínez je op voor twee oefeninterlands en een stage met de nationale ploeg.

VAN DER HEYDEN «Mazzù jende me soms op training: ‘Het komt nu dichtbij, Siebe.’

»Ik zat bij mama thuis op de laptop de persconferentie te volgen. Plots hoorde ik Roberto Martínez mijn naam afroepen. Mijn mama is in tranen uitgebarsten, en ik heb dan ook maar gehuild. Mijn telefoon stond niet stil, zoveel mensen waren blij voor me. Ook Mazzù: ‘Dit heb je zo hard verdiend!’ Wat een verschil met die penalty tegen de Rangers: het ene moment ben je in de hemel, het andere in de hel.»

HUMO Tegen Ierland mocht je warmlopen, en tegen Burkina Faso stond je in de basis.

VAN DER HEYDEN «Dat had ik totaal niet verwacht. Ik hing achteraan in de zaal voor de theorie. Toen de opstelling op het scherm verscheen, zag ik mijn naam: ‘Huh?!’ Ik zat direct rechtop (lacht). Ik vind het mooi van Martínez dat hij me die kans heeft gegeven. Dat doet hij niet zomaar. Volgens mij heb ik een positieve indruk gemaakt: ik heb hard gewerkt tijdens de stage en een goede wedstrijd gespeeld.»

HUMO Net als Union spelen de Rode Duivels met drie verdedigers. De invulling is wel anders.

VAN DER HEYDEN (knikt) «Daar heb ik aan moeten wennen. Van Mazzù mocht ik mee oprukken, het móést zelfs. Martínez vraagt van de verdedigers echter vooral defensieve stabiliteit. Soms liep ik naar voren op de training, tot in de rug van de aanvallers. Dan floot hij me terug: ‘Blijf achteraan, Siebe!’ (lacht

HUMO Waar was je het meest van onder de indruk?

VAN DER HEYDEN «Van de nuchterheid van de meeste spelers. Michy Batshuayi komt aan in een peperdure auto en draagt de opvallendste outfits, maar die jongen is zó vriendelijk. Op dat moment zaten we met Union ook volop in de titelstrijd tegen Club Brugge. Maar met Hans Vanaken en Charles De Ketelaere zat ik aan tafel te praten alsof we elkaar al jaren kenden. Dat maakt voetbal zo mooi: wat op het veld gebeurt, blijft op het veld.»

HUMO In juni was je er niet bij voor het Nations League-vierluik.

VAN DER HEYDEN «Dat kan gebeuren, dat wist ik vooraf. Ik blijf er trots op dat ik in die ene interland mijn stempel heb kunnen drukken. De mensen hebben gezien wat ik in mijn mars heb. Meer kan ik niet doen.»

HUMO Je was je basisplaats bij Union kwijt in de play-offs, misschien heeft dat een rol gespeeld. Verwijt je Felice Mazzù iets?

VAN DER HEYDEN «Ik zat met een wrang gevoel, want ik had al het hele seizoen mogen spelen. Mentaal was het een klap. Waarom nu, op het moment dat je kampioen kunt spelen?

»Nu, ik neem niemand iets kwalijk. Ik heb het gewoon geaccepteerd, hoe moeilijk het ook was. Ik wilde niet dat de groepssfeer eronder zou lijden. Ik ben me blijven inzetten om klaar te zijn als hij me nodig had, en de laatste twee wedstrijden heb ik wel gespeeld.»

HUMO Reken je op een plaats in de WK-selectie?

VAN DER HEYDEN «Ik moet mijn best blijven doen bij Union, de rest komt dan wel vanzelf. Zo is het in maart ook gegaan. Natuurlijk is er concurrentie, maar als ik gefocust blijf, kan ik er zomaar opnieuw bij zijn.»

Moederskindje

HUMO Het valt me op dat je vaak naar je moeder verwijst.

VAN DER HEYDEN (knikt) «Zij is de belangrijkste persoon in mijn leven. Zij bracht me altijd naar de trainingen en de wedstrijden, en als ik iets had vergeten op school, kwam ze het brengen. Ik heb altijd op haar kunnen rekenen, zelfs al had ze haar eigen job – ze werkt bij de Hulpkas voor Werkloosheidsuitkeringen in Brussel.

»Mijn papa was er vrijwel nooit. Hij is vooral met zichzelf en zijn zangcarrière bezig geweest. Ik weet 100 procent zeker dat hij van me houdt, maar hij heeft ervoor gekozen om er minder vaak te zijn voor mij. Zo heb ik haast vanzelf een hechtere band met mijn mama gekregen. Mijn ouders zijn ook al lang gescheiden.»

HUMO Heeft zijn afwezigheid je getekend?

VAN DER HEYDEN «Toch wel, ja. Misschien ben ik daarom wat in mezelf gekeerd. Als ik bij vrienden thuis zie hoe zij met hun vader omgaan, voel ik wat ik mis.

»Mijn vader doet tegenwoordig wat meer zijn best om het contact te onderhouden, uitgerekend nu ik succes heb. Dat voelt toch naar aan. Dan denk ik: nu hoeft het ook niet meer.»

HUMO Hij is een schlagerzanger, las ik. Bekend in Dendermonde en omstreken.

VAN DER HEYDEN «Hij werkt bij Colruyt en zingt na de uren in rusthuizen, cafés en op kermissen. De weekends waarin ik bij hem was, moest ik vaak mee naar optredens. Hij heeft een camionette en ik hielp hem zijn materiaal uit te laden en op te stellen. Vaak werd het erg laat. Ik lag dan in de camionette te slapen, soms tot vijf uur ’s ochtends, terwijl hij binnen zat te drinken. Nu pas besef ik hoe raar dat was: ik was zo jong! Na een tijdje is de weekendregeling aangepast: het kon zo niet verder.»

HUMO Hield je van zijn muziek?

VAN DER HEYDEN «Hij zingt niet alleen schlagers, maar ook nummers als ‘You’ll Never Walk Alone’. Hij kan echt wel mooi zingen, hoor. Hij heeft ook talent, iets waarvoor hij wil vechten. Veel nummers kan ik nog altijd meezingen. Liedjes van vroeger, waarvan mensen zich afvragen vanwaar ik ze ken.»

HUMO Bij Union heb je de status van cultheld bereikt.

VAN DER HEYDEN «Ik zal dat nooit van mezelf zeggen, maar als mensen me zo willen noemen, vind ik het wel leuk.»

HUMO Je staat dicht bij de supporters en heft ook altijd het clublied met hen aan. Een trekje dat je van je vader hebt geërfd?

VAN DER HEYDEN (lacht) «Ik heb dat ook al gedacht, ja. Hij wil de mensen amuseren en geniet daar zelf van. Dat is net wat ik voel als ik sta te dansen en te zingen met de supporters. Maar ik ben zeker geen muzikaal talent. Ik heb ooit geprobeerd piano te spelen – ik had er één gekregen van mijn papa – maar ik had snel door dat dat niets voor mij was.»

HUMO Was het voetbal je toevlucht voor die moeilijke thuissituatie?

VAN DER HEYDEN «Dat denk ik wel, ja. Op het veld kon ik alles vergeten. Inmiddels heb ik vrede met mijn leven, ondanks de relatie met mijn papa.»

HUMO Mag ik zeggen dat je een moederskindje bent?

VAN DER HEYDEN «Zeker. Ik zou me stoerder kunnen voordoen dan ik ben, maar dat wil ik niet. Ik ben onlangs trouwens verhuisd omdat ik dicht bij haar wil zijn en haar nog nodig heb. We wonen op vijf minuten van elkaar.»

Siebe Van der Heyden Beeld Koen Bauters
Siebe Van der HeydenBeeld Koen Bauters

HUMO Je hebt je liefde voor haar laten vereeuwigen op je arm.

VAN DER HEYDEN (toont zijn linkerarm) «All that I am, or hope to be, I owe to my angel mother. Alles wat ik ben en hoop te bereiken, dank ik aan mijn mama. Omdat dat nooit zal veranderen, heb ik het op mijn arm laten zetten. Ik was 18 en had net mijn eerste profcontract getekend bij Oostende. ‘Doe maar, jongen,’ zei ze, ‘maar hou het subtiel.’ In haar ogen doet ze gewoon wat een moeder hoort te doen. Toen ze de tattoo zag, was ze diep ontroerd.

»Wij zijn gevoelige mensen. Wie mij kent, weet dat. Ik kan uitbundig zijn, maar ook enorm afzien. Zoals van die penalty tegen de Rangers, of van onze 3-0-nederlaag tegen KV Mechelen. Toen ik ploegmaats in de kleedkamer op hun gsm zag tokkelen, riep ik: ‘Allee, gasten, we hebben met 3-0 verloren!’ Op zo’n moment voel ik me koken vanbinnen.»

HUMO Kunnen tegenstanders je makkelijk uit je evenwicht brengen?

VAN DER HEYDEN «Nee, op het veld ben ik een andere mens. Als kind was ik sneller ontvlambaar. Maar met de jaren én de hulp van mijn trainers ben ik rustiger geworden: ik voel me niet zo snel meer op mijn tenen getrapt.»

HUMO Een opvallende tattoo is die van het clublogo van Union op je dij. Een club is als een lief: wat als het uit raakt?

VAN DER HEYDEN (lacht) «Het was liefde op het eerste gezicht, ik voel me een kind van het huis. Ik heb puur op gevoel beslist om die te laten plaatsen nadat we kampioen waren geworden in 1B. Na twee seizoenen al, ja. Maar ik heb er geen spijt van. Bij Union ben ik de Siebe geworden die ik wilde zijn. Daar zal ik de club eeuwig dankbaar voor blijven.

»Achter alles wat ik doe, moet een gedachte zitten, een motivatie die me kracht geeft. Op mijn arm staat ook ‘Dream’, omdat iedereen wel ergens van droomt. En ook ‘Carpe diem’, omdat ik elke dag mijn best wil doen en wil genieten, ook al kan ik een mindere dag hebben. En op mijn kuit staat een bal, met ‘The beautiful game’ erbij. Omdat mijn liefde voor het spelletje nooit zal overgaan.»

HUMO Keek je als kind op naar iemand?

VAN DER HEYDEN «In het voetbal? (Denkt na) Ik heb altijd al een boon voor Borussia Dortmund gehad. Maar voor iemand? Sergio Ramos, misschien. Maar ik zou hem geen idool noemen: ik heb nooit iemand anders willen zijn.

»O ja, achter mijn oor staan ook drie in elkaar vervlochten driehoeken. Die heb ik samen met mijn broers laten zetten. Wij zijn zo hecht dat we ergens onze band mee wilden uitdrukken. Wij zullen er altijd zijn voor elkaar. Niet zo lang geleden is het huis van mijn oudste broer afgebrand. Binnen de vijf minuten stond iedereen er. Op zulke momenten weet je dat je op je familie kunt rekenen.

»Rinze, de jongste, is een halfbroer, maar ik noem hem net zo goed mijn broer: ik ken hem van bij zijn geboorte. Jente is 30 en heeft twee kindjes. Hij heeft een totaal andere jeugd gehad dan ik. Mijn mama is erg jong zwanger geworden van hem. Daarna heeft hij zijn kindertijd bij opa en oma doorgebracht, want ze had niet de mogelijkheden om voor hem te zorgen zoals ze dat later wel voor mij heeft gedaan. Ik vermoed dat ze met mij iets heeft willen goedmaken. Nu, ook mijn broer draagt haar op handen.»

HUMO Wat zou jij geworden zijn als het voetbal niet je pad had gekruist?

VAN DER HEYDEN «Ik zou iets in de psychologie gedaan hebben. Ik heb humane wetenschappen gestudeerd. Ik vond het erg interessant om te leren hoe de mens in elkaar zit. Ik praat graag met anderen en ben er graag voor wie met een probleem zit. Maar soms neem ik te veel in me op, en wordt het te veel. Ik denk ook veel na. Dat is niet altijd goed. Maar soit, ik wil me nu eenmaal blijven ontwikkelen.»

HUMO We hebben het nog niet over je vriendin gehad. Zij zat in de tribune in Ierland, bij je eerste selectie als Rode Duivel.

VAN DER HEYDEN (knikt) «Het gaat nu wel wat moeilijker tussen ons. Ik vraag me af of ik al klaar ben voor een relatie. Ik wil nog te veel doen – aan mezelf werken, dingen ontdekken. Ik ben nog niet zover dat ik dat samen met iemand wil doen. Dat heb ik haar ook gezegd. Ik wil tijd nemen voor mezelf en alles in mijn tempo doen.»

‘Sports late night’
Play4, zondag 28 augustus, 23.10

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234