null Beeld

'Sinds de aanslagen van 22 maart is er nog niks veranderd' Niveau 4': Eric Goens patrouilleert in Molenbeek

Er schuilen veel jongetjes in tv-maker Eric Goens (47), maar in zijn nieuwe reeks 'Niveau 4' ziet u de rasjournalist in hem aan het werk. Door een half jaar in de nek te hangen van de agenten van politiezone Brussel West neemt hij de tv-kijkers mee naar nachtelijke razzia’s en schopt hij de politici die beweren dat ze Molenbeek zouden opkuisen een geweten: 'Ik hoop dat dit programma als een natte dweil in het gezicht van een aantal beleidsmakers terecht komt.'

'Molenbeek heeft vijftig extra agenten, maar die kunnen hun werk niet doen.'

You love him or hate him, maar hopelijk zit u in de eerste categorie, want u krijgt dit najaar veel Eric Goens op uw televisie. Vanaf november is er op één een tweede seizoen van 'Het Huis', waarover hij belooft dat de eerste aflevering veel teweeg zal brengen. Maar eerst zendt VIER een derde reeks van 'Kroost' uit, waarin Goens de leefwereld van onder andere Kathleen Aerts, Herman Brusselmans en Liesbeth Homans toont en waarin - wij hebben ze met open mond gezien - een ronduit sublieme aflevering met Dimitri Vegas, Like Mike, hun vriendinnen, ouders én grootouders zit. En daarvoor pakt diezelfde zender uit met 'Niveau 4', een rauwe realityreeks waarin je als kijker op de huid zit van de agenten die Molenbeek moesten opkuisen maar toch vooral dweilen met de kraan open wanneer ze drugsdealers, handelaars in kalasjnikovs en terroristen van de straat proberen te houden.

Goens «'Niveau 4' is televisie die een ongemakkelijk gevoel creëert. Ik hoop dan ook dat het een grote impact zal hebben. Ik heb de reeks gemaakt omdat ik boos en verontwaardigd ben. Ik ben daarbij niets uit de weg gegaan. We draaien de camera niet weg omdat de boodschap een aantal beleidsmakers niet goed zou uitkomen. De boodschap van 'Niveau 4' is: er is een gigantisch probleem en er wordt - letterlijk - geen kloten aan gedaan.»

HUMO Waarom bent u zo boos?

Goens «We zijn bijna één jaar na de aanslagen in Parijs. Er is veel gezeverd over het aantal agenten die er nodig zouden zijn en of we nu één of meerdere politiezones moeten hebben, maar dat is compleet irrelevant. Ook met één politiezone zullen die gasten opgepakt en opnieuw vrijgelaten worden en rustig verder doen met waar ze mee bezig waren. Er zijn vijftig extra agenten naar Molenbeek gestuurd, maar er is nog altijd geen wettelijk initiatief genomen dat ervoor zorgt dat die agenten daar wel degelijk hun werk kunnen doen. In essentie is er niets gebeurd. De lokale politie wordt in de steek gelaten door het zogeheten gerechtelijke vervolgingsbeleid. In de tweede aflevering zie je een gastje dat in twee maanden negen keer wordt gearresteerd, waarvan drie keer op twee dagen. Dan zou ik als flik al lang mijn voeten op de tafel hebben gelegd en hebben gezegd: ‘Als we toch door het gerecht in de steek worden gelaten, waarom zouden we die jongens dan nog arresteren?’ Er groeit daar een groot, dik kankergezwel. Je kan blijven chemo toedienen maar op een bepaald moment zal je toch moeten snijden.»

HUMO Waarom leggen die agenten hun voeten niét op tafel?

Goens «Ze hebben een soort sense of urgency. Eén van hen zegt: ‘Als we iemand arresteren dan weten we dat hij een paar uur niets kan mispeuteren. Als de onderzoeksrechter daarna beslist om hem weer te laten lopen, dan is dat de beslissing van het gerecht, maar aan ons zal het niet gelegen hebben, wij doen onze plicht.’ Om het anders te zeggen: als ze een handtassendief één avond in de cel kunnen houden, dan weten ze dat hij ten minste die avond geen handtassen meer zal stelen. Maar natuurlijk, als er in Frankrijk op agenten geschoten wordt, dan denken zij: ‘Wij zijn de volgende.’ Dat had een enorme impact. Er zijn in Verviers mannen opgepakt en doodgeschoten die met zeer concrete plannen rondliepen om het kantoor in Molenbeek op te blazen. En een paar dagen voor het vals alarm in City 2 was gemeld dat er twee groepen terroristen uit Syrië vertrokken waren. De ene zou naar Frankrijk gaan, de andere naar Brussel om er toe te slaan in City 2, een McDonalds én een politiekantoor. Je kunt je gaan inbeelden met welk gevoel die agenten dan vertrokken toen ze een paar dagen later hoorden dat er een aanslag in de City 2 aan de gang zou zijn. Ze weten ook dat veel van die gasten uit Molenbeek komen en nog een eitje willen pellen met de lokale politie. Onder die mentale terreur moeten ze werken.»

HUMO Hoe kwam u op het idee om hen te volgen?

Goens «Ik dacht vroeger ook, door alle klachten van het Comité P, dat de agenten van Brussel-West zo’n beetje de FC Kampioenen van de flikken waren: ze durven niet meer in bepaalde zones komen, ze hebben schrik van de allochtone gemeenschap, ze zijn racistisch en ga zo maar door. Tijdens het draaien van ‘Molenbeek’ ontdekte ik dat die mensen met onvoorstelbaar veel goesting en gedrevenheid hun werk doen. Ze gaan héél hard. Daarom zei ik hen: ‘We gaan zes maanden bij jullie kamperen.’ Ik wilde het korps van binnenuit portretteren.»

HUMO Hoe reageerden ze daarop?

Goens «Ze hadden die vraag al eerder gekregen, maar voor het eerst hapten ze toe, omdat we veel vertrouwen hadden opgebouwd ten tijde van ‘Molenbeek’. Binnen het korps werd gevraagd wie wilde meewerken om met naam en herkenbaar gezicht in beeld te komen, want ik wilde niet alleen maar geblurde gezichten op het scherm. Zeker zestig van hen vonden dat goed. Op 22 maart mochten we beginnen draaien.»

HUMO En toen ontploften de bommen in Brussels Airport en metrostation Maalbeek?

Goens «Ja, dat was onze eerste draaidag. Toen wij net gearriveerd waren was er veel chaos. Het was nog niet duidelijk wat er juist gebeurd was, maar alle korpsen werden gemobiliseerd om naar de luchthaven te gaan en wij werden vriendelijk verzocht om het gebouw te verlaten (lacht). Maar ook al konden we toen niet draaien, het blijft wel een symbolisch startschot. Daarna volgde de verzonnen aanslag in City 2, werden er auto’s tijdens de ramadan in brand gestoken en werden in Frankrijk agenten vermoord. Daardoor voelden we dat we daar in een waanzinnige periode zaten.»

HUMO Toch gek dat die agenten dan met naam en toenaam op tv willen komen of zelfs hun gezin willen tonen?

Goens «Omdat ze willen laten zien dat ze niet zijn zoals ze vaak worden afgeschilderd. Ze zijn het zat dat het hun schuld zou zijn dat de Abdeslams en Abrini’s van deze wereld geradicaliseerd zijn. Ook die gasten hebben zij tientallen keren opgepakt. Ze kennen ze allemaal. Ze hadden ze ook te pakken, maar ze mochten altijd opnieuw naar buiten wandelen.»

HUMO Korpschef Johan De Becker legt in de eerste aflevering uit waarom er niets veranderd: het komt veel politici goed uit dat het probleem samengeveegd zit in Molenbeek, het zit daar goed.

Goens «Voilà. Als in Antwerpen de stenen uit het dak van de tunnel op de Vlaamse auto’s zouden vallen, dan zou dat dak snel hersteld zijn. Maar in Brussel? Shit happens. Alleen gaat het hier niet om stenen die uit het plafond vallen, maar om mensen die zware aanslagen plegen.»

HUMO De minister van Binnenlandse Zaken had toch beloofd dat Molenbeek zou worden opgekuist?

Goens «Ik hoorde die uitpspraak toen ik in Molenbeek woonde. Ik keek buiten en dacht: ‘Zullen ze dan huis na huis doorzoeken? Hoe zullen ze dat doen?‘ In 'Niveau 4' zie je een man die al acht keer een papier gekregen heeft om binnen de vijf dagen het land te verlaten. Na zijn arrestatie stapt hij buiten met zijn negende verzoek. Wedden dat er nog een tiende en elfde keer volgt? Kan je dan als beleidsmaker echt niet een aantal maatregelen nemen om dit probleem ten gronde aan te pakken? Je lost dit niet op door honderdduizend mensen van hun bed te lichten en te controleren, wat ten eerste onmogelijk is en ten tweede is het bij negenennegentigduizend ook nergens voor nodig. Het gaat altijd om hetzelfde crapuul. De flikken kennen ze. Ze weten ze wonen. Ze zien ze elke dag. Daar kan ik met mijn verstand niet bij.»

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234