null Beeld

Skye Borgman: 'Misbruikt door een meestermanipulator'

Er zijn veel true crime-documentaires op tv dezer dagen, maar geen enkele zo waanzinnig als ‘Abducted in Plain Sight’ op Netflix. In een notendop: Jan Broberg werd in de jaren 70 als tienermeisje tot twee keer toe ontvoerd en misbruikt door een vriend van de familie, Robert Berchtold. Haar ouders ondernamen nauwelijks iets om de pedofiel tegen te houden, integendeel: moeder Mary Ann had zelfs een affaire met Berchtold nadat die Jan een eerste keer had meegenomen, en ook de vader verleende de man seksuele gunsten. Passeren ook nog de revue: brandstichting, valse psychologen én buitenaardse wezens.

Stefaan Werbrouck

– Hoe ben je dit verhaal op het spoor gekomen?

Skye Borgman (regisseur) «Jan en Mary Ann Broberg hebben vijftien jaar geleden een boek geschreven over hun ervaringen, ‘Stolen Innocence’. Omdat ze het in eigen beheer hebben uitgebracht, heeft het niet al te veel stof doen opwaaien. Maar toen ik het las, werd ik omvergeblazen. Ik kon niet begrijpen hoe dat allemaal is kunnen gebeuren, ik wilde antwoorden zoeken.»

– Is dat ook gelukt? Als kijker blijf je met dezelfde vragen zitten: hoe was dit in godsnaam mogelijk?

Borgman «Dat klopt. Maar ik begrijp het toch beter dan toen ik eraan begon. Dat komt vooral doordat in het boek geen melding wordt gemaakt van de seksuele relatie van Jans ouders met Robert Berchtold. Hij heeft hen gebruikt om dichter bij hun dochter te komen, en hen daarna gechanteerd. Ze waren zo bang dat alles zou uitkomen in de diepreligieuze gemeenschap waar ze woonden, dat het gemakkelijker was om te negeren wat er met hun dochter gebeurde. Veel kijkers reageren woedend op die houding, maar je mag niet vergeten dat Berchtold, zoals veel kinderlokkers, een meestermanipulator was.»

– Hij wist Bob zelfs zover te krijgen dat hij hem aftrok in de auto, waardoor hij later kon zeggen dat ze een homoseksuele relatie hadden.

Borgman (knikt) «Bob had daar nog nooit met iemand over gepraat. Enkel in de voorbereiding op het proces tegen Berchtold was het ter sprake gekomen, en ik had dat gelezen in het politie-archief. Ons interview met hem heeft tien uur geduurd en pas op het einde kwam het eruit. Diezelfde avond nog heeft hij er met Mary Ann over gepraat: zij wist wel dat er iets was gebeurd, maar toen pas kreeg ze de details.

»Toen we de documentaire voor de eerste keer toonden, begon het publiek bij zijn bekentenis gewoon te lachen. Dat vond ik heel vreemd, ik had het niet verwacht. Maar bij elke vertoning daarna gebeurde hetzelfde. Ik denk dat mensen zo verbijsterd zijn dat ze niet anders kúnnen dan lachen. Terwijl het natuurlijk allesbehalve grappig is. Nu: Bob is twee maanden geleden gestorven, maar hij heeft de film wel gezien en hij is me achteraf komen vertellen dat hij dankbaar was. Heel de familie is trouwens blij. Het is echt bevrijdend voor hen geweest, ze hebben zo lang moeten rondlopen met hun schaamte en schuldgevoel. Ze beschouwen de documentaire ook als een waarschuwing: als die ervoor zorgt dat iemand anders niet hoeft mee te maken wat hun is overkomen, is dat voor hen genoeg.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234