Sleaford Mods (AB)

'Are you alright, Brussels?' vraagt Jason Williamson. En ook: 'Are you sure?' Wij moeten meteen aan 'Are you sure you want this one?' uit 'Little Britain' denken. Goed! Williamson draait een flesje water open, en gaat in profiel staan. Andrew Fearns bierflesje is al open. Zijn laptop staat op drie rode Belle-Vue Kriekbakken. Helemaal bovenaan het 'Sleaford Mods Comes Alive'-reglement moet staan: alleen als Fearn op start klikt zijn we echt vertrokken.

En vetrokken zijn we, voor 'Arabia', 'Bronx In A Six', 'Live Tonight' en 'No One's Bothered'. Williamson met de linkerhand op de rug, terwijl hij zich met de rechterhand af en toe over het bolletje tourettet. Wij vragen ons af of je 'Tourettet' aan het eind met een 't' schrijft. Volgens Sleaford Mods zijn wij dus 'grammar wankers'. Er zullen nóg opgerekte klinkers volgen. Er zijn nóg eindes die naar geroep en gewauwel neigen, maar de delivery van Williamson zal meestal perfect de gesloten grenzen van de popsong dienen. 'Face To Faces' trekt de trein echt op gang. De tempoversnelling doet de eerste vier bierbekers de lucht in vliegen - er zullen er nog veel volgen - en iemand heeft terzelfder tijd de pogo ma non troppo-knop ingedrukt. De opwinding wordt in geel licht uitgekerfd, en wij voelen die in geel licht uitgekerfde opwinding verdomd goed. Ook omdat we weten dat de songtekst een typevoorbeeld is van de moordende politieke kritiek die bij de Mods doorgaans harder is voor gematigde liberalen en sociaaldemocraten dan voor conservatieven. Die laatsten worden meestal gewoon 'Tory cunts' genoemd. De opwinding van daarnet blijft hangen ter hoogte van 'A Little Ditty', en houdt aan tijdens een met een laconiek one two three four ingeleid 'Jolly Fucker'. 'Fizzy' (de song met 'Ontsla de manager' aan het eind) en 'Tiswas' (die met het geweldige 'I've got called an anarchist / That's for the middle class trainspotters') zijn nog straffer. Eén groot verschil met het begin van de set is er: het wordt steeds onduidelijker waar Williamsons zweetstroom ophoudt en waar zijn speekselwaterval begint. 'Een beetje donker hier, toch?' zegt hij tussendoor. 'Is Marilyn Manson niet gepland voor donderdag?' Bah, Marilyn zal op een woensdag in november Brussel aandoen, en eigenlijk is er ook voldoende licht om te merken dat Andy Fearn de teksten vanachter zijn laptop blijft meelippen, en dat hij ook heel de tijd met zichzelf danst, de ene hand in de broekzak, de andere hand rond een flesje bier. 'Giddy On The Ciggies' bevat de rare zin 'I did a Thatcher / I got myself on a business scheme'. 'In Quiet Streets' is één van de songs waarin Williamson een stuk zingt zoals Mike Skinner van The Streets soms een stuk van een song zingt. De poging tot disco die 'Kill It Clean' heet, wordt ingeleid door een waarschuwing voor de paar rokers in de zaal: 'Ik trap met plezier jullie tanden uit als jullie er nog eentje opsteken. Ik ben een professionele zanger, so don't fuckin' smoke!' Van wannabestagedivers houden de Mods evenmin. Fearn zal er in de bisnummers zelf één van het podium trappen. Net voor de klassieker 'Tied Up In Nottz' begint, maakt Williamson contact met het publiek via 'Fuck off Brussels'. Voor hij 'Jobseeker' inzet ('This is the last one, you cunts') excuseert de zanger zich bij de rechterhelft van de AB Box, omdat hij met zijn rug naar hen heeft staan performen. Aan het eind zit wel een echte thank you verstopt: 'Het wordt hier elke keer een beetje specialer, Brussels, so keep inviting us back in.' Eerder op de dag zijn wij in Huis 23 naar een interview geweest dat AB-man Kurt Overbergh met de groep had, voor een zittend publiek. Eerst een vraag voor Andrew Fearn. Hoe de muziek gemaakt wordt? 'Soms zijn het bits and pieces, soms haal ik het materiaal uit tracks die ik met een groep van vroeger heb gemaakt, soms is de bas speciaal voor de song ingespeeld, door mezelf of door iemand anders'. Vraag voor Jason Williamson. Of hij zich zoals Nick Cave terugtrekt om te componeren. 'Nee, ik verzin alles altijd en overal, daarna schaaf ik de teksten bij.' Williamson vertelt ook dat hij - op vraag van een uitgeverij - drie kortverhalen aan het schrijven is. 'Aan de volgende plaat beginnen we binnenkort te werken, maar ze is pas voor 2017, dus die verhalen krijg ik er wel ergens tussen.' Overbergh confronteert de Mods ook met een foto van de kerk van het stadje Sleaford (ze herkennen de kerk niet), en met een foto van een aartsbisschop die de zonnepanelen op het dak van de kerk van Sleaford is komen inhuldigen (ze hebben van deze 'historische' gebeurtenis uiteraard geen flauw benul). Maar wel goed gelachen! De Mods hebben op Glastonbury gespeeld, een evenement dat ze hebben afgedaan als te middle class: 'We waren vooral zenuwachtig omdat we gefilmd werden. Gevaarlijk, want als we hadden gesuckt zou een hoop mensen een reden gevonden hebben om ons af te slachten, omdat er rond ons een zogenaamde hype is ontstaan. Maar ik zie geen hype, ik zie alleen hard werk. Ik hoor ook geen hype, ik hoor alleen goeie songs.' Overbergh meldt dat hij op een goeie beschrijving van de Sleaford Mods-wereld is gestoten: 'Scatologische pop'. Popmuziek over uitwerpselen dus. En dat is zo: af en toe gaat het in de teksten over stront. Het eerste bisnummer, 'Tarantula Deadly Cargo' blijkt over een donderscheet van hun manager te gaan, een serieuze stinker die ergens onderweg op een boot moet zijn gelost. Fearns relativeert de scatologische insteek van de groep: 'Sommige mensen vinden dat het gewoon pop is, don't they'. Williamson relativeert anders: 'I don't mind, as long as they buy the records'. Williamson heeft in de AB trouwens - denken we - geen persoonlijk record gelopen in zijn geheel eigen 1500 meter, maar hij is aan het eind wel totaal uitgeput. Totally knackered klinkt eigenlijk mooier. We hebben wel geen seconde getwijfeld aan onze vier sterren. (fvd) heeft er hier evenveel uitgedeeld toen hij eerder dit jaar naar de Beursschouwburg trok. Nog één vraag van Kurt Overbergh: of het moeilijk is om de woede en de de boosheid intact te houden nu ze een beetje succesvoller zijn geworden. Williamson: 'Nee. Kijk gewoon rond. Het wordt alleen erger. De meeste mensen zijn twats. Ook in de media en de entertainmentindustrie krioelt het van de complete idioten. Aan de andere kant wordt het voor veel mensen stilaan stresserend om gewoon te bestáán, dus waarom zou ik vandaag minder te vertellen hebben?' In de MIVB-tram en -bus naar huis proberen wij daarover na te denken. Maar we zijn licht aangeschoten van het Ancienne Belgique-bier, en de hardnekkigste oorwurm van de dag komt uit concertafsluiter 'Tweet Tweet Tweet': 'Chopped heads on London streets / All you zombies tweet tweet tweet‘. En er tweet hier geen enkele zombie. Er wordt alleen gestaard en gezwegen. Niemand 'A little ditty'. Nergens 'Face to faces'. 'No One's Bothered', dat dan weer wel. Weet u, wij zijn gewoon blij dat Sleaford Mods bestaan!


Bekijk de volledige show:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234