Sleaford Mods - English Tapas

Er is een reden waarom Jason Williamson van Sleaford Mods zo spuwt op (Britse) gitaarmuziek: hij houdt ervan. Of beter: hij hield zo intens veel van het opruiende en levenslustige van The Jam en de vroege Oasis, dat hij niet wil dat de aangelengde versies van die muziek vandaag z’n oren nog bereiken.

Want de wereld is veranderd: als er geen frivole Carnaby Street vol minirokjes meer is, zelfs geen romantisch verlopen ‘Dead End Street’, maar enkel nog shoppingmalls met ketens als Vodaphone en Starbucks, dan moet er ook maar eens gebroken worden met de muziek van vroeger. Met pijn in het hart een grote blok beton op het verleden, en: voorwaarts! Om dan meteen uit te glijden over een hondendrol, iedere ochtend opnieuw.

Williamson is geen wegkijker, samen met beatbakker Andrew Fearn kijkt hij het beest recht in de ogen. Dat is bij Sleaford Mods altijd zo geweest, maar de heren zijn op ‘English Tapas’ nog net iets kwader: de brexit heeft duidelijk een vieze smaak achtergelaten. Wordt de argeloze luisteraar eerst nog meegelokt met stuiterballiedjes over selfieverslaafden (‘Just Like We Do’) of nostalgici met Beatles-kapsels (‘Moptop’), in ‘Snout’ wordt hij/zij opgesloten in een kerker vol leave-stemmers. En in het aartsdonkere ‘Dull’ krijgen leave-stemmers én nostalgici met Beatles-kapsels ervan langs: ‘Please please me / Dead bingo / Brexit loves that fucking Ringo / Safe bet / All the oldies vote for death’. De vooruitgeschoven single ‘BHS’ blijft de allerbeste song, computerpunk over de graaiers in en rond onze parlementen. En over ons allemaal, pogoënd op een zinkend schip.

Bij veel Amerikaanse hiphop van nu bekruipt je weleens het gevoel: ‘Lekker bij de nachtelijke cocktail, maar wat heb ik daar nu eigenlijk mee te maken?’ U kent ze wel: de songs over relaties met fotomodellen, door cocaïne veroorzaakte gezichtsverlammingen of de back-stabbers met wie een beetje wereldster nu eenmaal te maken krijgt. It says nothing to me about my life, om Morrissey maar eens te citeren. Dat is bij Sleaford Mods toch wel anders. Hun muziek is geworteld in het hier en nu van Jan en alleman, en deed ons op ‘English Tapas’ bovendien aan het volgende denken: krijttekeningen op asfalt, een sissend spiegelei op een suizend gasfornuis, de ‘ploink’ in tekenfilms elke keer als de slechterik die braadpan op z’n kop krijgt.

Het zou kunnen dat er sleet komt op die rudimentaire sound van Sleaford Mods, maar vooralsnog hebben ze de tijdgeest mee: bij iedere plaat die ze maken, gaat de wereld weer wat meer naar de verdoemenis en winnen hun songs aan venijn. Worden ze er op een vreemde manier zelfs swingender op. De toekomst ziet er met andere woorden nog zo slecht niet uit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234