Sleaford Mods - Eton Alive

‘The accumulation of torment for those that refuse to capitalise solely through mediocre channels and as a result are ejected back onto the pavement in obscurity and horror as a giant spider crawls out of the crown of their small portion of street meat’

Zo, nu kunt u er weer even tegen, mag ik hopen.

Het is een flard tekst waarmee ‘Kebab Spider’, de single die het nieuwe album van de Mods trekt, werd aangkondigd. Vintage Sleaford: krakende jaren 80-klanken met daarbovenop dikwijls kwaaiige teksten over de teloorgang van zowat alles in krakkemikkig brexitland.

Dat doen ze al een tijdje, met wisselend succes. Sinds 2007 zetten ze Nottingham of all places op de muzikale kaart met inzet van minimale middelen: men zou kunnen denken dat er maar drie drumpatronen in de simpele TR-808 van Andrew Fearn zitten. Dat is niet waar: het zijn er minstens vier.

Ze zijn al met zowat alle punkgroepen uit de wilde jaren 80 in onrustig Engeland vergeleken, maar zijn in hun koppige eenvoud zeer uniek. En ze worden ook beter met de jaren: er mag zelfs, zij het niet luidop, weleens gelachen worden in de teksten.

Zelden is een album van de Sleaford Mods relevanter geweest: gediplomeerd schreeuwer Jason Williamson – een echte zanger is hij niet – and beatmeister Andrew Fearn amuseren zich rot met de stand van hun land. Taking the piss voor gevorderden, en niemand wordt gespaard. Zelfs de totaal milieuvriendelijke bassist van Blur, Graham Coxon, wordt in ‘Flipside’ feestelijk uitgemaakt omdat hij fysiek iets wegheeft van een linksdragende Boris Johnson.

Ze hebben deze keer hun best gedaan om variatie te brengen in hun rants: men wipt van Gang of Four via vroege D.A.F. en de Beastie Boys naar blikken synths alsof het niets is.

Chas & Dave with a cheap beat: de teksten worden in dik Midlands dialect gedebiteerd. Katastroof die een nacht zijn blijven slapen bij Regi, zoiets.

Het is muziek die het best tot zijn recht komt, denk ik, als u met methamfetamine tot aan uw oogbollen ergens in een boerenschuur staat te raven. Liefst loeihard, want veel ruimte voor nuance is er niet in de wereld van de Sleaford Mods. Het zijn gediplomeerde misantropen, in hun songs loopt van alles mis: met henzelf, met de maatschappij, met alles. Vechten tegen de bierkaai en nog niet oud genoeg om te berusten: het heeft iets sympathieks en pathetisch tegelijk.

‘Into the Payzone’ opent met een boer: de toon is gezet. ‘Kebab Spider’ is iets voor op Tomorrowland voor achtergestelden en ‘Discourse Dif’ lijkt op een ska-versie van ‘Mind Your Own Business’ van Delta 5, maar dat is een detail en een compliment.

‘I don’t believe in fun’, bazelt Williamson in ‘Negative Script’. Geloof hem niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234