null Beeld

Sleaford Mods - Key Markets

De eerste keer dat je Sleaford Mods hoort, denk je: ‘Dat zet ik nooit meer op. Zo’n rudimentair, ordeloos kabaal.’

Het loont de moeite dat toch nog een paar keer te doen. Het grootste compliment dat je in de jazz kon krijgen, was: ‘It’s something else, man.’ En Sleaford Mods is something completely fookin’ else. Als je invloeden wil aanhalen, zijn die altijd vergezocht.

Sleaford Mods is, laat dat even duidelijk zijn, in de verste verte geen jazz. Sleaford Mods is punk op de enige manier waarop punk anno 2015 wellicht nog punk kan zijn: gevaarlijk, nietsontziend, en met een pak levensjaren op de teller. Jason Williamson – men zou hem een rapper kunnen noemen maar ook dat is vergezocht – is een veertiger uit Nottingham. Aan dromen doet hij niet meer. Williamson is een vat vol desillusies die weet dat de wereld vlotter draait voor de gladjanussen, de mouwvegers, de hielenlikkers en bedriegers. Dat eerlijkheid niet loont en dat integriteit te koop is. Maar niet die van hem.

Daarom doet Sleaford Mods op ‘Key Markets’, de derde plaat in twee jaar tijd, geen moeite om te evolueren, om te groeien of volwassen te worden. Williamson ís volwassen, en it bloody fookin’ sucks mate. Het recept is hetzelfde gebleven: een poepsimpele, onderontwikkelde maar dodelijk efficïente backing van bas en drums door Andrew Fearn, en daarover Williamson die zijn ding doet. Een ding dat men blaffen zou kunnen noemen, spuwen, of fulmineren, maar dat in ieder geval in Britishness niet te overtreffen valt. Sleaford Mods is punk zoals Amerikaanse punk nooit zal kunnen zijn. Het verschil tussen scum en redneck. Of Mods versus gangs.

Songtitels die op papier weinig meer dan flauwe woordspelingen zijn – ‘Urine Mate Welcome to the Club’ (opener van debuut ‘Austerity Dogs’) of het nieuwe ‘Cunt Make It Up’ – krijgen door de verbetenheid waarmee Williamson ze declameert en de kale, pompende begeleiding van Fearn plots de allure van een statement of dreigement. Elk woord, elke zin, elke vloek klinkt alsof Sleaford Mods je recht in de ogen kijkt.

Live komen de bas en de drums bij Sleaford Mods overigens gewoon uit de computer, alsof Fearn denkt: ‘Ik zou zot zijn om voor die drie noten instrumenten te gaan meezeulen.’ In plaats daarvan staat hij er met een biertje achter de laptop gewoon bij. Het maakt hun performances er niet minder indrukwekkend op. Omdat het de juiste drie noten zijn, omdat er niet over nagedacht is, en omdat het contrast met de nooit minder dan alles en dan nog een beetje gevende Williamson zo groot is. Omdat het aantoont dat punk alles kan zijn, maar dat één ding onontbeerlijk is: not giving a shit.

De derde plaat van Sleaford Mods is exact even goed als de eerste en de tweede.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234