null Beeld

Sleater-Kinney - No Cities to Love

Het wordt steeds moeilijker om je er iets bij voor te stellen, maar het heeft wel degelijk bestaan: een wereld waarin we niet dagelijks de grote, lege billen van Kim Kardashian in het gezicht geduwd kregen. En alleen al daarom missen we de jaren 90 weleens, wegens de totale afwezigheid van al die opdringerige internetbillen van de Kardashians, Jennifer Lopezzen, Iggy Azalea’s of Miley Cyrussen van deze wereld. Ik heb een blote kont, dus ik ben.

De jaren 90 dus. Het begin van dat decennium meer bepaald, ter hoogte van Olympia, Washington, waar riot grrrl-groepjes als Bikini Kill behalve lijf en leden – frontvrouw Kathleen Hanna was een gewezen stripteaseuse en deed op het podium performances in de meest schaamteloze Wendy O. Williams-traditie, verre van bootylicious dus – vooral hun hart ontblootten in brandende punknummers. Riot grrrl, queercore, foxcore (de term die Thurston Moore schertsend had bedacht): heel even beheersten meisjes, homo’s en andere ‘misvormden’ de gitaarmuziek. En het beste was: het gebeurde allemaal in de schaduw en achter de rug van de pompeuze machorockers en behaarde grungebands die nog steeds allerlei Tijdlozes aanvoeren. Minpuntje: ineens, ergens midden jaren 90, was riot grrrl helemaal over – dood en begraven.

Nu, de wederopstanding van Sleater-Kinney – de groep die riot grrrl wél overleefde, zie hun beste plaat ‘Dig Me Out’ uit 1997, maar eigenlijk ook niet echt tot de allereerste golf behoorde – zal geen revolutie ontketenen. De groep van Corin Tucker en Carrie Brownstein (die laatste heeft intussen ook de cultserie ‘Portlandia’ bedacht) was sowieso altijd minder provocerend en meer college rock-getint, en Beth Ditto heeft de riot grrrl-erfenis allang naar een heel ander, opwindend niveau – in de mainstream bovendien – getild.

Niettemin komt de hoekige razernij van een flink handvol songs op ‘No Cities to Love’ als geroepen, hier en nu. Vlammenwerpers als ‘Price Tag’, ‘Bury Our Friends’ en de new wave/springerige titelsong, bijvoorbeeld. ‘Surface Envy’ is een goeie songtitel en een nog betere song: ‘We win, we lose / Only together do we break the rules’ zingt Corin Tucker over een aanstekelijke wanorde van gitaren, bas en drums. Zelfkennis! Het zijn evenwel niet allemaal winnaars, de songs op deze plaat, daarvoor zijn ze vaak te inwisselbaar. Prijsbeestje is het Slits-achtige ‘A New Wave’: ‘No one here is taking notice (...) It’s not a new wave / It’s just you and me’. Zelfkennis, andermaal!

Het meest significante wat Kim Kardashian recent aan haar + 27 miljoen volgers te melden had, was de tweet: ‘Up all night redoing my whole wardrobe with Kanye.’ Sleater-Kinney: live in Trix op 21 maart. Er is plaats voor 1.000 mannen/vrouwen.


Bekijk de video voor 'Bury Our Friends' (feat. Miranda July):

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234