Slipknot op Graspop 2019: agressie verheven tot kunstvorm

Een nieuwe plaat, nieuwe maskers en een nieuwe show: Slipknot stak in een fonkelnieuw jasje, maar het recept bleef hetzelfde: snoeiharde songs en een waanzinnige live show. En een bijzonder toegewijd publiek.

Een publiek wiens honger na enkele jaren afwezigheid onstilbaar bleek. Uw dienaar stond in de loopgraven, en zag hoe een uitzinnig publiek meesurfte op de enorme golf energie die Slipknot ontketende. Op Graspop speelde Slipknot hun twaalfde show in bijna evenveel dagen, maar van enige vermoeidheid was geen sprake.

Beginnen deed de band met twee nummers uit hun begindagen, ‘People = shit’ en ‘(sic)’. Maar eigenlijk had hun songkeuze geen fluit uitgemaakt. Slipknot kan rekenen op een ruim arsenaal aan songs, elk met het potentieel om een kleine aardbeving te veroorzaken op de Stenehei. Dat eerste salvo bevatte ook ‘Unsainted’, een nummer dat slechts een maand geleden op de wereld werd losgelaten, maar woord voor woord werd meegebruld.

Een licht gevoel van paranoia overviel ons. Op elk moment kon vanuit het niets een meedogenloze moshpit ontstaan of een crowdsurfer op de achterkant van je hoofd landen. Wie zich in de voorste regionen van een Slipknot-concert begeeft, weet echter dat een blauwe plek erbij hoort. Shout-out naar de Britse rolstoelganger naast ons, die op gevaar van eigen leven besloot om de waanzin niet vanuit een beschermde zone te volgen.

Na een trio van ‘Before I Forget’, ‘The Heretic Anthem’ en ‘Psychosocial’ stokte het tempo een beetje. De band koos niet voor de gemakkelijke weg, maar wurmde ook enkele minder bekende songs in hun setlist. Het publiek kon even naar adem happen, voor zover dat überhaupt mogelijk is tijdens een Slipknot-concert. Met ‘All Out Life’ als locomotief stond de trein weer stevig op de rails, wederom zo’n nieuw nummer dat op massale respons kon rekenen.

I push my fingers into my eyes / It’s the only thing that slowly stops the ache. De begintonen van ‘Duality’ werden ingezet, en trok zelfs de meest statische fans finaal over de grens. De mensenzee golfde en schuimde, kolkte en stormde. Corey Taylor grinnikte demonisch, Mick Thomson streek nog ‘ns door zijn sik.

Maar het hoogtepunt kwam in de encore, of wat daarvoor moest doorgaan. Want Slipknot gaf nooit de indruk te willen stoppen met spelen. De band merkte de honger bij het publiek, en schotelde een driesterrenmenu voor. Wanneer ‘Spit It Out’ inzet, weet de doorwinterde Graspopganger hoe laat het is. Taylor moest er niet eens om vragen: het publiek ging spontaan in hurkzit, daarbij de stekende pijn in de vermoeide knieën negerend.

‘Holy fucking shit, this is going to be a good one’, aldus een duidelijk geïmpressioneerde frontman. En gelijk had-ie: op commando sprongen duizenden mensen tegelijk omhoog. Taylor kreeg gelijk: de pure omvang van het spektakel overrompelde zelfs uw recensent van dienst, die Slipknot nochtans tig keer eerder aan het werk zag.

Al moet ook gezegd worden dat de band anno 2019 zijn volwassen leeftijd heeft bereikt. Toen we Slipknot in 2011 aan het werk zagen in het Engelse Knebworth, dook Sid Wilson in het publiek, crowdsurfde zo’n vijftig meter, klauterde op een verhoogje en stagedivede van enkele meters hoogte weer het publiek in. Dergelijke fratsen zijn in het Slipknot van vandaag niet meer aan de orde.

Dagtickets voor zaterdag vlogen in razend tempo over de toonbank, en we durven beweren dat dat in grote mate met Slipknot te maken had. Zelden kreeg zo’n agressieve, extreme band zoveel volk op de been. Hun eerste album kwam uit in 1999, en het kostte hen slechts enkele jaren om het allerhoogste schavotje op het metalpodium te beklimmen.

En daar staan ze vandaag nog altijd. Ondanks een afwezigheid van enkele jaren. Ondanks interne strubbelingen. Ondanks persoonlijke drama’s die de groep blijven achtervolgen. Na de dood van basgitarist Paul Gray kreeg de band eerder deze maand een nieuwe klap, toen bekend werd dat de dochter van Shawn ‘Clown’ Crahan zelfmoord had gepleegd.

Hoe triest ook: ergens dragen die tragische gebeurtenissen bij tot het sfeertje dat van in het prille begin rond de band hangt. Slipknot verheft verlies, pijn, en gecontroleerde agressie tot een ware kunstvorm.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234