null Beeld

Slowdive - Slowdive

In 1993 – toen Slowdive net het uitstekende ‘Souvlaki’ uit had – schreef een Britse journalist van de invloedrijke muziekkrant Melody Maker dat hij nog liever zou verdrinken in een bad havermoutpap dan dat hij ooit weer naar hun muziek zou luisteren. Slowdive, dat waren middle class-estheten van buiten de grootstad. Erger nog: het waren shoegazers – verlegen jongens en meisjes die ervan droomden ‘iets groots en moois en misschien zelfs tijdloos’ te creëren met vervormde gitaren en ijle murmelzang – in een tijd waarin britpop over het Verenigd Koninkrijk heerste. Richey Edwards van de Manic Street Preachers liet optekenen dat hij Slowdive nog meer haatte dan Hitler. Oasis had zo mogelijk een nog grotere muil: ideaal om de bladen mee te vullen.

In 1995 hield de band het voor bekeken, en toch losten de vapor trails die de gitaren van Slowdive boven indieland achtergelaten hadden, nooit helemaal op. Shoegaze sijpelde binnen in het geluid van Beach House, M83 en Mogwai; bepaalde mee de sound van DIIV en Deafheaven. Eerder dit jaar doken in een top tien van de allerbeste shoegazeplaten ooit van NME, dat andere blad dat Slowdive jarenlang te kakken had gezet, zowaar twéé van hun platen op. De laatste jaren signaleerden professionele revivalspotters zelfs een heuse shoegazeheropleving, met tours en nieuwe platen van Ride, Lush, My Bloody Valentine en nu ook Slowdive.

Hun comeback op het podium overtrof in 2014 alle verwachtingen (herinner u hun glorieuze Pukkelpop-doortocht!), maar voor de nieuwe plaat namen ze de tijd: natuurlijk heeft ze iets van een trip down memory lane, zoals zangeres/gitariste Rachel Goswell het omschreef, maar dan één van een band die ook geluisterd heeft naar wat er in de twee voorbije decennia met hun muzikale erfenis gebeurd is.

In ‘Don’t Know Why’ mogen dan als vanouds vederlichte Cure-gitaren door het zwerk paragliden, toch klinkt de nieuwe plaat ánders: de songs zijn diverser, de melodieën helderder, de geluidsmuren transparanter. Opener ‘Slomo’ was voorbestemd om op één van zanger/gitarist Neil Halsteads folky soloplaten terecht te komen, maar ontroert hier des te meer onder een glinsterende Beach House-waas. In ‘Everyone Knows’ mag de distortion nog eens opwolken, maar het geweldige ‘Sugar for the Pill’ moet de meest directe droompopsong zijn die Slowdive ooit op plaat zette, én een herinnering dat ook The xx de platen van het vijftal moet grijsgedraaid hebben. ‘Star Roving’ is nóg beter: het tempo schiet de hoogte in, de track zoemt eenzame poppieken tegemoet – dit is krautrock op zijn Slowdives. En stel je bij het minimalistische juweeltje ‘Falling Ashes’ vooral je favoriete progrockband voor, in de studio om drie uur ’s nachts, terwijl hun hoofden nog gelukzalig natollen van hun allereerste Philip Glass-concert.

Britpop is intussen allang dood, over Richeys lot lopen de meningen uiteen. Slowdive heeft na 22 jaar misschien wel zijn beste plaat gemaakt. Deze band staart niet naar zijn schoenpunten, maar richt de blik meer dan ooit op de sterren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234