null Beeld

Smashing Pumpkins - Oceania

De Pumpkins hebben een plaat uit. Wie daar anno 2012 nog met ingehouden adem en frisse moed naar uitkijkt, mag nú zijn hand opsteken. Het luistert bepaald nauw om bij de eerste beluistering van ‘Oceania’ alle vooroordelen in te slikken over de groep die geen groep is, en over de frontman die er bij elk publiek statement in slaagt zichzelf nog wat onuitstaanbaarder te maken.

Toch: toen onze vijfde luistersessie was ingezet, hoorden we iets wat we al lang niet meer hadden vermoed: een plaat die níét instantvergeetbaar is. Een vaststelling die ons geen klein beetje uit het lood sloeg.

Je moet ervoor eerst door ‘Quasar’ (bij wijze van schijnmanoeuvre staat de moeilijkst verteerbare brok vooraan) heen kauwen, maar op de tweede plaat ná zijn laatste kans heeft Billy Corgan een verzameling songs neergezet die – bij momenten – evenwichtiger en béter klinkt dan wat er in de laatste vijftien jaar aan voorafging.

‘Pale Horse’ is een tearjerker, maar dan één die nog eens doel treft - én beter wordt bij elke draaibeurt. ‘Violet Rays’ lijkt op iets van ‘MACHINA’, maar wel iets van dat kwart van 'MACHINA' dat er toe deed.

‘Inkless’ heeft net dezelfde blauwdruk als ‘Hummer’ (1993) - gebrek aan originaliteit is overigens nooit een geldige aanklacht geweest tegen de Pumpkins - maar het klinkt góéd. Staat daar tegenover dat Corgan nog altijd de kaalste puber is die we kennen: die karamellenverzen in ‘My Love Is Winter’ zijn echt niet te harden.

En hij zit er nog altijd niet mee om sentimentele ondingen als het afsluitende ‘Wildflower’ (dat we opvatten als een rechtstreekse belediging) naast goede songs als ‘Glissandra’ te zetten.

In het Humo-verslag van Torhout/Werchter ’97 schreef (mvs): ‘Moge Corgan snel uit zijn dal kruipen, weer de gladde flank van de rock-‘n-roll-Olympus op, waar hij op basis van zijn talent thuishoort.’

‘Oceania’ moet niet naast ‘Gish’ of ‘Siamese Dream’ gelegd worden (want daartegen verliest het), maar het geeft op zijn minst de indruk dat de klim is ingezet. Met enkele nieuwe sherpa’s alweer: gitarist Jeff Schroeder, bassiste Nicole Fiorentino en drummer Mike Byrne zijn goede muzikanten, maar ze dienen in de eerste plaats om hun frontman uit de wind te zetten op openluchtpodia.

Wie vond dat de Pumpkins al op ‘Melon Collie’ uitverkoop hielden, wie zijn hart níét gebroken wist toen hij hen enkele jaren terug op Pukkelpop fier tenonder zag gaan, en wie zich de groep nog steeds niet kan voorstellen zonder D’arcy en Iha, mag 'Oceania' links laten liggen.

Luister wél als je de trademark snik in Corgans stem nog niet beu bent, als je vindt dat niemand ongebreidelde pathos beter op muziek kan zetten dan hij, en als je de haperende opwinding nog eens wil voelen die kwam opzetten toen je ‘Soma’ voor het eerst hoorde.

Kort, want ons infuus staat klaar: ‘Oceania’ is een draak, maar wél eentje die vuur braakt; vuur waaraan we ons, voor het eerst in vijftien jaar, graag komen warmen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234