null Beeld

Smashing Pumpkins - Shiny and Oh So Bright, Vol. 1/LP: No Past. No Future. No Sun.

Onze favoriet van de oude Smashing Pumpkins (drummer Jimmy Chamberlin, bassiste D’arcy Wretzky en de gitaristen Billy Corgan en James Iha) is ‘Fuck You (An Ode to No One)’ van ‘Mellon Collie and the Infinite Sadness’.

undefined

null Beeld

Billy Corgan is in die ode aan niemand niet zomaar neerslachtig of mensenschuw. Neenee, de eeuwig gefrustreerde puber wil geen mens meer zien. En zijn inborst is verhard: ‘Destroy the mind / Destroy the body / But you cannot destroy the heart’. Van daar af wilden wij menéér William Patrick Corgan zeggen, en niet meer Billy. Maar de Pumpkins – steeds meer Corgan met interimpersoneel – werden liever het muzikale equivalent van een langlopende tv-serie die je na een paar seizoenen opgeeft.

De voortekenen rond de nieuwe plaat, de eerste in achttien jaar met Chamberlin en Iha, maar zonder Wretzky, beloofden weinig goeds. Een groepsinterview wordt snel de Grote Billy Corgan Show, mét ontvouwde plannen erbij voor een boek over ’s mans spirituele ervaringen. Corgan staat met zijn katten, vrouw en zoon op de cover van Paws Magazine, een blad met een hart voor dieren. De concertafsluiter is tegenwoordig ‘Baby Mine’ uit de film ‘Dumbo’.

Met Jeff Schroeder (die er sinds 2007 bij is) komt de groep aan drie gitaren, maar of die worden omgord, hangt af van wat de song vraagt (Corgan: ‘We just wanna do what we wanna do when we wanna do it’). Opener ‘Knights of Malta’ heeft blijkbaar vooral om een schel klinkend gospelkoortje gevraagd. ‘Silvery Sometimes (Ghosts)’ is een strakke, uitstekende hommage aan The Cure, loopt gelijk met de Pumpkins-hit ‘1979’ en doet ook aan Sonic Youth denken. ‘Travels’ is er een zeurderige variant van: de zin ‘It’s where I belong’ blijft maar terugkomen.

De acht songs zijn samen even kort als de negen van voorganger ‘Monuments to an Elegy’, maar daar staat geen ‘Solara’ op: eerst een killer van een Metallica-riff die je al van ver hoort, dan een grungesprongetje, en daarna staan wij mee te brullen met ‘Burn down the sun / I’m not everyone’ alsof het altijd 1995 is gebleven. Nog goed nieuws: ‘Marchin’ On’ is ook van dat kaliber. En ‘Seek and You Shall Destroy’ bijna: het had íéts puntiger en harder gemogen. Uit ‘Alienation’ hadden we een paar strijkers geschrapt, alsook de bedenkelijke rijmwoorden ‘revelation’ en ‘penetration’.

Een klein inzicht: toen Corgan op z’n 17de pizzakoerier was, had hij een cassette in de auto met één kant Metallica en één kant Joy Division. En kijk nu: ’With Sympathy’ verhoudt zich tot het oude Pumpkinswerk zoals nieuwe songs van New Order zich tot Joy Divisions oude nummers verhouden. Niet meer, maar ook niet minder.

Drie toppers en weinig om je plaatsvervangend voor te schamen. De Pumpkins zijn dus een klein beetje terug van weggeweest.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234