null Beeld

Smith Westerns - Soft Will

Sommige songs zijn je zo dierbaar dat je ze nog het liefst onder een stolp zou bewaren, stofvrij en beschermd tegen emotionele slijtage, vette vingers en negatieve associaties. Dat wij ons nog geen dergelijke stolp kunnen veroorloven is de reden waarom we onze Stone Roses-platen na hun wat teleurstellende passage op Pukkelpop 2012 niet één keer meer hebben opgelegd.

Frederick Vandromme

En waarom alles van de groep Smith Westerns nog wel een tijdje naar storm zal ruiken. Toen de Gifgroene Klerelijer in 2011 plots neerdaalde over Kiewit, was het voornoemde indierockgroep uit Chicago die in de noodlottige Château stond te spelen. Dat valt niet op twee jaar uit te wissen, zo blijkt tijdens de eerste beluisteringen van ‘Soft Will’, hun nieuwe. Toch niet bij ons.

Maar misschien hoeft dat geen probleem te zijn. Die ondertoon van trillende dreiging rijmt namelijk niet slecht bij het soort muziek waar de groep op ‘Soft Will’ in grossiert. De songtitels (‘Idol’, ‘Best Friend’, ‘Cheer Up’) en de zacht deinende melodieën lijken aan te geven dat dit een goedgemutste plaat is, maar de lyrics druipen van spijt en venijn, en altijd loert tragedie om de hoek. ‘Dye It Blonde’, Smith Westerns' doorbraakplaat uit 2011, was – hoewel subtiel genoeg – een gebalde vuist: een veelkleurige staalkaart van jeugdige drive. ‘Soft Will’ is bedaarder. Het testament van vroeg oud geworden twintigers.

Smith Westerns, dat zijn: Cameron en Cullen Omori, en Max Kakacek. En ‘Soft Will’ hebben ze opgenomen in een studio in El Paso, Texas, waar eerder ook belangrijke platen van Animal Collective, Yeah Yeah Yeahs en Beach House tot stand kwamen. En waar de studio-uitbater sindsdien geregeld hipsters op bedevaartstocht een glaasje water mag inschenken.

‘Soft Will’ is een lap die vanuit het totale niks komt – want: in weinig te vergelijken met de slimme glamrock en britpop van hun vorige output – en die tien dosissen waarheid bevat. Je hoort de groep de hele tijd twijfelen tussen overtuigde statements en nuance, tussen asfalt en woestijnzand, tussen hartzeer en troost, tussen The Shins en The Divine Comedy. Duidelijk is nu al dat Smith Westerns de hype, die ze tijdens ‘Dye It Blonde’ aan hun kant hadden staan, officieel en met stijl overleefd hebben. En ‘XXIII’ bewijst dat er tegenwoordig véél glittert, maar dat pure goudklompjes, zoals deze vierenhalve minuut, zeldzaam zijn.

‘Soft Will’ klinkt bij momenten opvallend klassiek, zoals ook het fantastische ‘Z’ van My Morning Jacket iets ouderwets had. Of zoals Wilco geen vervaldatum heeft meegekregen. Weinig experiment, veel gedegenheid. Weelderig en breedvoerig, met songs als ‘3AM Spiritual’ en ‘Only Natural’, waarin nog de tijd genomen wordt om iets langzaam op te bouwen. En ‘XXIII’, tevens de leeftijd van Cullen, is gewoon instrumentale Pink Floyd voor de klik-en-sleepgeneratie.

‘Soft Will’ is, al lijkt het bij momenten op een verzameling breekbare fluisterliedjes, bij uitstek een plaat die luid beluisterd dient te worden. Met een koptelefoon, ter vervanging van de stolp. En een glas bier in de aanslag, met een schuimkraag om de tranen in op te vangen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234