Beeld RV

HUMO'S TV AVOND

Sneetjes van het leven en stompen van de dood

Heerlijke lichtheid in ‘Iedereen beroemd’ (Eén) en sombere afgronden in ‘Louis Theroux: Dark States’ (Canvas)

Wat beter om een voor één keer verrassend vroege tv-avond op gang te trekken dan ‘Iedereen beroemd’, het dagelijkse voordeelpakketje luchtige tranches de vie. Welaan dan!

Vrolijke voetbalvriendinnen Ann, Kathleen en Ilse zetten meteen de toon met luid gelach en steelse knipogen, maar grepen – Oh my god! nog aan toe – helaas naast het felbegeerde reisje richting Barcelona. Carles Puidgemonts zucht van verlichting zinderde na tot op de Ramblas.

Joris Hessels, die u kent van het onvolprezen Radio Gaga, ontving passanten in zijn strandcabine in Koksijde. Hessels die in een veel te kleine ruimte met mensen babbelt over hun leven, het doet ons vaag aan iets denken… Passons! In de winter is het niet meteen koppenlopen op zo’n strand en dat was ook een beetje te merken aan de eerste passanten. Tot er dan behoorlijk letterlijk een Nederlandse vader en zijn zoon komen aangewaaid, allebei drager van het rugzakje dat autisme heet. In een caravan was het wellicht iets comfortabeler praten geweest, maar ook in de strandcabine werd het een mooi portret.

Vrijgezellen Laura en Manuel schoven voor een blind date aan tafel. Vanachter zijn blinddoek emmerde Manuel vervolgens een eind weg over al zijn avonturen in het voetbal, als speler, als trainer, over zijn blessures. Zo werd het een beetje een thema-aflevering. Achter háár blinddoek rolden de ogen van Laura ongetwijfeld zo hard dat zelfs de kok er even verderop duizelig van werd. Haar weinig subtiele opmerking ‘Amai, gij doet echt kéíveel met voetbal’ viel koud op de stenen. ‘We zullen nog wel eens iets gaan drinken,’ was Manuel er gerust in. Hij verwacht je aan de toog van de kantine, Laura. Have fun!

Tot slot leerden wij dat de burgervader van Ingelmunster alle schapen in zijn kudde die over een Facebookprofiel beschikken van nabij volgt, waarna hij hen dan op de markt aanspreekt over alles wat ze op dat profiel delen. Little Brother, quoi. Adrien, ex-marktkramer en oom van die kleine potentaat, bleek dan weer een buxusfetishist. Hij snoeide nagegoeg al zijn struiken tot kippen en ander gevogelte, een overblijfsel van toen hij nog de gebraden varianten aan de man bracht. 

Voor zover wij weten bestaat er geen naadloze overgang van Ingelmunster naar Milwaukee, dus moet het maar hard en bruusk. Die adjectieven brengen ons dan wél weer naadloos bij het leven in die Amerikaanse stad, waarvan iedereen de naam wel kent maar niemand weet waaróm. Louis Theroux streek er neer om te achterhalen waarom de moordcijfers in die stad zo gigantisch hoog boven het gemiddelde liggen in de VS, een land waar men nu niet opkijkt van een lijk meer of minder op de straat. In Milwaukee struikelen ze er haast over, werd meteen duidelijk. Theroux was nog geen dag in de stad en daar lag de eerste dode al neergekogeld op de stoep. Er zouden er nog meer volgen.

Iedereen in Milwaukee loopt gewapend rond, leek het wel. En met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ís dat ook zo. Een doodgeschoten aspirant-rapper had nog geleefd als hij die avond zelf een wapen had bijgehad, meenden zijn collega-aspirant-rappers. Makes sense, toch? Aandoenlijk werd het toen Theroux een groepje straatschoffies ging spreken. Zelden een witte man van middelbare leeftijd zo onhandig een vuistje zien geven. Meer dan dat viel er helaas niet te lachen. Stuk voor stuk hadden de schoffies al in de nor gezeten. Vaders hadden ze niet meer of nooit gekend. 

Sedan, broer van de vermoorde Sylville, vertelde dat er in de ruige wijken geen oorlog van zwart tegen zwart woedde, maar van blauw tegen zwart. Een agent schoot zijn broer dood, dat zal Sedan er niet meteen toe aanzetten om zijn mening bij te stellen. Sylville had een wapen in zijn hand toen hij doodgeschoten werd, dat zal ook niet bijgedragen hebben aan een mogelijk minder ongunstige afloop van de situatie. Of Sedan ook wapen draagt, wilde Theroux weten. Na wat dralen moest Sedan toegeven dat zijn moeder zijn pistool had afgepakt. Daarmee schopte Sedans moeder, die we overigens niet te zien kregen, het tot enige lichtpuntje in deze diepduistere documentaire.

Niet de lijken, het bloed of de wapens in het programma lieten koude rillingen over onze rug lopen, maar wel de onverschilligheid en de gelatenheid van zij die er elke dag tussen laveren. Een mensenleven is geen stuiver waard in de straten van Milwaukee en het lijkt alsof iedereen zich daarbij heeft neergelegd. Moeders, er is nog werk aan de winkel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234