null Beeld

Snoop Dogg - Bush

Een plaat kunnen beginnen met een gastbijdrage van Stevie Wonder, hoe geweldig is dat? De geprivilegieerde van dienst heet Snoop Dogg en zijn nieuwe plaat heet ‘Bush’.

Het gekke is: je haalt er Stevie niet meteen uit in die openingstrack, ‘California Roll’, omdat de leadvocalen voor Pharrell Williams zijn – Stevie houdt het net als Snoop bij een paar intermezzo’s en mag zich op zijn mondharmonica concentreren. Het nog gekkere is dat je Snoop zelf er ook niet zo heel vaak uithaalt – over het geheel van de plaat, that is. ‘Snoop Dogg’ staat er op de hoes, maar waar ís Snoop? Begrijp ons niet verkeerd: de man is wel degelijk in elke track aanwezig, alleen niet als de geniaal vuilbekkende Doggfather waar wij zo tuk op zijn. Op ‘Bush’ doet Snoop aan zingen. U leest het goed: zingen. En niet dat hij dat niet kan, alleen blijkt zijn zangstem er één te zijn van dertien in een dozijn. Vervang al zijn partijen door de eerste de beste toonvaste coverzanger en het kwaliteitsniveau zou niet noemenswaardig de dieperik in gaan.

Pharrell Williams tekende samen met zijn oude Neptunes-kompaan Chad Hugo voor de volledige productie van ‘Bush’, en ook van zijn hand hebben we al betere dingen gehoord. Hoe zal de bestelling van Snoop geluid hebben? ‘Beetje Daft Punk, Chic, P-Funk, slick r&b.’ Slick zal hij er wel niet bij gezegd hebben, maar zo klinkt het wel. Terwijl wij onze Snoop het allerliefste sleazy hebben.

Gelukkig geeft zelfs tweederangsstuff van Pharrell het gros van de concurrentie het nakijken, waardoor ‘Bush’ best wel zijn momenten heeft. De op Funkadelic-leest geschoeide single ‘Peaches N Cream’, met Charlie Wilson van The Gap Band (aanwezig in vier songs) op lead vocals. Het nog aanwijsbaarder schatplichtige maar daarom niet minder vrolijk swingende ‘Awake’, een met autotune opgedirkte discotrack waarvoor Williams meer dan één melodie is gaan lenen bij ‘Ring My Bell’ van Anita Ward en waarin Snoop Dogg, zij het slechts voor heel even, eindelijk nog eens aan het rappen slaat en ons achteloos wat goede raad toewerpt: ‘Do not try to get higher than me’. Vrees niet, Snoopy boy. Roekeloos: af en toe. Levensmoe: nee.

Gwen Stefani komt nog voorbij in het niet onvergetelijke ‘Run Away’, maar de laatste gast is de beste: Kendrick Lamar, die in afsluiter ‘I’m Ya Dogg’ samen met Rick Ross op de valreep nog de portie sleazyness serveert waar wij zo naar zaten te snakken. ‘Baby I come runnin’ / Just keep me comin’ / ‘Cause I’m ya dogg’.

‘Bush’ is geen draak van een plaat, alleen eentje waarop de aanwezigheid van Snoop Dogg zelf geen meerwaarde oplevert, en dat is raar.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234