null Beeld

Snowpiercer

De strafste film van het jaar? Voorlopig wel!

Verrukking, échte, onversneden verrukking; even krachtig als de vreugdevolle opwinding die een mens kan ervaren tijdens het bekijken van bijvoorbeeld de films van Tarantino; het soort verrukking dat gepaard gaat met alle bekende symptomen (openvallende kaken, tintelend kippenvel, gutsende adrenaline, een bonkend hart): eindelijk zit er nog eens een film in de donkere zaal die dát soort verrukking opwekt, en die film – een instantclassic, als u ’t ons vraagt – heet ‘Snowpiercer’.

De superlatieven staan te dringen om deze kolommen in hun bezit te nemen (terúg, jullie, straks mogen jullie eruit!), maar eerst iets over de plot. We schrijven, met een kettingzaag in het ijs, het jaar 2031: een wanhoops­poging om de klimaatopwarming een halt toe te roepen – iets met het verspreiden van een chemische substantie in de buitenste lagen van de atmosfeer – is uitgedraaid op een wereldwijde catastrofe. Een nieuwe ijstijd is ingetreden, de aarde is veranderd in een apocalyptische sneeuwbal.

De overlevenden zitten opeengepakt in een honderden rijtuigen tellende futuristische trein, de Ratelende Ark, die nu al zeventien jaar lang, als in een krankzinnige perpetuum mobile, rondjes rond de bevroren aardkloot draait. Stoppen is geen optie; stilvallen zou het einde van de mensheid betekenen; en wie het waagt om van de trein te springen, verandert in een oogwenk in een ijssculptuur.

De trein zelf vormt een wereld in het klein, een macabere microcosmos waarin de passagiers hun vooraf bepaalde plaatsen innemen: in het overbevolkte achterste gedeelte zitten de arme pummels opgesloten, de hongerige proletariërs die nu al jaren overleven op een dieet van ranzige proteïneblokken, en in het voorste gedeelte – maar neen, u moet de samenstelling van de trein zélf ontdekken.

Wie in opstand komt, wie de orde durft te tarten, wacht een ijzingwekkend strafritueel: bereid u maar voor op een flinke dosis grimmigheid, ‘Snowpiercer’ is géén feelgoodfilm. De actie barst los wanneer een groep rebellen onder leiding van Curtis (een duistere, verbeten Chris Evans) beslist om een aanval te wagen op het heiligste onderdeel van de trein – de locomotief. Want wie de locomotief controleert, controleert de wereld.

Een trein die gedoemd is om altijd maar vooruit te snellen, en daarin een desperate groep opstandelingen die alleen maar naar voren kan, voorwaarts, altijd maar voorwaarts: het basisidee van ‘Snowpiercer’ is van een schitterende eenvoud, en tegelijk gaat er een verbijsterende kracht van uit, die de hele film twee uur lang recht vooruitbrandt en een verschroeiend momentum verleent.

Nu zou het kunnen dat u, afgaande op de kletterende trailer, een van puur testosteron overlopend actievehikel verwacht, weliswaar in een originele setting. Wel, bereid u dan maar voor op enkele verrassingen: uit de thermonucleaire fusie tussen ‘Le Transperceneige’, de beroemde beeldroman van Jacques Lob, Benjamin Legrand en Jean-Marc Rochette die aan de basis lag van deze film, en de doorgetripte verbeeldingskracht van de Zuid-Koreaanse cineast Joon-ho Bong (‘The Host’, ‘Memories of Murder’), is namelijk iets voortgekomen dat de verwachtingen ruimschoots overtreft. Van het in infragroen gefilmde treffen tussen de opstandelingen en de treinsoldaten tot de kippenvelverwekkende toortsloop, van de duizelingwekkende doortocht over de Yekaterina-brug (‘Gelukkig Nieuwjaar!’) tot de doorbraak van Curtis (een moment dat doet denken aan het beroemde gevecht-in-de-smalle-gang uit ‘Oldboy’): elk shot is een visceraal kunstwerkje, elk beeld een machtig tableau, elke gevechtsscène een bewegend schilderij. En er is nog meer: achter elke stalen deur die de mysterieuze beveiligingsexpert Minsu (Kang-ho Song) opent, staat een nieuwe verbijsterende verrassing te wachten. Hoe verder de rebellen oprukken, hoe bevreemdender de ingewanden van de trein worden, en hoe surrealistischer de trip wordt.

En dan mogen de superlatieven nú loos gaan: ‘Snowpiercer’ is de treinfilm der treinfilms, een hogesnelheidsthriller die ‘Runaway Train’ en ‘Unstoppable’ op trage diesels doet lijken, een epische eindevandewereldprent die de concurrentie uit Hollywood – van ‘Elysium’ tot ‘Oblivion’ – los achter zich laat; en zelfs wie het enthousiasme van deze jongen niet deelt, zal toch moeten erkennen dat je films als ‘Snowpiercer’ niet elke dag tegenkomt. Dit, beste vrienden en vriendinnen, is het soort cinema waardoor jonge mensen voor de rest van hun leven filmfan worden.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234