Beeld Alex Vanhee

Soap&Skin in de Botanique

De Oostenrijkse Anja Plaschg, alias Soap&Skin, kreeg in eigen land rond haar achttiende al de stempel ‘wonderkind’ op zich gedrukt. Een dik decennium later heeft ze haar derde plaat uit en krijgt ze de grootste zaal van Botanique nét niet gevuld. Een peulschil vergeleken met haar succes in eigen land en Duitsland weliswaar, maar buiten Parov Stelar en Conchita Wurst zien we het een andere Oostenrijkse artiest niet meteen doen.

Vorige week vierde Plaschg de tiende verjaardag van haar debuutalbum ‘Lovetune for Vacuum’, maar gisteren in de Orangerie stond de avond niet in het teken van haar doorbraaksongs. Enkel ‘Cynthia’ overleefde het eerste ‘Soap&Skin’-decennium, een mooie pianoballad die wat doet denken aan Agnes Obel, met hier en daar een tegendraads pianolijntje. Toch wringt het bij ons een beetje dat Plaschgs muziek vaak wordt omschreven als ‘experimenteel’. Want eerlijk: zo uitdagend klonk het eerste deel van haar show gisteren nu ook weer niet. Mooi daarentegen, dat wel. Heel mooi zelfs.

Beeld Alex Vanhee

Met songs als ‘This Day’ en ‘Athom’ bewees de Oostenrijkse dat ze een singer-songwriter is bij wie het om méér draait dan melodie alleen. Qua sfeerzetting verdiende ze het maximum van de sterren. Naast haar eigen piano nam ze 2 violistes, een celliste, een (contra)bassiste, twee (schuif)trompetten en een sterke percussionist mee. Een bezetting die makkelijk naar bombast zou kunnen gaan neigen, maar niets was minder waar: de instrumenten werden met mondjesmaat ingezet. Op die manier werden de nummers broeierige gehelen die baadden in een sobere, ingetogen sfeer. Cat Power was nooit heel ver weg. Het allermooist waren de momenten waarop één van de violistes Plaschg vocaal bijstond. Nooit te lang, en altijd op het perfecte moment. Het maakte van ‘Wonder’ en ‘Foot Chamber’ betoverende hoogtepunten. Tijdens die tweede song leken de trompetten wel te fluisteren: prachtig.

Het eerste deel van het optreden klonk een beetje hetzelfde, maar dat kon ons geen moer schelen gezien het niveau van de songs. Tijdens een veel te gemakkelijke cover van Desireless’ ‘Voyage Voyage’, vertoonde de set echter voor het eerst barstjes. ‘Safe with Me’ en ‘Italy’ leken al snel soelaas te bieden, en tijdens ‘Vater’ - de enige song in haar moedertaal – en ‘Surrounded’ durfde ze voor het eerst in een uur tijd muzikaal én vocaal serieus uit te halen. Inclusief beats en bombast die binnen de perken bleef. Haar cover – ja hoor, nog een cover – van Apparats ‘Goodbye’ maakte ze zich op overtuigende wijze eigen, alsof de song altijd al van haar was geweest. Tot daar het goede nieuws, want vervolgens liep ‘Soap&Skin’ een kwartiertje lang verloren.

Ook Plaschgs grootste succes ‘Me and the Devil’ is niet van haar eigen hand, al vormde ze de bluessong van Robert Johnson wel helemaal om tot een ‘darkwave’-anthem. Indrukwekkend op plaat, ongemakkelijk op het podium. Ondanks haar talrijke orkest, klonk het nummer nogal voorgeprogrammeerd, en toen ze clubvibes leek te willen introduceren, raakte het statische publiek al helemaal in de war. Nog vreemder was haar versie van ‘Mawal Jamar’, een nummer van de Syrische dabke-dancezanger Omar Souleyman. We willen er liever niet aan terugdenken. Ook Lana Del Rey moest eraan geloven: de donkere, bijna mechanische versie van ‘Gods & Monsters’ was bijlange niet slecht, maar iedereen moest het zopas opgelopen trauma nog verwerken. We overdrijven, maar u snapt ons punt.

Beeld Alex Vanhee

Na een minuutje van het podium verdwenen te zijn, verscheen Soap&Skin weer op het podium om ons te verrassen met – u raadt het nooit – twee covers! Haar versie van The Velvet Undergrounds ‘Pale Blue Eyes’ bracht ze alleen en was erg mooi. Fun fact: als achtienjarige meid, vertolkte Plaschg de hoofdrol in een theaterstuk over Nico, de blondine die na een relatie met Lou Reed de band buitengebonjourd werd. Afsluiten gebeurde in schoonheid, al was ‘What a Wonderful World’ niet de meest originele nummerkeuze. Het tempo werd op eigenzinnige wijze een beetje vertraagd en scheefgetrokken; een laatste tour de force van een band die uitmuntend op elkaar was ingespeeld.

Maar toch: waarom zoveel covers? Soap&Skin heeft drie platen uit, en bewees tijdens het grootste deel van de set hoe goed die eigen nummers werken. Twijfelt Plaschg dan zo aan haar eigen oeuvre? Is het een manier om haar publiek te pleasen? In dat geval moeten we haar met de neus op de feiten drukken: 

Het heeft een omgekeerd effect, Anja. Het bijna magische beeld van jou dat zich tijdens het eerste uur in onze hoofden vormde, kwam erdoor op de helling te staan. En je weet goed genoeg dat het niet zover had moeten komen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234