null Beeld humo
Beeld humo

tussen hemel & helsoe nsuki

Soe Nsuki: ‘Dat ik zo gemakkelijk door een andere vrouw werd vervangen, bevestigde: ik ben gewoon een zak stront’

Nog steeds geen quota in de wondere wereld van de stand-upcomedy: het is dus geheel en al haar eigen verdienste dat de unieke Soe Nsuki (vrouw, zwart én van Kalmthout) zalen laat vollopen van Hoogstraten tot Gijzegem. Vandaag mag ze het eens voor een kritisch eenmanspubliek proberen.

Noud Jansen

Soe Nsuki «De gelukkigste periode in mijn leven was tussen mijn 19de en mijn 25ste, toen alles bij mij om breakdance draaide. Drie keer per week ging ik trainen, en in de weekends zat ik vaak tien uur in de auto op weg naar een battle in Bilbao of Londen of waar dan ook, waar ik mensen ontmoette met wie ik een gemeenschappelijk doel had. Heerlijk! Ik moest krabben om elke maand mijn huur te kunnen betalen, omdat ik zelf mijn studie moest zien te bekostigen, maar het deerde me niet omdat ik al mijn energie kwijt kon in die breakdance. Toen ik stopte en de stap naar de comedy waagde, miste ik die fysieke uitlaatklep zo erg dat ik even in een mentale dip ben terechtgekomen. Maar ik had het gevoel dat ik geen andere keuze had dan een nieuw leven te beginnen. ‘Saldo’ en ‘ontoereikend’: die twee woorden wilde ik echt nóóit meer zien wanneer ik in de supermarkt mijn schamele boodschappen stond af te rekenen.»

HUMO Wanneer in je leven was je het ongelukkigst?

Nsuki «Vijf of zes jaar geleden, toen mijn ex-vriend drie maanden nadat ik het had uitgemaakt al een nieuwe vriendin bleek te hebben. Pijn dat dat deed! Ik had nog nooit in mijn leven iemand gehaat, maar hem haatte ik echt – ik heb hem voor het vuil van de straat staan uitschelden. Gelukkig ging ik ook toen al naar een psycholoog: door met haar eens grondig door mijn ziel te kammen, ben ik erachter gekomen dat één en ander minder met mijn ex-vriend dan met mezelf te maken had. Ik had een onwaarschijnlijk laag zelfbeeld in die tijd, en dat ik zo gemakkelijk door een andere vrouw werd ‘vervangen’, bevestigde dat alleen maar: ‘Zie je wel? Ik ben gewoon een zak stront.’»

HUMO Wrang.

Nsuki «Pas op, het wordt nog erger (lacht luid).

»Na de breuk heb ik een paar maanden in het lege appartement van een vriend gewoond, die daar juist weg was. Probleem: ik had geen rosse frank, dus ik moest het zonder kookgerief of meubels zien te stellen, op een armoedig kampeerbedje na. Op een dag heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en ben ik bij mijn ex-vriend wat potjes en pannetjes gaan halen, waarna ik in de Delhaize een pakje thee heb gekocht – ik dacht: een theetje gaat me wat rust brengen. Ik zet dus dat potje op het vuur, wandel even de keuken uit en kom twee minuten later terug om vast te stellen dat het water niet warm wil worden. Wat bleek? Het was een inductieplaat, terwijl mijn potten daar niet geschikt voor waren. Tranen met tuiten! Dieper kon ik amper vallen, hè? Ik was een wrak, en nergens vond ik soelaas. Het voelde alsof ik van binnenuit aan het opbranden was.»

HUMO Hoe heb je je uit dat dal omhooggewerkt?

Nsuki «Dankzij mijn familie en mijn vrienden, en zeker ook dankzij mijn psycholoog. En uiteindelijk – ook niet onbelangrijk – heb ik een tof appartementje gevonden, mét een gasvuur. Het eerste wat ik deed, was een theetje zetten (lacht).»

HUMO Je favoriete drank?

Nsuki (nippend aan haar gemberthee) «Ja, ik ben een overtuigd theedrinker. Af en toe lust ik weleens een koffietje, maar niet te veel want ik sta er binnen de kortste keren van op mijn kop. Net als van alcohol en frisdrank, trouwens. Saai misschien, maar ik hou het vooral bij thee en water.»

HUMO Zijn je culinaire voorkeuren al net zo sober?

Nsuki «Ik ben een grote fan van schaaldieren, kreeft in het bijzonder, al eet ik het niet zo vaak. Wat thuis wel vaak op tafel komt, is Tex Mex. Mijn vriend komt oorspronkelijk uit Arizona, en ook al is hij al op zijn zevende naar België verhuisd, zijn enchilada’s en fish tacos zijn onovertroffen, om over zijn chili con carne nog te zwijgen. Yummie!»

HUMO Wat beschouw je als het grootste lichamelijke genot?

Nsuki «Vrijen. En sporten. Maakt niet uit of je jogt, danst, zwemt of wat dan ook: als je eenmaal de opwarmingsfase achter de rug hebt, kom je in the zone terecht, en krijg je het gevoel dat je uren kunt doorgaan. Zelf ben ik vooral een jogger geworden: dat had ik nooit kunnen denken toen ik in het middelbaar op van die dunne witte kutsportsloffen fucking coopertesten moest lopen. Ik haatte dat destijds hartgrondig.»

HUMO Aan welke klerelijers of klotenklappers erger je je het meest?

Nsuki «Goh, eigenlijk erger ik me niet zo veel. Ik probeer altijd empathisch te zijn, en me in de schoenen van de ander te verplaatsen. Al moet ik toegeven dat ik het echt niet aankan wanneer ik in een rij sta aan te schuiven en iemand voorkruipt. ‘Ah, maar ik had het niet gezien,’ hoor je dan weleens. Bullshit, je had het wel gezien!»

HUMO Ergeren de jouwen zich ook weleens aan jou?

Nsuki «Ja, mijn vriend ergert zich blauw aan mijn flauwe moppen. Maar ik kan het niet laten. Als, zoals een tijdje geleden, de kassamedewerker van de bioscoop vraagt of we studenten zijn, dan móét en zal ik met de flauwste mop aller tijden antwoorden: ‘Ja. Aan de universiteit van het leven.’ Mijn vriend zakt op zo’n moment nog net niet door de grond van schaamte, wat ik nog het grappigste van al vind.»

HUMO Bij ons aan de voordeur hangt sinds kort een briefje: ‘Bel werkt niet, kloppen op raam.’ Gisteren stond er een man voor de deur die vroeg: ‘Is dat hier dat Samson woont?’

Nsuki (proest het uit) «Dat bedoel ik! Geniaal, toch? Hahahaha! I love it. Love it, love it, love it

HUMO Boeken, Soe: kunnen die je al net zo dolenthousiast krijgen?

Nsuki «Ja, ik ben een fervent lezer. Vooral in het Engels. Het beste boek dat ik de laatste tijd gelezen heb, is ‘My Year of Rest and Relaxation’ van Ottessa Moshfegh. ’t Gaat over een vrouw die zichzelf een jaar lang opsluit in haar appartement, waar ze constant tv kijkt en slaappillen neemt. Het klinkt misschien niet grappig, maar het is wel degelijk hilarisch. En die Ottessa Moshfegh schrijft zo goed dat je zin krijgt om hetzelfde te doen als dat personage.

»Ik ben trouwens ook een filmliefhebber. Vroeger hield ik vooral van blockbusters als de ‘Lord of the Rings’-trilogie, maar via mijn vriend, een nog grotere cinefiel, heb ik ondertussen ook een heel ander type films leren kennen. Zo hebben we onlangs samen naar ‘Bride of Frankenstein’ zitten kijken, een stokoude film (uit 1935, red.) in zwart-wit. Tien jaar geleden had je me met geen geweld naar zoiets kunnen laten kijken, maar echt waar, het was tien keer entertainender, meeslepender en humoristischer dan ik had verwacht. En het eindigde zo triest! Mag ik dat zeggen, of is dat spoilen?»

HUMO Na 87 jaar kun je bezwaarlijk nog van een spoiler spreken.

Nsuki (lacht) «Het komt erop neer dat het monster van Frankenstein door iedereen gemeden wordt omdat hij zo afstotelijk is, en daarom van zijn maker eist dat die een vriendin voor hem maakt. Pas op het einde van de film lukt dat: de bruid van Frankenstein, een beeldschone vrouw, komt tot leven. Maar wanneer ze haar toekomstige echtgenoot ziet, het monster van Frankenstein dus, zet ze het op een ijselijk krijsen. Hij is zo teleurgesteld dat hij zegt: ‘We belong dead.’ Waarop hij aan een hendel trekt en de toren opblaast waar ze met z’n allen op staan. Mannekes, hoe grim is mij dat!»

HUMO Eros na Thanatos: je favoriete onenightstand nog graag.

Nsuki «O, wauw, wat een vraag! Maar geen probleem hoor, ik ben een open boek. Mijn favoriete onenightstand was met een heel knappe gast, ook een danser, en gebeurde toen ik al veel te lang geen seks meer had gehad – dan heb je het meest zin, natuurlijk. Ik was eenzaam, en het was tof dat iemand me aandacht gaf.»

HUMO Toch effe verduidelijken: de vraag is niet wie je favoriete onenightstand wás, maar wie je favoriete onenightstand zou zijn.

Nsuki «Oei! Haha, dat had ik kunnen weten, zeker? Maar op die vraag heb ik ook een antwoord, hoor. Namelijk één van de voornaamste redenen waarom ‘The Lord of the Rings’ lang mijn favoriete film is geweest: Frodo, oftewel Elijah Wood. Een knappe gast, die me sympathiek en zacht lijkt. Hij heeft ook van die guitige oogjes, waardoor ik vermoed dat hij wel met mijn flauwe moppen zal kunnen lachen. Handig om het ijs te breken, hè? En stel dat de onenightstand op oudejaarsavond plaatsvindt, dan kan ik hem na ons dinertje bij kaarslicht zonder gevaar de op één na flauwste mop aller tijden serveren: ‘We doen de afwas volgend jaar wel!’»

Dankzij Humo steekt er geen andere onzin in je broek. Download nu de app van Humo en ontdek de interessantste verhalen, grappigste cartoons en scherpste meningen. Klik hier.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234