Sophie Dutordoir, de grote baas van Electrabel

Het bureau van Sophie Dutordoir (49) is een rommeltje en ze vraagt meteen aan de fotograaf of ze nog snel even moet opruimen. We hebben het een het mannelijke CEO of politicus nog nooit horen vragen. De topvrouw van Electrabel is duidelijk hands-on: geen oeverloos geleuter, maar aanpakken!

En ze heeft wel wat akkefietjes die aangepakt moeten worden. Haar bedrijf ligt zowat permanent onder vuur wegens te hoge en ondoorzichtige tarieven, mammoetwinsten en politiek gelobby.

Recent kwam ze frontaal in aanvaring met vicepremier Johan Vande Lanotte en staatssecretaris Melchior Wathelet toen ze hun blokkering van de gasprijzen handig omzeilde, en na een weekje geruzie kondigde ze zowaar een prijsdáling aan.

Allemaal met een charmante glimlach én gevoel voor humor: 'Als het morgen sneeuwt in Brussel, zal dat ook de schuld van Electrabel zijn.'

HUMO Hoe verzeilt een aan Franse literatuur verslingerde romaniste aan de top van Electrabel? Uw voorganger, Jean-Pierre Hansen, was een ingenieur, en gek van complexe machinerie en nucleaire technologie.

Sophie Dutordoir «Ik ben inderdaad atypisch voor dit bedrijf, wegens geen ingenieur én een vrouw. Na de humaniora wilde mijn moeder me naar de militaire school sturen, bij wijze van rebellie ben ik Romaanse talen gaan studeren (lacht).

»Na m’n studie ben ik veeleer toevallig in het politieke milieu terechtgekomen als adviseur en woordvoerster van toenmalig premier Wilfried Martens - een prachtjob. Ik heb ook nog voor Daniël Coens en Wivina Demeester gewerkt.

»Toen Ebes, de voorloper van Electrabel, in 1989 een hoofd communicatie zocht, heb ik gesolliciteerd en nu, tweeëntwintig jaar later, werk ik nog altijd in de energiesector. Veel carrièreplanning is er dus niet bij te pas gekomen.»

HUMO U bent dus christendemocraat?

Dutordoir «Ik heb geen partijpolitiek etiket. Ik ben een adept van verantwoordelijkheid en solidariteit.»

HUMO Zelf nooit politieke ambities gehad?

Dutordoir «Nee. Ik heb één keer, in 1988, op de CVP-lijst gestaan voor de gemeenteraadsverkiezingen in Gent. Omdat ik de naam van mijn vader levendig wilde houden: ik ben de jongste van zes kinderen en was pas elf jaar toen hij is gestorven – een hardwerkende geneesheer en in de jaren zeventig burgemeester van Sint-Denijs-Westrem.

»Ik ben letterlijk van deur tot deur gegaan om mensen te vragen voor mij te stemmen. Dat vergt moed, en ik sta er zelf ook nog altijd op dat politici om mijn stem komen vragen. Totaal onverwacht werd ik verkozen, maar omdat ik bij geen enkele zuil thuishoorde, vroeg de lokale partij mij om dat mandaat niet op te nemen. En dat heb ik gedaan. Meteen het einde van mijn politieke carrière.»





Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234