null Beeld

Soulsavers - The Light The Dead See

Met een andere zanger dan Mark Lanegan aan de microfoon kon nieuw materiaal van Soulsavers alleen maar tegenvallen. Dachten wij.

Na het zo goed als instrumentale debuut 'Tough Guys Don't Dance' - Josh Haden van Spain zong drie tracks, voor de rest was het stil achter de microfoon - werden de vocalen op de vorige twee platen over verschillende zangers verdeeld (Mike Patton, Gibby Haynes, Richard Hawley, Will Oldham...), maar op ‘Broken’ uit 2009 nam Lanegan wel het leeuwendeel voor zijn rekening.

‘The Light the Dead See’, naar een gedicht van de jammerlijk uit print verdwenen Frank Stanford, is de eerste waarop slechts één vocalist aan het woord komt, en dat een hele plaat lang. De keuze viel, dankzij een innige kennismaking tijdens een tour in het voorprogramma van Depeche Mode in 2009, op Dave Gahan.

Dat onze vrees voor een post-Lanegan-depressie ongegrond was, wordt meteen duidelijk in de openingstrack ‘La Ribera’, een instrumental nochtans. Een droevige mondharmonica struint in het gezelschap van een spaarzaam getokkelde elektrische gitaar door de woestijn, de strijkers kijken toe vanuit vogelperspectief, nog hooguit vijf minuten en dan gaat de zon voor altijd onder.

Een setting die Gahan op het lijf geschreven is. ‘The leafs are falling / It’s in your nature’ croont hij bij aanvang van ‘In the Morning’, en weg zijn we voor een tocht langs paden zo donker dat je met een zaklamp niet verder komt dan het belichten van de eigen ziel.

De muziek die Soulsavers erbij serveren, verschilt niet zo heel drastisch van die van Depeche Mode, zolang u daarbij maar niet aan ‘Just Can’t Get Enough’ denkt. Gahan daarentegen gooit alles open, neemt vocale risico’s die we hem sinds zijn Californische junkiedagen (circa ‘Songs of Faith and Devotion’) niet meer hoorden nemen, en veegt de herinnering aan Lanegan moeiteloos van de groeven.

Hoogtepunten zijn ‘Gone Too Far’, waarin Gahan in minder dan een handomdraai van fluisteren op huiveringwekkend huilen overschakelt en terug; ‘I Can’t Stay’, een soort van knuffelrock ontdane versie van ‘Take My Breath Away’; en ‘Take’, met de piano die de andere spelers een angstaanjagend andante oplegt.

‘The Light the Dead See’ is een titel die de lading uitstekend dekt, en een onderwerp waarover Gahan kan meepraten (zelfmoordpoging in ’95, twee minuten klinisch dood na een overdosis in ’96, en in 2009 verlost van een kwaadaardige tumor aan de blaas).

Frank Stanford, overleden in 1978, zag het zo: ‘The light grows, a white flower / It becomes very intense, like music’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234