null Beeld

'Soundtrack': vier Vlaamse muzikanten in het Beloofde Land

Dat het tijden zijn. Ook een beetje muzikant moet diversifiëren, wil hij blijven meedraaien. En waarom niet voor Canvas, dat vanaf zondag 2 december zeven weken lang ‘Soundtrack’ uitzendt: een documentairereeks over vier Vlaamse muzikanten die, geleid door niets dan verwondering en een naar koosjere erwtensoep meurende landkaart, zich een weg door Israël en de Palestijnse gebieden buskeren.

De timing is ‘Soundtrack’ - dat in mei werd opgenomen - overigens perfide gunstig gezind, nu de oorlog aldaar ineens weer gloeiend heet is geworden. Al een geluk dat we ernstige nethoofden er niet snel van verdenken in een vreugdevolle horlepiep te ontsteken wegens reclame die niets kost, tenzij andermans bloed.

Terwijl ‘Soundtrack’ het gewoon in zich heeft om voldoende kijkers aan te trekken. Het meet zichzelf nooit de pretentie aan een definitieve analyse van het conflict te bieden; het weegt de nare gevolgen van het Joodse vraagstuk nooit af op de dichtstbijzijnde waardenschaal, en mogelijk moet je er zelfs niets van leren, als je dat niet wilt.

Maar het blijkt in de praktijk wel bijzondere televisie, en dat heeft op zijn minst íéts te maken met de protagonisten: Johannes Verschaeve (The Van Jets), Dijf Sanders en Jason Dousselaere (beiden van Teddiedrum), en Eva De Roovere, die samen een aangenaam markant viertal uitmaken. Een A-Team met klarinet en percussie in plaats van gouden kettingen.

HUMO Wat was de interne dynamiek binnen de groep?

Johannes Verschaeve «Dijf is sowieso Mister Oneliner, Eva belichaamde de wat meer bekommerde kant van de groep, Jason was de meest directe action man, en zelf was ik wellicht de filosoof van het gezelschap. We waren goed gecast, geloof ik - we zouden elke situatie verschillend benaderen.»

Dijf Sanders «Ook goed vond ik de combinatie van drie haantjes en één vrouw. Eva reageerde op de hevigste momenten doorgaans wat emotioneler, en dat was handig – dan hoefden de mannen zich van het échte en moeilijk te vatten conflict niet te veel aan te trekken. Het is makkelijker om je in plaats daarvan te concentreren op een crisis die je wél herkent: het opvangen en troosten van de damsel in distress.»

HUMO ‘Soundtrack’ is opgezet als een zoektocht. In casu naar de echte rol van de muziek in het leven van bewoners van het Beloofde Land.

Dijf «Je leest overal telkens hetzelfde verhaal over Israël en Palestina: er lijkt niets meer te zijn dat hen nog bindt. Terwijl: iedereen houdt van muziek, in welke vorm dan ook, het is een universele taal. En dus gingen wij op zoek naar situaties waarin je dat merkt: Joden en Palestijnen die samen muziek maken en workshops organiseren, geëngageerde protestzangers, rappers uit de voorsteden – vluchtelingenkampen, eigenlijk – met expliciete teksten over het conflict, Palestijnen die in het Hebreeuws zingen...»

Eva De Roovere «We hebben veel muzikanten opgezocht omdat we een natuurlijke band met hen hebben. Ik vroeg me ook af in hoeverre de situatie een invloed heeft op de muziek die ze maken. Hun teksten, de speelstijl, het genre... Dat er op de Westelijke Jordaanoever nog opvallend veel traditionele muziek is, komt bijvoorbeeld omdat die mensen vasthouden aan hun cultuur, veel meer dan mensen die niet in een vaccuüm leven - het is het enige wat hen nog rest.

»Maar eigenlijk is het breder: we wilden uitzoeken wat zo’n situatie met een mens doet – en dan maakt het niets uit of je nu een muzikant bent, aan een bureau zit of in een fabriek werkt.»

Johannes «Er was ook die Israëlische ex-legerluitenant die het leger de rug had toegekeerd en nu dj is op raveparty's. Om te kunnen ontsnappen aan de thrillersfeer, aan de herinneringen aan schietpartijen waarbij hij mensen heeft doodgeschoten. Op de Westelijke Jordaanoever hebben Eva en ik ook een Palestijnse marktkramer ontmoet, een man met een halve arm wiens kraam volhing met wat kitscherige foto’s van - veronderstelden we - zelfmoordterroristen. Bleek het zijn broer te zijn: die had ooit een Israëlische soldaat gedood, hij werd opgepakt en gefolterd en zit nu in de gevangenis.

»Er is niet dat ene grote verhaal van de Israëli’s en de Palestijnen. ’t Wordt allemaal blur, een spaghetti van talloze hoogstpersoonlijke histories.»

HUMO Voelde je ter plaatse af en toe wantrouwen bij de bevolking: wéér zo’n malle cameraploeg die zich aan ons komt vergapen?

Eva «Nee. Het was altijd vrij snel duidelijk dat we er voor de muziek kwamen: dat vonden ze mooi. Als toerist ben je daar overigens overal welkom, zowel in Israël als op de Westelijke Jordaanoever - dat wil zeggen: toen wij daar waren, nu ligt dat natuurlijk anders. Beide zijden zijn ook in een wedloop verwikkeld om een zo goed mogelijk beeld van zichzelf op te hangen.»

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234