null Beeld

'Soundtrack Zuid-Afrika' op Canvas

Eind 2012 stuurde de openbare omroep vier argeloze muzikanten de verzengende hitte van het Midden-Oosten in om op de Gaza-strook te gaan koorddansen op zelfgemaakte muziek. Het einddoel bracht helaas geen vrede teweeg, maar wél mooie televisie. En dat was ook al heel wat.

Nu is het weer zover, en worden er opnieuw vier muzikanten van eigen bodem uit het repetitiehok gesleurd om op verplaatsing in de universele taal van de muziek te gaan brabbelen. Jef Neve, Flip Kowlier, Isolde Lasoen en Tijs Delbeke maken deze keer het impromptu kamerorkest uit, Zuid-Afrika de bestemming: minder kokend dan het Midden-Oosten, maar twintig jaar na het op de fles gaan van de Apartheid - na 'Heineken' nog altijd het meest afschuwelijke woord in de Nederlandse taal - wél nog altijd druk bezig met afkoelen.

Het viertal zette in de eerste aflevering koers naar Johannesburg, een plaats waar muziek maken zelfs na twintig jaar nog altijd als vanzelf een maatschappijkritische bochel ontwikkelt. Het gezelschap kreeg er een groep muzikanten voor zich die geen deel uitmaakten van de 'born-free'-generatie: ze hadden de Apartheid nog aan den lijve ondervonden, een trauma waaruit ze vandaag nog altijd hun inspiratie haalden. 'Iedereen Mandela!', hadden we bijna uitgeroepen, ware het niet een andere Zuid-Afrikaanse muzikant ons even later, bij een bezoek aan het huis van Madiba, eigenhandig het zwijgen oplegde. De man sprak, al starend naar de gevel, openlijk zijn twijfels uit bij de verering die er van de muren droop: 'Wat vinden jullie buitenlanders hier eigenlijk aan? Mandela is maar één man, terwijl in élk gezin wel iemand vocht in die tijd. Jullie doen alsof hij Batman is.'

Op dat moment had 'Soundtrack' z'n bestaansreden al verzilverd, wat nu ook weer niet betekende dat je de eerste aflevering héél de tijd bedolven werd onder gelukzaligheid. We kregen dan wel een prima TC Matic op ons bord met een gelegenheidscover van 'Oh la la la', gebracht vanop een vaal Zuid-Afrikaans dak, maar op andere momenten leek de muziek nog iets vaak op de achterbank weg te dommelen. Ook de spontaniteit, een troef uit de eerste reeks, leek nog niet helemaal meeverhuisd naar het tweede seizoen, wat leidde tot interviewtjes die vooral toevallig oogden, maar die tegelijk deden vermoeden dat ze minder op toeval berustten dan we ons herinnerden uit de eerste 'Soundtrack'. Er kon zelfs een clicheetje vanaf: terwijl Isolde Lasoen samen met Tijs Delbeke een op straat bijeen geïmproviseerde gitaarles aan kinderen bijwoonde, merkte die eerste op dat je toch mérkte dat die jongelui over een sterker ontwikkeld gevoel voor ritme beschikten. Er was vast iets van aan, en niemand beter dan een drumster om zulkse beschouwingen te brengen, maar we bevonden ons nog net iets te veel in de eerste aflevering om er al ongevoelig bij te blijven.

Dat gezegd zijnde is 'Soundtrack' nog steeds één van de mooist ogende én best klinkende programma's op televisie. Denk: 'Liefde voor muziek', maar dan voor mensen met liefde voor muziek.


Quote

'Wij hebben een kruid dat dat haar zó doet teruggroeien!' - Een zelfverklaarde Zuid-Afrikaanse hippie probeerde Flip Kowlier tevergeefs te verleiden tot de geneugten van da herb.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234