'Special' op Netflix

‘Special’ oogst veel waardering vanwege de progressieve kijk op actuele onderwerpen. De miniserie is een lofzang op iedereen die buiten de norm valt.

Het was nooit Ryan O’Connells bedoeling om voor de camera terecht te komen. Jarenlang werkte de bedenker van ‘Special’ achter de schermen, als schrijver voor onder andere ‘Awkward’ en ‘Will & Grace’. Toen echter het plan op tafel kwam om zijn autobiografische boek ‘I’m Special: And Other Lies We Tell Ourselves’ te bewerken tot een televisieserie, kwam hij op zoek naar een hoofdrolspeler toch bij zichzelf uit. Er was immers weinig geld, en bovendien vond hij het belangrijk dat de acteur die hem zou vertolken net als hijzelf zowel gehandicapt als homoseksueel zou zijn – en die combinatie is nou eenmaal niet makkelijk te vinden. En zo debuteert O’Connell in zijn geesteskind als acteur, in de rol van zichzelf.

':It's hard out here for a gimp.'

‘Special’ vertelt het verhaal van Ryan, een twintiger die nog bij zijn moeder woont en worstelt met het accepteren van zijn hersenverlamming. Wanneer hij een stageplek krijgt bij een hippe blog, liegt hij uit schaamte over zijn handicap door te beweren dat zijn vreemde manier van lopen het gevolg is van een auto-ongeluk. Uiteraard raakt hij verstrikt in een kolderiek web van leugens, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat zelfacceptatie de enige juiste oplossing is. Een even wonderlijk als voorspelbaar plot dat zich precies zo voltrekt als je zou vrezen: soms tenenkrommend flauw, meestal slaapverwekkend saai en hier en daar met een ontroerende kwinkslag. Zo maakt de verhaallijn van Ryans moeder – gespeeld door Jessica Hecht, die de meesten nog zullen herkennen als Susan uit Friends – de latere afleveringen een stuk draaglijker door de oprechte insteek en het naturelle spel van Hecht.

Het grootste probleem van ‘Special’ is echter de diepgewortelde Amerikaansheid ervan. Op papier mogen sommige scènes dan als edgy worden ervaren – expliciete homoseks met een prostituee kom je toch niet dagelijks tegen op Netflix – in de praktijk druipt de braafheid ervan af. Daar komt bij dat je aan alles merkt wat de morele insteek van de makers was: het normaliseren van alles wat anders is, of dat nu gaat om afkomst, geaardheid of fysieke bijzonderheden. En dat is natuurlijk lovenswaardig, maar het probleem is dat men vergeten is om er vervolgens een vermakelijke serie omheen te maken. Dat is ‘Special’ slechts bij vlagen, sterker nog: de vraag is of deze serie ooit het daglicht had gezien als O’Connell wat minder special was geweest. Gelukkig duren de acht afleveringen slechts een kwartiertje per stuk, dus als tussendoortje op een doordeweekse avond is dit een prima keus.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234