null Beeld

Spinvis (AB)

Hoera veel tekst! En Eric de Jong begroette ons in de AB Box als volgt : ‘Wat fijn om hier te zijn, bij jullie. En welkom bij ons. We gaan echt mooi spelen … voor de verandering’.

Opener ‘Oostende’ trekt tot bij ‘En de band speelt door / Heel de nacht / Voor altijd’. In de realiteit zou het een show worden die tot half elf duurde, en die compact en evenwichtig was.

‘Artis’ is nieuwer: net voor het stuk met ‘Gaan we weer gewoon naar Artis / dingen zijn daar nooit voorbij / en alles is een beetje jij’ valt de metronomische drum in. De tweede keer gaat de jij van jij-ij-ij, de trompet maakt het af.

Uit ‘Voor Ik Vergeet’ wordt altijd dat stuk geciteerd met die Tic Tac in het neusgat toen we naar Zeeland zijn gegaan, maar er zit ook iemand in ‘die van alles wou / en niets begreep van de film waarin hij speelde / en de lafbek die hij was.’

‘De Kleine Symfonie’ wordt als een experimenteel liedje aangekondigd: ‘Het zingt in de straten / Het hangt in café's / Het woont in je wonden / Je herkent het meteen / Het heeft de ogen van vroeger / De stem van een lied / Het heeft de vorm van verlangen / En de smaak van verdriet’. Op een rare manier doet het ons aan 'Rock'N'Roll Suicide' van David Bowie denken. Als het al een upgrade van die song zou zijn, is het er één die met roken gestopt is en zich atijd aan drie glazen melk per dag heeft gehouden. Tja, het is duidelijk nog wennen aan de pracht van het nieuwe ‘Trein Vuur Dageraad’.

In de classic ‘Bagagedrager’ zitten vandaag hoge backings boven een parlando-stuk. In ‘Ik Wil Aleen Maar Zwemmen’ had Spinvis vroeger geen mening over motorcross, Hollywood en poloshirts, in 2017 heeft hij er ook geen over Syrië en de Gazastrook.

Alle songs zijn live anders aangekleed. Sommige als oude vrienden die bij het weerzien een tikje dikker zijn geworden. In ‘Op een Ochtend in het Heelal’ - op plaat iets psychedelisch à la ‘Picknick’ van Boudewijn de Groot – is de trombone een eenmansblaaskapel. ‘Hallo Maandag’ komt met twee strijkers, electrische gitaar en vier toetsenhanden. Het liedje met ‘Kom gewoon te laat / liever geen gedicht / en breng geen bloemen mee’ drijft op synth, akoestische gitaar en bas, de celliste wordt hier een gitariste die een eind weg shoegazet. ‘Tienduizend Zwaluwen’ gaat rustig maar rechttoe rechtaan naar boven, tot bij de aah’s die van heel de groep zijn.

Wij zijn blij met het rare stemmetje aan het begin van ‘In Staat van Narcose’, en met de rockgitaar erin. De song slingert ons helemaal terug naar het Spinvisdebuut van 2002, dat net af was voor de aanslag op Pim Fortuyn. ‘Ik zweefde over steden / maar nu lig ik hier neergekwakt op het beton’. En ook: ‘Er blijft altijd iemand liggen in de cirkel / en het publiek applaudisseert.’ Gewoon een toevallig aan het rollen gebracht poëtisch-profetisch balletje uit de tijd van toen. Wellicht werkt alles vandaag nog omdat toen het toeval speelde.

In de nieuwe arrangementen moet veel tijd en moeite zijn gestoken. Het zware koper van de tuba speelt een hoofdrol in ‘Een Kindje van God’, dat ook vol tamboerijn en rammelaar en jazzborstels zit – Eric de Jong sputtert hier zelfs even op Marc Ribot-gitaar – en dat in twee delen is geknipt, met ‘Nachtwinkel’ als tussenstuk.

In de bindteksten toont de Jong zich als iemand die goed overweg kan met bruggetjes: 15 jaar geleden schreef hij ‘Ronnie Gaat Naar Huis’, zegt hij, maar dat gaat hij niet spelen, want Ronnie is ondertussen thuisgekomen, het gaat goed met hem, we moeten allemaal de groeten hebben. We mogen ook gerust weten dat Ronnie thuis in de spiegel heeft gekeken en heeft gemerkt dat zijn haar lang is geworden. Dat allemaal om ons te melden dat ‘Ronnie Knipt Zijn Haar’ gaat beginnen.

In ‘Club Insomnia’ wenden gitaarhalzen (is dat een bouzouki?) en strijkstokken zich naar het oosten. Van de zin ‘Als het goed is, moet ik ergens op de gastenlijst staan dan’ denken wij: damn, zo - en mét die ‘dan’ erbij - hadden wij ons daarnet bij de ticketbalie moeten melden. In de tekst ziet de zanger ons allen staan, hij noteert wat we tijdens een concert voelen: ‘De band is wel goed en het bier is wel koud / en ik wil ook wel klappen / maar ik weet niet hoe het moet / want dat gaat best wel lastig / Met een glas in je hand / gaat alles over de rand.’ De beat is een clubbeat, de backings worden vurige tongen uit een drugsroes, de hoofdpersoon heeft last van ‘oogcontact van het eenzaamste soort’. Straffe gedachte, nog straffere song.

Wat ons het meest opvalt: Spinvis heeft ondertussen echt wel een oeuvre bij mekaar geschreven. Ten bewijze: ‘Stefan en Lisette’, ‘Hij Danst’, ‘Alles Is’ en dat liedje met die vrouw van veertig met een sigaret en een buitenaardse stof in haar bloed: geeneens gespeeld.

Waren er wel bij: een wondermooi ‘De Grote Zon’, een beetje gelaten gebracht tot bij ‘Ik zie ik zie wat jij niet ziet / het is oranjerood / en komt ons tegemoet / en alles komt nu goed.’ Bij Spinvis zal de apocalyps zacht zijn of niet zijn.

Afsluiter ‘Trein Vuur Dageraad’ is die met de intrigerende refreintekst: ‘Tussen liefde aan de linkerkant / en rechts de eeuwigheid / en in ieder land een vaderland / een overkant en jij / bent de trein, het vuur, de dageraad / Wie je worden gaat / wie je vroeger bent geweest’. Het lied klimt naar boven zoals in dat liedje met ‘En de band speelt door / Heel de nacht / Voor altijd’, de tekst wordt ook ingelast in de finale van tweede bis ‘Kom Terug’.

Geen paniek, Spinvis kómt binnenkort terug, en naar grotere ruimten dan de AB Box. Ze zijn er helemaal klaar voor.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234