Sport: Belga Sport: Jean-Michel Saive

‘Ping pong is coming home,’ besloot de Londense burgemeester Boris Johnson vier jaar geleden zijn klinkende Olympische speech. Hij onthulde daarin niet alleen dat de edele tafeltennissport van oorsprong een Brits tijdverdrijf is, maar ook dat het aanvankelijk whiff waff werd genoemd ('De Fransen keken naar een eettafel en zagen een opportuniteit om te dineren; wij Britten keken naar een eettafel en zagen een opportuniteit om whiff waff te spelen').

Eén van de geselecteerden voor de komende Olympische whiff waff-competitie is de man aan wiens glorierijke carrière 'Belga Sport' vanavond een aflevering wijdt: Jean-Michel Saive.

Jean-Michel Saive «Ik vind het fantastisch dat ik voor de Spelen in Londen geselecteerd ben, en ik kijk er enorm naar uit, maar het is moeilijk om iets zinnigs te zeggen over mijn medaillekansen. Ik ben tweeënveertig nu, en ik sta zesenvijftigste op de wereldranglijst – zo bekeken maak ik dus niet al te veel kans.

»Maar aan de andere kant: er zijn dit keer slechts twee spelers per land afgevaardigd, en dus zullen er ook maar twee Chinezen meedoen. In Peking waren het er nog drie, en die haalden toen goud, zilver én brons. Mits wat geluk bij de loting kan het dus nog interessant worden.»

HUMO Het worden zowaar je zevende Spelen: in 1988 was je er al bij in Seoel.

Saive «Ja, als achttienjarig broekventje. Ik weet nog, om me te kwalificeren moest ik in november ’87 aan een Europees tornooi meedoen, waar ik tot mijn eigen verbazing vijf spelers versloeg die hoger op de wereldranglijst stonden. Dat was echt een scharniermoment in mijn carrière, omdat mijn zelfvertrouwen er enorm door werd opgekrikt.

»Na die Spelen ben ik internationaal doorgebroken: ik won de US Open en bereikte de halve finale van het wereldkampioenschap, en zo ben ik blijven opklimmen tot het hoogtepunt van mijn carrière, in ’94: mijn winst in het Top 12-tornooi in Arezzo, waardoor ik nummer één van de wereld werd.

»Een onvergetelijk moment, ook al omdat ik in de finale Jan-Ove Waldner versloeg, de beste tafeltennisser aller tijden (ook wel 'de Mozart van het tafeltennis', red.). Ik herinner me dat ik na afloop in de kleedkamer bijna niet meer kon ademhalen, létterlijk; zodanig was ik er door gepakt.»

HUMO Je was dan ook al sinds je negende naar dat moment aan het toewerken: op die prille leeftijd zou je thuis op de keukentafel zijn beginnen te pingpongen.

Saive (lacht) «C’est juste. Mijn jongere broer Philippe en ik hadden onze ouders een keer zien spelen in de club (de ouders Saive waren eveneens begenadigde tafeltennissers, red.), en omdat ons dat zo fascineerde zijn we het spel thuis op de keukentafel beginnen na te doen, met als geïmproviseerd netje een handdoek.

»Op zaterdagavond was het pas echt feest: dan speelden mijn ouders competitie, en kwam onze oom altijd op ons passen. En van hem mochten we wat we van onze ouders niet mochten: de grote eettafel gebruiken. We legden dan behoedzaam het tafellaken af en gebruikten een stapeltje oude boeken als net, en na afloop zorgden we ervoor dat alles weer in z’n oorspronkelijke staat was.

»Enfin, allemaal te zien in die documentaire van 'Belga Sport'.»

HUMO Heb je ‘m zelf al gezien?

Saive «Tot nu toe heb ik nog maar acht minuten kunnen zien. Maar als de overige vijfenveertig minuten hetzelfde niveau halen, dan zal het veruit de mooiste reportage zijn die ooit over mij gemaakt is. De makers hebben niet alleen interviews gedaan met mijn ouders en mijn broer, maar ook met drie voormalige tegenstanders die ik hoog heb zitten: (Jörg) Rosskopf, (Jean-Philippe) Gatien en Waldner. Dat men die moeite gedaan heeft voor een documentaire over mijn carrière, ik neem daar mijn pet voor af.

»Eigenlijk wilde ik het interview in het Nederlands doen, omdat ik er altijd een erezaak van heb gemaakt om de Vlaamse pers in haar eigen taal te woord te staan. Maar de regisseur had liever dat ik Frans sprak, omdat je je emoties veel beter kunt overbrengen in je moedertaal. En achteraf bekeken denk ik ook dat hij gelijk had.»

HUMO Waarom vind je het zo belangrijk om de Vlaamse pers in het Nederlands te woord te staan?

Saive «Dat is de schuld van Jan Ceulemans (lacht). Als kind was ik devoot van hem, tot ik eens zag hoe hij na afloop van een wedstrijd van de Rode Duivels door een Franstalige reporter geïnterviewd werd – Ceulemans was kapitein – en geen woord Frans bleek te spreken. Geen kritiek op Jan Ceulemans hoor, maar ik heb mezelf altijd voorgehouden dat ik als vertegenwoordiger van mijn land de beide landstalen moet spreken. En bon, ik weet wel dat mijn Nederlands niet perfect is. Mais je me débrouille, non?»



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234