Sport: De Flandriens van het veld

Het WK Veldrijden van Tabor in 2001 staat bekend als dat van de Wiedergutmachung tussen Mario De Clercq en Erwin Vervecken.

Vanavond kunt u in 'De flandriens van het veld' opnieuw zien hoe, in de laatste ronde, op de allerlaatste trappen, De Clercq die dag schijnbaar per ongeluk zijn fiets tegen de Tsjechische favoriet Petr Dlask slingerde, waardoor Vervecken vrije baan kreeg naar zijn eerste wereldtitel.

Twee jaar eerder, in het Slovaakse Poprad, had Clercq de ontsnapte Vervecken ook al in de slotronde ingehaald en in het zicht van de streep voorbijgesneld. Later zou Erwin 'Potverdekken' Vervecken nog twee keer wereldkampioen worden, en zijn carrière met evenveel regenboogtruien als Mario De Clercq afsluiten.

De Clercq en Vervecken als wereldkampioenen: dat vond het Vlaamse veldritpubliek mooi, maar het was niet meer dan een prelude op nog veel meer moois - dacht men. De jonge talenten Sven Nys en Bart Wellens moesten nog tot volle wasdom komen, en zouden het veldrijden over afzienbare tijd genadeloos domineren.

Zowel Nys als Wellens waren al twee keer wereldkampioen bij de beloften geweest, en hadden, als broekjes, de gevestigde waarden al meer dan eens op hun donder gegeven. Vooral in hún zog volgden duizenden en duizenden supporters, die van een middagje veldrijden een massa-evenement maakten, met biertenten en hoempamuziek.

Bart Wellens «Dat is waar: onze sport is zo groot geworden dankzij Sven en mij. Wij brachten véél volk mee, waardoor alle organisatoren plots niet meer toekwamen met een tapkraan en een jeneverkot.

»Er kwamen veldritploegen, in de plaats van crossers die gesponsord werden door bevriende zelfstandigen. Managers regelden onze zaken. Het werd plots stukken professioneler.»

HUMO Jullie kochten allemaal een mobilhome, wat Richard Groenendaal dan weer jammer vond: 'Vroeger kon je ruzies van tijdens de wedstrijd nog uitpraten in de kleedkamer, waar je allemaal samen onder de douche stond.'

Wellens «Ik vind dat ook spijtig: ik heb al tegen bondscoach Rudy De Bie gezegd dat ik de avonden en het ontbijt met de andere Belgen bij wereldbekerwedstrijden zal missen - we moeten daar sinds kort niet meer verplicht de dag voordien al aanwezig zijn.»

HUMO Nog niet zo lang geleden was er af en toe zelfs tijd voor een feestje onder veldrijders.

Wellens «Vooral na wereldkampioenschappen, ja. Zelfs in Poprad, waar Vervecken zo kwaad was op De Clercq, hebben we de dag afgesloten met een stevig feestje - we hadden tenslotte opnieuw een wereldkampioen bij de profs, ik had mijn eerste titel bij de beloften gewonnen: het kon niet op. Hetzelfde in Tabor, twee jaar later: iedereen met hoofdpijn door te veel Tsjechisch bier naar huis.

»Dat soort folklore is er nu helemaal uit. Als je Belgisch kampioen wordt, ga je hoogstens je supporters nog eens goeiendag zeggen, met een waterke erbij.»

HUMO Jouw hoogdagen braken na Tabor aan: je werd wereldkampioen in Monopoli 2003 en in Pontchateau 2004. Maar daarna ging het bergaf.

Wellens «Als je wereldkampioen wordt, ga je op een wolk leven, denk je dat niets of niemand je kan stoppen. Maar dan gebeurt het toch: ik werd depressief. Deed dingen die niet deugen voor een sportman. En waarom? Omdat ik opeens niet meer zo gemakkelijk won. Ik ging aan mezelf twijfelen.»

HUMO Je won, als wereldkampioen, inderdaad met grote overmacht. Dat de tweede meer dan twee minuten achterstand had, was eerder regel dan uitzondering. Dat lijkt iedereen nu wel vergeten.

Wellens «Ik maak hetzelfde mee als Tom Boonen: wij hebben te vroeg in onze carrière te veel succes gehad. Hij won als jonge prof in één jaar de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, ritten in de Tour en het WK. Alles wat daarna komt, is in de ogen van pers en publiek minder - en dus niet goed genoeg.»

HUMO Je had het er dit seizoen nog moeilijk mee: twee weken lang heb je elke dag aan stoppen gedacht.

Wellens «Ik vertrok met een verkeerde ingesteldheid: 'Wat kom ik hier eigenlijk doen?' Geen wonder dat ik na twee bochten uit de wielen werd gereden, en dat ik na drie ronden wou afstappen. Toen ik dat monstertje uit mijn hoofd had gekregen, ging het plots wél goed.»

HUMO En won je in Essen.

Wellens «Omdat Sven in de laatste ronde materiaalpech had. Maar ook omdat ik tot dan was blijven knokken: dat heeft me zo veel deugd gedaan...

»Maar ik weet: zoals vroeger wordt het nooit meer.»

Bekijk een filmpje

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234