'Springsteen on Broadway' op Netflix

Op 3 oktober 2017 begon Bruce Springsteen aan een concertreeks op Broadway die acht weken zou duren. Dat liep niet zoals gepland: as we speak staat de man nog steeds in The Big Apple van jetje te geven. Op 15 december zou het écht gedaan moeten zijn, maar intussen zorgt Netflix alvast voor een kijkbuisversie ter consumptie tijdens de feestdagen en verschijnt de show ook op plaat.

Wij mochten in een Londens bioscoopzaaltje – nog net iets kleiner dan het 960 zitjes tellende Walter Kerr Theatre, waar de concertreeks plaatsvindt – in avant-première een kijkje gaan nemen. En het moet gezegd: het was net echt.

Bij het binnenkomen krijgen we bijvoorbeeld een kopie van het originele programmaboekje toegestopt, waarin we lezen dat de security in handen was van Tony Boyd, de gitaren van The Boss worden opgepoetst door Kevin Buell, dat de kapper van Patti Scialfa – mevrouw Springsteen – Jason Joseph heet, en dat die van Bruce zelf anoniem wenst te blijven. Neem het hem eens kwalijk. ‘Springsteen on Broadway’ is The Boss alleen met zijn akoestische gitaar, uit het blote hoofd verhalen opdiepend uit zijn twee jaar geleden verschenen autobiografie ‘Born to Run’, en daarbij min of meer chronologisch de songs serverend die erbij passen. Een vleugel ter verpozing aan zijn zijde, en halverwege een romantisch intermezzo met vrouw Patti.

'De neiging tot applaudisseren is groot. Dat overkomt ons thuis ook weleens'

En dan wandelt Bruce het toneel op, stapt hij naar de microfoon en begint hij te vertellen. Hoe het begon, wat er nodig is om de vlam in de pan te laten slaan, en dat hij een trucje had, a magic trick. ‘And all good magic tricks begin with a set-up.’ De tokkel van ‘Growin’ Up’ twinkelt door de zaal: ‘I stood stone-like at midnight / Suspended in my masquerade / I combed my hair till it was just right / And commanded the night brigade’. De liveklassieker van Springsteens debuut ‘Greetings From Asbury Park’ is ook hier een succes, en als de laatste noot is uitgestorven, is de neiging tot applaudisseren groot. Toegegeven: dat is me als ik thuis naar Springsteen luister ook al weleens overkomen. Dat van die laatste noot klopt overigens niet: Springsteen laat niks uitsterven, als een song gedaan is, tokkelt hij gewoon voort en begint hij aan een volgend verhaal. In dit geval: de oerknal. Springsteen legt in smakelijke bewoordingen uit wat het voor een jongeling in de jaren 50 van de vorige eeuw betekende om Elvis voor het eerst te zien, en hij doet dat zo goed dat je The King daadwerkelijk een paar keer in multicolor voor je geestesoog ziet opduiken, terwijl destijds nochtans alles in zwart-wit was. Opvallend: The Boss slaagt daarin zonder de naam Elvis ook maar één keer te laten vallen. Zo goed is hij. Iets waarop hij zelf overigens een paar keer schalks alludeert, tot vermaak van het publiek in New York en Londen. ‘I’ve never worked five days in a row in my life, until now. I’ve never worked in the factories I write about. I’ve made it all up. That’s how good I am.’ En later: ‘The guy that five years later would write ‘Racing in the Street’ didn’t have a driver’s license. That’s how good I am.’

De mensen die ‘Born to Run’ hebben gelezen, zullen bij het bekijken van ‘Springsteen on Broadway’ wellicht meer dan eens worden overvallen door een déjà entendu, maar erg is dat niet. The Boss toont zich op de planken van Broadway een geweldige acteur in de rol van zijn leven. Op de momenten dat de volgspot slechts de helft van zijn gezicht verlicht, lijkt hij zelfs een beetje op Robert De Niro. En door de denkpauzes die hij inlast, lijkt het alsof hij het allemaal ter plekke verzint. En soms zegt hij na zo’n pauze gewoon: ‘I don’t know.’ Ook dan geloof je hem. Twee keer vertelt hij over zijn overleden vader en de moeilijke en vooral koude relatie die hij met hem had; de tweede keer verschijnen er echte tranen in zijn ogen.

We krijgen ‘My Hometown’ aan de piano, ‘Thunder Road’, en ‘Born in the U.S.A.’ op een akoestische slidegitaar die klinkt als prikkeldraad. Vanaf het moment dat Patti Scialfa naast hem verschijnt voor fijne versies van ‘Tougher Than the Rest’ en ‘Brilliant Disguise’ wordt het allemaal wat meliger. Zij is ‘the one’, zijn alles, ‘my guiding light’, ‘the one without whom’, u kent dat wel. Maar wedden dat er daar af en toe ook weleens een haar of een hele froufrou in de boter zit. Hoe dan ook, het gaat erin als zoete koek. Na bijna tweeënhalf uur krijgen we van Bruce zowaar een Onzevader, gevolgd door een ingetogen versie van ‘Born to Run’. En dan stapt hij onder luid applaus weer van het scherm.

Zijn run on Broadway eindigt dus op 15 december, een dag voor ‘Springsteen on Broadway’ op Netflix in première gaat. Tegen dat de kalkoen gaar is, kunt u zich met andere woorden al makkelijk een indigestie gekeken hebben. ’t Is het waard.

Vanaf 16 december op Netflix. ‘Springsteen on Broadway’ komt op 14 december uit bij Sony.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234