null Beeld

'Spul' op Canvas

De keren dat ik een goal scoorde op de speelplaats waren zeldzaam, het concept van een klikpedaal is me vreemd, en hoe snel ik de honderd meter afleg, hangt voornamelijk af van in welke versnelling ik op dat moment met de auto aan het rijden ben. Maar toch zat ik tijdens de eerste aflevering van 'Spul' op het puntje van mijn stoel.

Dat komt omdat ik, ondanks een aangeboren afwijking die me onverschillig maakt voor snelheidsrecords en spelverdelingen, níét ongevoelig blijf voor spanning. En al helemaal niet als die vakkundig verborgen zit in een mooie boog zoals die zich aftekende doorheen de eerste aflevering van 'Spul'.

Centraal stonden drie voormalige atleten, elk met hun eigen discipline, maar met één verbindende factor: ze hadden tijdens hun profcarrière hun bloedbanen opengesteld voor 'spul' - 'doping' dus. In een doodstil deel van Italië troffen de makers Gianluca Di Ponti, ooit een flamboyant doelpuntenkanon met talent. 'In mijn kindertijd speelde ik voor het plezier', herinnerde hij zich. 'Maar ik had een afwijking: ik scoorde makkelijk goals.' Die eveneens aangeboren afwijking bracht hem naar de Italiaanse profliga, waar hij in de catacomben van de landelijke stadions een gewillig speldenkussen werd voor ploegdokters met andere belangen dan de gezondheid van hun spelers. In zijn bescheiden woonkamer wees Di Ponti vandaag een poster aan met een grijnslachend elftal. 'Die is dood. Die is dood. Die ook. Die is er ook niet meer.' Hersentumoren waren opvallend vaak de doodsoorzaak, aangewakkerd door de troep die ze jarenlang ingespoten kregen. Zelf was Di Ponti maar net de dans ontsprongen: twee keer was bij hem een tumor uit z'n hoofd gehaald. Het kostte hem uiteindelijk een deel van zijn schedel. Maar hij was er nog. Ondanks het spul.

De opvallendste verschijning in 'Spul' was echter die van Ben Johnson, de legendarische spurtbom die ontbrandde in de jaren 80, maar die nu, zo zagen we, vooral verbrand in de luwte achterbleef. Zijn snelle, steile opmars in die jaren werd al snel té snel en té steil om nog geloofwaardig te zijn. Talent had hij zeker, maar dat nam niet weg dat het grootste deel van zijn carrière gevormd was door steroïden, genomen op aansporen van zijn manager. Toneel dat volgehouden werd tot op het grootste podium: de Olympische Spelen in Seoel (1988). Daar viel Johnson eindelijk door de mand: één positieve plasbeurt was genoeg om zijn einde in te luiden. Einde komedie.

Wat is het tegengestelde van een praatbarak? 'Spul' grossierde in eerlijkheid en ontnuchtering, vooral omdat er vaak weinig meer dan stilte te horen was op de klankband. Een beeld mocht nog eens duizend woorden zeggen, waardoor elk woord dat toch uitgesproken werd automatisch ook in waarde steeg. Tussen begin en einde zat nauwelijks een noot muziek, 'verbloemen' stond niet op het programma. En toch kreeg je ook zonder vervaarlijk zwellende violen op den duur bijna begrip voor de gevallen atleten, die ooit iets te dicht tegen de zon aangeschurkt hadden. Ben Johnson leek zijn kracht ooit gehaald te hebben uit het feit dat hij gepest werd als schooljongen. Bij wielrenner Kenneth Mercken - de Belgische connectie in 'Spul' - vormde zijn vader, zelf wielerkampioen, dan weer de rode draad doorheen zijn verwrongen carrière. Nooit zou hij de teleurgestelde blik van zijn vader vergeten toen hij in zijn eerste wedstrijd van belang nog voor halfweg uit de koers genomen werd. Soms gaat de liefde van een zoon door de aders, zo zou hij later bewijzen.

Tragiek, spanning, mededogen: allemaal gevoeld tijdens 'Spul', en dat met een aangeboren onverschilligheid voor sport. En neutrale bloedwaarden.


Quote

'Ik heb renners zien vechten omdat ze stijf stonden van de amfetamines. Op den duur denk je dat dat zo hoort.'


Tweet


Herbekijk deze aflevering hier »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234