'Steenrijk, straatarm' op VTM: 'Een gapende wonde in een flinterdun vliesje beschaving'

Tot de dag dat ze door het oprukken van de oceaan volloopt met vers gletsjerwater, blijft de kloof tussen arm en rijk een gapende wonde in het flinterdunne vliesje beschaving dat ‘de samenleving’ heet. Je kunt ongelijkheid bijgevolg niet genoeg aanklagen, en dus had ‘Steenrijk, straatarm’ net daar, in die wonde, een bestaansreden gezocht: als experiment huisvestte het een gezin aan de rand van het bankroet één weekend lang in de villa van een gezin dat de spreekwoordelijke schaapjes wel op het droge had, en omgekeerd.

Dat laatste gezin werd eerst aan de kijker prijsgegeven. Het betrof een koppel architecten, dat naast maquettes van modelwoningen ook een au pair in huis had. ‘Als vrouw ben ik volledig ontlast van de huishoudelijke taken,’ sprak de vrouw des huizes. Of haar man, als man, ook even ontlast was, kwam je niet te weten. Aangezien hij zijn schaarse vrije uurtjes ook nog vulde als kinesitherapeut, was de kans alleszins klein dat hij zich vaak achter de afwas bevond. De Porsche die ze op stal hadden, noemde de vrouw ‘een hebbedingetje’, en ze vertelde hoe ze bij het parkeren gewoonlijk foto’s nam van de aan haar belendende auto’s – je weet maar nooit of zo’n schooier het in z’n hoofd haalt je sportkar te krassen met z’n portier.

Innemende mensen, kortom, maar het contrast met het gezin aan de andere kant van de kloof viel daardoor niet te ontkennen, wat natuurlijk de bedoeling was. Daar was de vader ooit zelfstandig aannemer geweest, tot een werkongeval hem de armoede ingejaagd had en hij en zijn gezin in een kleine huurwoning dwong waar plaatselijke deurwaarders intussen blindelings de weg naartoe vonden. Voor de camera sprak zijn vrouw haar dankbaarheid uit dat hun twee zonen zich niet konden herinneren dat ze het ooit beter gehad hadden. De soundtrack eronder had ook medelijden met hen.

Een reclameblok en enkele inderhaast gepakte Louis Vuittons later, was de wissel voltrokken. Voor de volledigheid moesten de twee gezinnen het ook een aflevering zien te rooien met elkaars weekendbudget: toen in de villa de briefjes één voor één op tafel gelegd werden, schoot de moeder van het armere gezin vol: ‘Hier kunnen wij twee maand van eten.’ De soundtrack griende een potje mee. Toen ze zich met dat geld op een manicure en een tiental gelnagels liet trakteren, sprongen de tranen haar opnieuw in de ogen zodra ze van de uitbaatster te horen kreeg hoeveel de gemiddelde klant achterliet na zo’n groot onderhoud. ‘Echte schoonheid zit vanbinnen’, trachtte de uitbaatster nog te sussen, nochtans tegen haar eigen winkel in. De soundtrack toeterde iets treurigs in een zakdoek.

Hoe het andere, rijkere gezin het ervan afbracht in hun kleine woonst, zag je daarmee vergeleken veel minder: er vloeiden dan ook minder tranen, en de kennis dat een weekendje in een zucht weer vervlogen is, was voor hen net een troost in plaats van een reden tot balen. Plots kwam dan ook het einde in zicht, en merkte je dat je de voorbije drie kwartier niet bepaald anders was gaan denken over de deelnemers. Medelijden had je zo al met het ene gezin, en het andere had je niet per se beter leren kennen gewoon omdat ze toevallig even geen flappen op overschot hadden. Aan een noemenswaardig dieper inzicht over de eigen toestand had niemand zich gewaagd, laat staan dat iemand de tijd genomen had om stil te staan bij hoe geluk, veelal een erfelijke aandoening als het op duiten aankomt, een hand had gehad in hun respectievelijke lot. Wat wil je ook, een weekend is zo voorbij.

‘Steenrijk, straatarm’ stelde vast dat er een kloof bestond tussen arm en rijk, stond erbij, keek ernaar, en nodigde uit om mee te kijken. Tussendoor argumenteerde het vooral dat geld gelukkig maakt. ‘Dit kan niemand mij nog afnemen,’ huilde de moeder van het arme gezin aan het eind van haar weekendje villa. De soundtrack viel zieltogend op de knieën, en legde zich in een goot te sterven.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234