Stef Kamil Carlens, muzikant en deelnemer aan 'Liefde voor muziek': 'Het verhaal van Julie heeft me hard aangegrepen. De plek waar het is gebeurd, ken ik heel goed'

Maandag wordt op VTM de laatste aflevering van ‘Liefde voor muziek’ uitgezonden, en het beste hebben ze voor het einde bewaard: centraal staan de songs van Stef Kamil Carlens (48), de man die met straffe uitvoeringen van ‘La Mamadora’ en ‘The Way to Your Heart’ alle monden deed openvallen.

'Bart Kaëll had nog nooit van mij gehoord. En ik niet van hem. Fantastische kerel trouwens'

Wij trokken naar Hoboken, waar we Stef Kamil Carlens in zijn prachtige, eigenhandig gebouwde polyvalente atelier de biecht mochten afnemen.

HUMO Hoe zit het eigenlijk met je geloof?

Stef Kamil Carlens «Ik ben heel katholiek opgevoed: elke zondag naar de mis en zo. Op mijn 12de ben ik daarmee gestopt, tot groot verdriet van mijn ouders. Vooral van mijn vader, want die was toen nog heel overtuigd van zijn geloof, later is hij ook gaan wankelen. Uit interesse heb ik weleens naar de Islam, het boeddhisme en het taoïsme gekeken, maar niet omdat ik naar een geloof op zoek was.»

HUMO Met welke hoofdzonde wil je beginnen?

Carlens «Ik dacht dat religie er al één was (lacht). Kies maar, ik ken ze niet.»


IJdelheid

HUMO Ga je ooit het huis uit zonder je opgekleed te hebben?

Carlens «Jamais. Hier in de straat wel. Twee uur geleden zat ik hier nog in werktenue – er valt hier altijd wel iets te repareren. Als ik naar de doe-het-zelfwinkel moet, ga ik mij niet omkleden – toen ik aan het verbouwen was, ben ik ongeveer drie miljoen keer naar de Brico hier achter de hoek geweest. Maar ik hou ervan om goed gekleed te zijn. Volgens mijn eigen inzichten dan.»

HUMO Wist je gisteren al wat je vandaag zou aandoen?

Carlens «Zo hard ben ik er niet meer mee bezig. Nu kies ik een bepaalde look en die hou ik een paar jaar vol, tot ik ’m beu ben. Zo doe ik het al een jaar of tien, vijftien. Ik heb zoveel andere dingen te doen.»

HUMO Ben je al eens in een winkel van Primark geweest?

Carlens «Nog nooit. Bij H&M wel, voor mijn zoon, toen hij klein was. Op een bepaalde leeftijd – hij wordt 17 – willen die gasten allemaal kopieën van elkaar zijn. Nu is hij bijna zeventien en doet z'n eigen ding.»

HUMO Heb jij dat ook gehad?

Carlens «Vroeger was dat anders. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik een jeansbroek kreeg: dat was een evenement! We moesten ervoor naar een winkel in Kapellen, want daar hadden ze jeansbroeken!»

HUMO Was je vereerd toen ze je voor ‘Liefde voor muziek’ vroegen?

Carlens «Ik had wel eens van het programma gehoord, maar het nog nooit gezien. Ik kende het programma niet, ik had er nog nooit een aflevering van gezien. Ik kijk al dertig jaar geen tv meer. Als het moet, ga ik bij een oude buurvrouw kijken, naar zo’n dikke tv met een beeldbuis (lacht). Maar ja, uiteindelijk was ik wel vereerd ja!»

HUMO Hoe hebben ze jou dan weten te overtuigen?

Carlens «Met de band. Die gasten zijn zó goed. Marc Bonne op drums, Jeroen Swinnen als groepsleider op toetsen, geweldige bassist, keigoeie gitarist… Echt allemaal klasbakken. Ik had wel eerder met goeie tv-bands gespeeld, maar deze mensen leken me nog net iets dichter bij mijn wereld te staan. En toen ze me een oude aflevering lieten zien en ik ze virtuoos Lady Linn hoorde begeleiden, wist ik het zeker: I’m in.»

HUMO In het begin van de eerste aflevering zegt Jan Leyers: ‘Iedereen valt na elk nummer altijd in katzwijm, terwijl er toch weleens iemand iets minder goed moet vinden.’

Carlens «Je zit daar een week samen, dat schept een band. En van een versie die je op de radio hoort, kun je veel sneller ‘Dat is niks voor mij’ zeggen dan wanneer de persoon die net nog naast je zat, het nummer voor je neus staat te zingen. Ik vond geen enkele versie van mijn songs slecht, integendeel.»

HUMO Vond je het niet vreemd dat iedereen na jouw interpretaties keer op keer reageerde als waren ze van de hand Gods geslagen? Ze leken niet te weten wat je allemaal kunt.

Carlens «De meesten kenden m'n werk ook niet echt goed, denk ik. Ilse DeLange en ik zaten ooit op hetzelfde label, en Milow vertelde dat hij me meerdere keren live had gezien, wat super leuk was te horen, maar Bart Kaëll had nog nooit van mij gehoord. En ik niet van hem. Fantastische kerel trouwens.»

HUMO Je hebt een andere doelgroep aangeboord: merk je dat als je over straat loopt?

Carlens «Nee. Maar het klopt wel dat een hoop mensen die nooit zouden luisteren naar de muziek die ik maak, mij nu hebben leren kennen.»

HUMO Hoe groot is de verleiding om voor die mensen een plaat te maken? Het zou een liefdevolle geste zijn.

Carlens «En een goeie zet. Maar mijn nieuwe plaat was al af vóór de opnames begonnen. Ze komt uit in september, en ze ligt ergens wel in


het verlengde van wat ik in ‘Liefde voor Muziek’ heb gedaan. Soms bluesy en melancholisch, soms funky!»






'Ik maak me nog weleens kwaad, maar het wordt met de jaren minder. Je verliest er zoveel energie door'


Gramschap

Carlens «Een klassiek gegeven: ik maak me nog weleens kwaad, maar het wordt met de jaren minder. Je verliest er zoveel energie door. Diplomatie overheerst.»

HUMO Kan je zoon jou niet kwaad krijgen?

Carlens «Ook minder dan vroeger. Toen kon hij me héél kwaad maken – ik kan echt ontploffen – maar achteraf dacht ik altijd: was dat nu nodig? Het antwoord was altijd: nee. Ook omdat het niet helpt: hij is dan een uur hard onder de indruk, maar daarna doet hij gewoon verder zoals hij bezig was. Niets helpt, daar ben ik intussen wel achter. Opvoeden, ik heb dat opgegeven (lacht).»

HUMO Word je weleens boos op jezelf?

Carlens «Ik heb er de energie niet meer voor. Ik rijd bijvoorbeeld veel met de fiets, ook in de stad, en vroeger werd ik rázend als ze mij van de weg reden of zo. Nu roep ik alleen nog, maar ik probeer het vanbinnen niet meer te voelen. Een mens gaat economischer om met zijn reserves.»

HUMO Jij was één van de vele artiesten die een brief hebben ondertekend waarin werd opgeroepen om het Eurovisiesongfestival in Israël te boycotten, en die in The Guardian is verschenen.

Carlens «Het is een ingewikkelde kwestie die veel nuance vergt. Er zijn veel artiesten die Israël boycotten, zoals Roger Waters, Peter Gabriel en Brian Eno, om er maar enkele te noemen. Maar er zijn er ook, zoals Nick Cave en Thom Yorke, die vinden dat je er net wél moet gaan spelen. Zij vinden dat de regering van een land niet noodzakelijk de inwoners ervan vertegenwoordigd en dat je niet iedereen mag straffen voor de misstappen van een aantal leiders. Daar valt ook iets voor te zeggen, maar ik blijf bij mijn standpunt. Ik vind het heel wrang en onrespectvol om daar plezier te gaan maken. Niet ver vanwaar het Eurovisiesongfestival heeft plaatsgevonden, zijn een paar weken eerder nog bommen gevallen, kinderen gearresteerd en mensen vermoord. We kunnen daar toch niet blind voor zijn? Net zoals we er niet blind voor kunnen zijn als er heelder buurten worden ontruimd en er mensen uit hun huizen worden gezet omdat er ergens een wereldkampioenschap voetbal moet worden georganiseerd.»

'Het is niet omdat ik samenleef met een partner, dat ik er heilig van overtuigd ben dat dat het ideale systeem is'


Jaloezie

Carlens «Ik vind jaloezie een vreselijk gevoel, maar het is des mensen, en ik ben er bijgevolg niet immuun voor.»

HUMO Waar kun je jaloers om zijn?

Carlens «Om materiële dingen zeker niet: dat iemand anders meer zou hebben dan ik, laat me volstrekt koud. Talent heb ik zelf genoeg, vind ik. Ik maak me er in ieder geval nooit zorgen over. Waar ik weleens jaloers om kan zijn, is dat sommige mensen weten hoe ze de dingen moeten aanpakken. Savoir vivre, savoir faire. Mensen die op een spontane, natuurlijke en organische manier de wereld naar hun hand kunnen zetten.»

HUMO Jan Leyers?

Carlens (lacht) «Die ken ik niet zo goed. In ‘Liefde voor muziek’ vond ik hem een heel spontane, aangename mens. Heel ontwapenend ook. Hij kon iedereen in de groep meteen op zijn gemak stellen. Nee, ik bedoel mensen als Jan Fabre, met wie ik al meerdere keren heb samengewerkt. Ongelofelijk om te zien hoeveel werk hij kan verzetten en tegelijk kan sturen en het overzicht bewaren. Dat is meer bewondering dan jaloezie. Dan denk ik: hoe doet hij dat allemaal? En hij doet het al sinds zijn 20ste of zo. Met een supergefocuste kijk op de wereld: ‘Dat wil ik doen, daar moet ik naartoe.’ Zijn output is onvoorstelbaar. Hij is constant op drie, vier plekken tegelijk bezig: hij geeft een interview in New York terwijl er in de Hermitage in Sint-Petersburg een gigantische tentoonstelling loopt. Talent is één ding, maar dat talent op grote schaal verkocht krijgen en een leven geven is toch nog iets anders. Dat is weinig mensen gegeven.»

HUMO Is hij een soort CEO van de kunsten?

Carlens «Nee, ‘CEO’ is iets wat totaal niet bij Jan Fabre past. Hij doet alles op een heel natuurlijke manier, in het plat Aantwaarps, met zíjn mensen rond zich, in zijn theater in Borgerhout, in de buurt waar hij is opgegroeid. Jan Fabre heeft iets… onvermijdelijks. Alsof alles wat hij doet in de sterren geschreven stond. Ik kan er echt van staan te kijken.»

HUMO Jaloezie in de liefde, neemt dat af met de jaren?

Carlens «Ik ben al bijna 25 jaar samen met dezelfde vrouw, dus het is al heel lang niet meer aan de orde geweest. Ik heb het vroeger wel gehad. Vreselijk, ik haatte het. Wel heel inspirerend voor een songwriter (lacht). Oneindig veel songs heeft dat opgeleverd. Ik maak er live soms grapjes over: ‘Dit is er weer eentje uit het mapje met songs over mensen met een miserabel liefdesleven.’»

'Als jonge twintiger heb ik alle drugs geprobeerd, maar nu heb ik daar geen plaats meer voor in mijn leven'


Onkuisheid

HUMO Een zonde die woelige tijden achter de rug heeft.

Carlens «Hoe bedoel je?»

HUMO Bart De Pauw, #MeToo, Michael Jackson…

Carlens «Jan Fabre. Wat wil je dat ik daar in godsnaam over zeg? Puur voor mezelf kan ik zeggen dat ik heel kuis ben, behalve bij mijn vrouw. Eén van de zangeressen van mijn groep heeft het eens mooi samengevat: ‘Je mag buiten honger krijgen, maar je moet thuis komen eten.’ (lacht) Nee, ik ben een trouwe mens, dat zit in mijn aard. Trouw aan mijn vrouw, trouw aan mijn vrienden, trouw aan de mensen met wie ik werk. Mensen die dat niet zijn, veroordeel ik niet, iedereen leeft zijn leven. En het is niet omdat ik samenleef met een partner, dat ik er heilig van overtuigd ben dat dat ook het ideale systeem is. Integendeel zelfs. Het is gewoon een set waarden die je overneemt, en daarin probeer je je weg te vinden. Maar eigenlijk is dat systeem te zwaar. Voor mij werkt het, en ik ben er blij mee – ik ben een paar jaar geleden zelfs officieel getrouwd – maar je ziet genoeg voorbeelden van koppels bij wie het in een complete puinhoop eindigt.»

HUMO Over Michael Jackson postte Barbra Streisand: ‘Zijn seksuele verlangens waren zijn seksuele verlangens.’ Ze wilde zeggen dat die losstonden van zijn andere kwaliteiten als mens en artiest. Ze kreeg er bakken kritiek voor over zich heen. Wat ik jou wilde vragen: ben jij blij dat je geen seksuele afwijkingen hebt?

Carlens «Hoe kun jij dat nu weten? (lacht)»

HUMO Geen beter moment om ze op te biechten dan nu.

Carlens «Nee, ik snap wat je wilt zeggen. Ik heb zelfs al moeite met het woord ‘afwijking’. Wat is dat, een afwijking? In het geval van pedofilie zijn we het er allemaal over eens dat het niet door de beugel kan, maar je zult maar met die verlangens zitten. Dat moet verschrikkelijk zijn. En het is de laatste twintig jaar wel duidelijk geworden dat het een groot probleem is. Wat is daar de oorzaak van? Ik weet het niet, ik heb mij er nog nooit in verdiept.

»Ik heb die documentaire over Michael Jackson ook niet gezien. Heel bewust, omdat ik geen zin had om er een mening over te hebben. Ik heb wel eens een aflevering gehoord van de podcast ‘Iemand’, een heel mooie reeks van Radio 1, waarin een pedofiel een tijdlang werd gevolgd en geïnterviewd. Het moet echt vreselijk zijn om die verlangens te hebben. Maar we moeten dat benoemen, onderzoeken en ons er als maatschappij van bewust zijn dat het iets reëels is. En dat het aangepakt moet worden, zoals heel veel psychische verschijnselen. De zelfmoordcijfers in België zijn zó gigantisch hoog! We moeten ons ernstig afvragen welk soort wereld we gecreëerd hebben, en hoe we die kunnen veranderen.»

HUMO Ben je mee opgestapt in de stille mars voor Julie Van Espen?

Carlens «Ik had het wel gewild, maar ik kon mij niet vrijmaken. Met de klimaatjongeren ben ik wel een paar keer mee geweest. Ik vind dat gevoel van kwetsbare samenhorigheid heel mooi. In een wereld die aan elkaar hangt van economische belangen als machteloze mieren met kartonnen borden staan zwaaien: ‘Please, het moet anders!’

»Het verhaal van Julie heeft mij hard aangegrepen. De plek waar het is gebeurd, ken ik heel goed. Ik heb er in de buurt gewoond en er heel mijn jeugd gefietst. Een vreselijke plek, heel grimmig. Ook dat is het gevolg van een gebrek aan zorgzaamheid, op het gebied van ruimtelijke ordening. Hoe richt je een stad in? Alles is functioneel: een fabriek, een vaart voor de binnenschepen, autowegen… Als de economie maar draait. Maar hoe past de mens daarin? En Julie is lang geen alleenstaand geval, hè. De dochter van een vriend is onlangs ook van haar fiets getrokken. Gelukkig was er iemand in de buurt en is er niks gebeurd. Echt schrikken doen we er al niet meer van.»

HUMO Moeten we het nog over #MeToo hebben?

Carlens «Dat is iets van alle tijden, maar wat nieuw is, is dat er eindelijk wordt gezegd: ‘Stop, het moet anders!’ Dat vind ik fantastisch. Met publiek gevoerde processen moet je natuurlijk wel hard opletten. Daarom ben ik zo bang voor de media.»

HUMO De sociale media?

Carlens «Alle media. Alles moet zo… snel. En het is zo ondoordacht. Het zorgzame ontbreekt in hoe we de wereld organiseren, op alle gebieden. We weten gewoon niet meer hoe we moeten leven. Werk en entertainment, daar lijkt alles om te draaien. De rest krijgt veel te weinig plaats. Met een vriend ga ik af en toe mediteren in een boeddhistisch centrum. Gewoon even een uurtje gaan zitten, met de focus op jezelf en op je lichaam. Ik sta er altijd weer versteld van wat dat met je doet. Het begint al als je binnenkomt: je doet je schoenen uit, je gaat stiller praten… Alles heel bedachtzaam en zorgzaam. Als ik daar buitenkom, is er van alles van mij afgevallen. Ik observeer ook vaak mijn katten: die zijn de hele dag met hun lichaam bezig. Ze rusten veel, en zitten zich heel vaak te likken.»

HUMO We moeten onszelf meer likken?

Carlens (lacht) «Wie weet. Dat zal wel de titel worden, zeker?»


Luiheid

HUMO Twintig jaar geleden beschreef je je dagelijkse routine als volgt: ‘Rond de middag sta ik op. Eerst ga ik een uur tot anderhalf uur met de hond wandelen, en daarna begin ik te werken. Dat doe ik tot acht uur ’s avonds. Dan kook en eet ik, en daarna werk ik door tot na middernacht.’

Carlens «Ik heb geen hond meer en ik werk niet meer ’s nachts, maar voor de rest is er weinig veranderd. Sinds mijn zoon naar school gaat, sta ik vroeg op. Om vijf uur ’s morgens ongeveer. Ik werk tot zeven uur, dan moet mijn zoon, euh, geactiveerd worden (lachje). Dat is minder arbeidsintensief dan vroeger, maar je moet er toch voor zorgen dat hij gegeten heeft en zo. Anders eet die niet echt gezond. Voor de rest ziet mijn dag er heel saai uit. Ik werk gewoon altijd. Aan muziek, aan beeldend werk, vaak ook in opdracht. Tegen tien uur, half elf lig ik in mijn bed.»

HUMO Kook je nog zelf?

Carlens «Ja, ook omdat je dan gezonder eet. Ik eet veel groenten,noten en zaden. En ik maak elke dag soep. Ook saai (lacht).»

HUMO Heb je nog een moestuin?

Carlens «Ja, maar ik ben daar niet fanatiek mee bezig. Hij ligt er vaak wat verwaarloosd bij, het onkruid woekert erin. En er mislukt weleens iets, maar af en toe zijn er ook verrassingen. Vorig jaar had ik bijvoorbeeld heel veel pompoenen.»

HUMO Je bent ook een wielertoerist.

Carlens «Ja, al vind ik dat een heel raar woord. Maar ik leg grote afstanden af met de fiets, ja. Maximaal 150 kilometer. Ik rijd graag alleen, en ik luister altijd naar muziek. En voor een coureur rijd ik heel traag: gemiddeld 20 à 22 kilometer per uur. Denk ik, want dat computertje heb ik eraf gegooid. Ik rijd veel en ver, maar ik ben niet op zoek naar snelheid. Dat interesseert mij niet.»

HUMO Loop je nog?

Carlens «Minder, mijn knieën zijn niet meer zo flexibel. Elke dag lopen, zoals ik vroeger deed, moet ik niet meer proberen. Ik heb het onlangs nog eens gedaan, maar mijn knieën zeiden al snel: ‘Jongen, die tijd is voorbij.’»

'Ik kan weleens jaloers zijn op mensen die op een spontane, natuurlijke manier de wereld naar hun hand kunnen zetten. Mensen zoals Jan Fabre'


Gulzigheid

HUMO Ben je nog vegetariër?

Carlens «Voor 80 procent. In sommige situaties wil ik niet moeilijk doen. Ik heb vorige week in Griekenland opgetreden, en daar is het haast onmogelijk om vegetarisch te eten: het aanbod is er bijzonder klein. Ik lust vlees, en ik vind het zelfs heel lekker, maar mijn ratio zegt dat het niet kan. Als je erop inzoomt en je verstand laat spreken, zijn er weinig argumenten om vlees te eten.»

HUMO Wanneer ben je vegetariër geworden?

Carlens «Goh, heel lang geleden.»

HUMO Toen The Smiths ‘Meat Is Murder’ uitbrachten?

Carlens «Het zal in die periode geweest zijn, ik was in ieder geval nog tiener. Het was toen ook fashionable, en ik ben mee op de kar gesprongen. Later, toen we met dEUS en Moondog Jr. gingen touren, heb ik het achterwege gelaten. Tegenwoordig is het ingeburgerd en kun je, behalve in Griekenland dus, in elke backstage wel een vegetarische maaltijd krijgen. Maar als je er in de jaren 90 naar vroeg, kreeg je wat iedereen kreeg, maar dan zonder vlees. Rijst of aardappelen met sla, en dat was het. Nu vind iedereen in mijn groep het goed dat we collectief om een vegetarische maaltijd vragen..»

HUMO Zijn er buiten je werk andere situaties waarin je bij jezelf gulzigheid vaststelt?

Carlens «Op café (lacht). Echt totaal, euh…»

HUMO Het licht uit?

Carlens «Dat gebeurt, ja. Vanavond speel ik in de Cabron in Antwerpen met I-H8 Camera, het improvisatieproject van Rudy Trouvé, en dat zal weer gevaarlijk worden.»

HUMO Krijg je dan op je donder van je vrouw?

Carlens «Dat hoort erbij, ja. Dat begint ’s morgens al: ‘Herhaal: ik ga vanavond niet drinken. Ik ga vanavond niet drinken.’ (lacht) Begin dit jaar heb ik drie maanden niet gedronken en ik voelde me daar heel goed bij. Maar het is zo lekker (lacht). Ik drink graag trappist.»

HUMO Heb je een favoriet?

Carlens «De tripel van Westmalle, natuurlijk.»

HUMO Drink je thuis?

Carlens «Ook (lacht).»

HUMO Maar niet als je aan het werken bent?

Carlens «Toch wel (lacht hard). Niet de hele tijd, maar het gebeurt. Vaak (lacht steeds harder). Nu heb je wel al veel titels, hè?»

HUMO Drugs?

Carlens «Heel af en toe een jointje. Daar kan ik wel van genieten als het voorbijkomt, maar ik koop het nooit zelf. Al de rest: no way. Heel bewust en al heel lang. Als jonge twintiger heb ik alles weleens geprobeerd.»

HUMO Alles?

Carlens «De meeste dingen toch, ja.»

HUMO Wat vond je het lekkerst?

Carlens «Lsd vond ik heel plezant. Maar, euh, gaan we dat opschrijven? Mijn zoon gaat dat ook lezen, hè. Alhoewel, hij weet het. Ik denk dat ik het hem al eens verteld heb. Lsd ging heel goed bij mij. Ik werd daar extreem gelukkig van. En blij en vriendelijk. Het gaf mij een euforisch gevoel. Andere dingen lagen me veel minder. Bij coke wist ik bijvoorbeeld meteen: dat is niks. Het maakt mensen heel lelijk: egoïstisch, mateloos arrogant… Vreselijk. Tegenwoordig heb ik geen plek meer in mijn leven voor drugs. Stel dat ik xtc zou willen slikken: ik zou niet weten wanneer ik het zou moeten inpassen.»


Hebzucht

Carlens «Grote financiële verlangens heb ik niet, maar ik verzamel wel instrumenten en materiaal. Een mooi traporgeltje, een hammondorgel, een Fender Rhodes-piano, een oude reverb, een tape-delay… Ik vind het leuk om die dingen in de ruimte te hebben staan. Maar ze moeten werken, want ik gebruik ze ook. En ja, dat zijn classics, dus die kosten wel wat geld. Maar ze doen ook wat ze moeten doen, het zijn niet voor niets classics geworden. En verder… nee. Ik rijd al twintig jaar met dezelfde koersfiets, die ik destijds tweedehands heb gekocht.»

HUMO Moet je van je boekhouder weleens kosten maken waarvan je het nut niet inziet?

Carlens «Ik verdien niet zoveel geld. Er was een tijd dat het vlotjes binnenkwam, maar gebeurt dat minder. Ça va, ik vind dat niet erg. Ik kan kopen wat ik wil kopen.»

HUMO Wat zou je kopen als er morgen 1 miljoen euro voor je deur zou liggen?

Carlens (denkt lang na) «Ik zou een aantal bevriende muzikanten en artiesten in dienst nemen, zodat ze niet meer worden lastiggevallen. Ze hoeven niet voor mij te werken, ik wil hen gewoon helpen om hun eigen ding te kunnen doen zonder dat ze de hele tijd aan het financiële plaatje moeten denken. Dat vind ik vreselijk om te zien: iemand die zich in ongelofelijke bochten moet wringen om te kunnen doen wat hij wil doen. De moeder van een vriend in Griekenland is kunstenares: ze is 70 en moet nog altijd privéles geven om te kunnen rondkomen. Terwijl ze daar al héél lang geen zin meer in heeft. Zo ken ik veel mensen, van alle leeftijden.»

HUMO En als je toch een deel van dat miljoen aan een folietje voor jezelf zou moeten spenderen?

Carlens «Dan wil ik een chique elektrische fiets. Dat staat al langer op mijn lijstje. Zo’n snelle, waarmee je in een uurtje in Brussel bent. Ik rijd nu ook dikwijls naar Brussel met de fiets, maar dat is een hele onderneming. Meestal is het voor een vergadering of omdat ik met iemand heb afgesproken, en dan kom je daar bezweet en moe aan. Dat is niet ideaal. Met een elektrische fiets heb je nog energie over. Rugzakje, muziekje op, en in drie kwartier ben je er.»

HUMO Hoe lang doe je er nu over?

Carlens «Tweeënhalf uur. Soms kom ik met de trein terug, maar even vaak rijd ik heen en weer. Dan doe je die dag niets anders meer: één afspraak in Brussel en ’s avonds meteen je bed in.»

HUMO Je zou zo’n fiets nu niet kunnen betalen?

Carlens «Jawel, maar het zou wel een investering zijn. Nee, ik vind het te vroeg. Ik ben nog geen 50. Voor mijn 60ste verjaardag, dat is het voornemen.»

HUMO We gaan alvast rond met de hoed. Bedankt voor de biecht.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234