'De boeken van Ilja zijn goed, maar de werkelijkheid is beter’Beeld Tim Dirven / HUMO 2019

Cherchez la femme

Stella Seitun, de vriendin van schrijver Ilja Leonard Pfeijffer: 'Ik werd verliefd op een man die me tegelijk ook afstootte'

Ter attentie van de honderdduizenden lezers van Ilja Leonard Pfeijffers bestseller ‘Grand Hotel Europa’, inzonderheid de liefhebbers van het vrouwelijke hoofdpersonage: de ware Clio heet Stella, ze heeft de schrijver die haar heeft gecreëerd eerst van zijn alcoholverslaving afgeholpen, vervolgens ongegeneerd binnengedaan, en nu gaat ze officieel met hem samenwonen in de schaduw van de kathedraal van Genua.

Ik loop achter Ilja Leonard Pfeijffer aan door de steegjes die hij heeft verliteratuurd in ‘La Superba’. Mijn zintuigen de kost gevend denk ik: dit is een Zuid-Italiaanse stad die ze verloren hebben gelegd in het Noorden. Dat heeft als voordeel dat men hier nauwelijks hinder ondervindt van het massatoerisme, dat fenomeen waarvan mijn gids de twijfelachtige zegeningen zo scherp en eloquent heeft beschreven in ‘Grand Hotel Europa’. Al te dichte drommen Aziatische globetrotters kan het centro storico van Genua niet behappen, en de bange blanke italofiel reist liever ineens door naar Toscane.

We zijn vertrokken op het Piazza delle Erbe, waar Pfeijffer woont en werkt, en naderen de Via Garibaldi, waar zijn geliefde een kunstgalerie exploiteert. Driemaal daags legt hij dat parcours af: ’s ochtends, wanneer hij haar naar haar werk vergezelt, ’s middags, wanneer hij haar ophaalt voor de lunch, en ’s avonds, zoals nu rond halfacht, wanneer zij de zaak sluit en ze samen huiswaarts keren naar palazzo weltevree. We doorkruisen Maddalena, één van de oudste quartieri van Genua, waar de hoeren en de pushers met hun klanten konkelfoezen in bars en portieken. De Via Garibaldi, de chicste straat van de stad, ligt amper 100 meter verderop.

Galleria d’Arte Enrico ligt vlak naast het Palazzo Bianco, een stadspaleis uit de 16de eeuw dat een belangrijke collectie oude meesters herbergt, en waarvan de zalen doorlopen tot boven de galerie.

‘Mooi,’ mompel ik, een vluchtige blik op de schilderijen werpend. Dat is gelogen. Derderangsimpressionisme is het, van de hand van lokale 19de-eeuwse ‘meesters’. Decoratief en meer dan een klein beetje duf.

‘Mijn teerbeminde vindt de kunst die hier aan de man gebracht wordt zelf nogal saai,’ breekt Ilja Pfeijffer gelukkig het ijs. ‘Is het niet, amore mio?’

Stella Seitun (40) lacht vriendelijk en verandert handig van onderwerp. ‘Hier vlak boven ons hoofd, in de mooiste zaal van het Palazzo Bianco, hangt een Caravaggio,’ zegt ze. ‘De ‘Ecce Homo’, waarvan weliswaar wordt betwijfeld of het een echte is. Ilja en ik hebben er al aan gedacht om een gat te maken in het plafond en het schilderij, euh, ter nadere studie in huis te nemen. Dat plan heeft hij wijselijk níét ontvouwd in ‘Grand Hotel Europa’.’

Terug op de Piazza delle Erbe moet ik Ilja Pfeijffer tot mijn spijt meedelen dat hij kan beschikken. Chercher la femme, dat doen we bij Humo liever in afwezigheid van l’homme. Hij begint aan een nieuw rondje door La Superba. Zijn Instagramaccount – Ilja Leonard Pfeijffer, poeta e scrittore, 4.000 foto’s and counting – kan er maar wel bij varen.

HUMO Nu ik u in levenden lijve zie, ben ik er nog rotsvaster van overtuigd dat u Clio bent, het vrouwelijke hoofdpersonage uit ‘Grand Hotel Europa’. Of neem ik de fictie al te graag voor werkelijkheid?

Stella Seitun «Ik wou dat het waar was. Ik adoreer Clio! Maar ik vrees dat ze een geïdealiseerde of toch fel verbeterde versie van mezelf is.»

HUMO Geïdealiseerd? De auteur beweert dat u soms onuitstaanbaar bent.

Seitun «Dat klopt dan weer helemaal. Op dat punt is ‘Grand Hotel Europa’ honderd procent non-fictie. Ik ben intolerant, ongeduldig en bijwijlen flink irritant. De nagel op de kop.»

HUMO In het boek heet u voluit dottoressa Clio Chiavari Cattaneo en bent u een kunsthistorica van adellijke komaf. Is dat in werkelijkheid ook zo?

Seitun «Nee. Ik ben wel kunsthistorica, maar niet van adel. Ilja heeft Clio aan een adellijke familie laten ontspruiten om van haar een product te maken van de oude Europese cultuur die hij ziet wegkwijnen. En een kunsthistorica leeft natuurlijk voortdurend met haar hoofd in het verleden (lacht). Hij heeft van mij gebruikt wat hem van pas kwam.

»In werkelijkheid komt zowel de familie van mijn vader als die van mijn moeder uit Savona, vijftig kilometer verderop richting Frankrijk. De familietak langs vaderskant is in de 18de eeuw geëmigreerd naar Argentinië en in de 19de eeuw teruggekeerd. In Argentinië loopt het vol mensen met Italiaanse, en meer bepaald Ligurische roots. Ook de Nederlandse koningin Máxima heeft voorouders die uit Ligurië naar Argentinië zijn vertrokken.

'Ilja kan heel goed vertellen, over mij en over ons. Hij geeft me het gevoel dat ik intenser besta' Beeld Tim Dirven / HUMO 2019

»Aan moederskant was het een klassieke, burgerlijke Italiaanse familie. Al was mijn grootvader wel een bijzonder figuur. Kort na de Eerste Wereldoorlog heeft hij samen met zijn Savonese vriend Sandro Pertini, de latere president van Italië, de socialistische partij opgericht (bij ons is Pertini vooral bekend vanwege zijn aandoenlijke enthousiasme tijdens de finale van het WK voetbal in 1982, die Italië met 3-1 won van Duitsland, red.). Tijdens de dictatuur van Mussolini zaten ze samen in het verzet, tijdens de Tweede Wereldoorlog zetten ze voortdurend hun leven op het spel, en toen Pertini gevangengenomen werd, was mijn grootvader zijn advocaat. Er zijn brieven en documenten bewaard gebleven uit die periode. Ik heb mijn grootvader niet gekend, maar mijn moeder wil een boek over hem schrijven. Dat lijkt me nuttig, nu het neofascisme steeds meer aanhang krijgt in Italië. Veel jonge mensen weten zelfs niet meer wie Mussolini was. Leraars in middelbare scholen die een foto van ’m tonen, krijgen te horen: ‘Huh, is dat Arrigo Sacchi?’ (eind jaren 80 de succestrainer van AC Milan, red.)

»Mijn moeder en vader werken nog steeds. Mijn vader is neuroloog, mijn moeder doceert oude christelijke literatuur aan de universiteit. Na hun scheiding hebben ze elk een nieuw gezin gesticht. Ik heb een tweelingzus, een oudere broer, een halfzus en twee halfbroers. En de zoon van de tweede man van mijn moeder, met wie ik ben opgegroeid, beschouw ik ook als een broer. Zo, nu weet u alles en kunnen we iets gaan eten.»

HUMO Maar ik weet nog niks over ú. Bent u zelf ook opgegroeid met die oude Europese cultuur? Was het vanzelfsprekend dat u kunstgeschiedenis ging studeren?

Seitun «Helemaal niet. Het was in elk geval mijn passie niet.»

HUMO Wat dan wel?

Seitun «Il calcio! Voetbal! Ik was heel sportief. Eerst speelde ik volleybal, samen met mijn tweelingzus. Op een dag kwam er een scout uit het voetbal kijken. Hij vroeg of we misschien zin hadden om te gaan voetballen. Dat hebben we gedaan. En we hebben het behoorlijk ver geschopt, al zeg ik het zelf: tot in de Serie B van de nationale vrouwencompetitie. We verdienden er zelfs een beetje geld mee, een paar honderd euro per maand. Maar toen ik naar de universiteit ging, ben ik ermee gestopt, ik wilde een ernstige studente zijn.»

HUMO Op welke positie speelde u?

Seitun «Links in de verdediging (lacht). Ik was een bikkelharde verdediger die geregeld mee in de aanval trok. Ik had zelfs een bijnaam: occhi di ghiaccio, ogen van ijs (lacht nog harder). Mijn broer heeft bij de jeugdploegen van Juventus gespeeld, in de hoogdagen van Alessandro Del Piero. Maar hij was eigenlijk een tifoso van AC Milan. Onder zijn wedstrijdshirt van Juve heeft hij altijd nog een ander truitje gedragen. Hij wilde niet dat het Juve-shirt in contact kwam met zijn huid en zijn hart. Zo maniakaal zijn we in onze familie. Toch als het over eten en voetbal gaat.»

HUMO Hoe bent u dan in de kunstgeschiedenis gesukkeld?

Seitun (denkt na) «Bij toeval. Door eliminatie. Mijn zussen en broers gingen alle kanten uit: de één ging economie studeren, de ander politieke wetenschappen, mijn tweelingzus geneeskunde. Zowat alle flanken waren gedekt, er ontbrak alleen nog iemand die iets met cultuur ging doen. Ik hield van tekenen, ik had artistieke affiniteiten. Zoals gemankeerde schrijvers letterkundigen en literatuurcritici worden, zo ben ik waarschijnlijk een gemankeerde kunstenares die kunsthistorica werd. Ik doe daar niet cynisch over, hoor. Uiteindelijk moeten wij de kunst zien te begrijpen en doorgronden, dus het is meegenomen dat we weten hoe kunstenaars in elkaar zitten.

»Maar ik zou net zo graag astronomie gestudeerd hebben, of iets anders in de wetenschappen. Ik ben nogal analytisch, en met die ingesteldheid sta ik ook in de kunst. Ik ben een onderzoeker. Ik snor bronnen op, ik doorploeg archieven. Laat mij naar documenten zoeken die verloren zijn gegaan of ergens verstopt zitten, en ik vind ze.»

HUMO Is het inmiddels uw passie geworden?

Seitun «Nee, toch niet. Ik heb nog nooit gezegd: ‘O, ik hou zo van kunst.’ Zelfs niet in een opwelling van enthousiasme na een onverwachte ontdekking. ‘Houden van’, dat reserveer ik voor mensen. Kunstgeschiedenis is mijn vakgebied. Ik heb het hele parcours afgelegd: master, doctoraat, bijkomende master in Rome, stage in het Louvre in Parijs, werkopdracht bij de Fondazione Longhi in Firenze. Ik heb me gespecialiseerd in kunst uit de 16de en 17de eeuw.»

Italië, Genua, 22/9/2019. Ilja leonard pfeijffer en Stella Pfeijffer. Cherchez La FemmeBeeld Tim Dirven / HUMO 2019

HUMO In ‘Grand Hotel Europa’ is Clio een Caravaggio-experte. Bent u dat ook?

Seitun «Ik ken het werk van Caravaggio goed en ik vind hem uiteraard een groot kunstenaar. Het monster van de barok, de meester-scenograaf! Zijn beste werken zijn als bevroren theaterscènes. Hij schilderde heel precies, heel snel, en hij vatte altijd de essentie, overdadige tierelantijnen liet hij weg. Waardoor hij eigenlijk aan alle clichés van de barok ontsnapt. Maar ik zou mezelf geen Caravaggio-expert durven te noemen. Ik heb me jarenlang toegelegd op het werk van Francesco Fanelli, die u ongetwijfeld niet kent. Hij was een Florentijnse beeldhouwer die veruit het grootste deel van zijn leven in Engeland heeft doorgebracht en daar ook de titel van Sculptor of the King heeft gekregen. Ik zou eindelijk eens die monografie over hem moeten voltooien, maar ik vind de tijd niet, ik werk veertig uur per week in de galerie.»

HUMO Hebt u de Caravaggio-verhaallijn uit ‘Grand Hotel Europa’, de zoektocht naar zijn verloren gegane laatste schilderij, mee uitgewerkt?

Seitun «Scusa, maar nu onderschat u Ilja schromelijk. Hij is zelf ook een uitstekende researcher. We hebben uiteraard over die passages gepraat, en ik heb hem een paar interessante artikels aan de hand gedaan, maar al de rest heeft hij helemaal zelf uitgevogeld.»

HUMO Als u in de Fondazione Longhi in Firenze hebt gewerkt, hebt u daar de ‘Ragazzo morso da un ramarro’ gezien, de jongen die wordt gebeten door een hagedis, het geweldige schilderij uit Caravaggio’s beginperiode dat vorig jaar nog in Antwerpen te gast was.

Seitun «Wees daar maar zeker van. Ik kwam er elke dag een paar keer voorbij. Het hing in een apart salonnetje waar je doorheen moest als je naar het toilet ging (lacht).»

'Toen ik Ilja nog niet kende, was ik bang van hem. Hij was echt zo'n verschijning die je liever uit de weg ging'

Nieuwe Ilja

HUMO Waar en wanneer hebt u Ilja voor het eerst ontmoet?

Seitun (draait zich om en wijst naar een tafeltje achter ons) «Daar. Op een zondag in maart 2015. Ik was met de trein teruggekomen uit Rome, waar ik in het Vittoriano de opening van een tentoonstelling over Giorgio Morandi had bijgewoond. Het was tien uur ’s avonds en het regende pijpenstelen. Ik hing aan de telefoon met een vriendin. Ik had razende honger. Op dit terras zat nog één man, eenzaam onder een grote paraplu. Ilja. Toen ik passeerde, stond hij op en vroeg: ‘Wilt u iets drinken met mij?’ Een hele tijd later heeft hij bekend dat het door de alcohol was dat hij die vraag überhaupt durfde te stellen. Ik ben op zijn uitnodiging ingegaan, heb gauw een stuk pizza gehaald in de bar hiernaast, en we zijn beginnen te praten. Ik kende hem wel van ziens, we woonden in hetzelfde gebouw…»

HUMO Of zoals Ilja het uitdrukt: ‘We woonden al samen voor we elkaar kenden.’

Seitun (giechelt) «Dat is zo, maar we hadden elkaar nog nooit begroet of een beleefdheidsgesprekje gevoerd. In die periode droeg hij altijd een lange zwarte jas over een vuile jeans en een slobbertrui. Ik was eerlijk gezegd bang van hem! Hij was echt zo’n verschijning die je liever uit de weg ging. Wanneer de bars sloten om drie uur ’s nachts, zag ik hem weleens over het plein wankelen…»

HUMO Hoe snel ging het van afstoten naar aantrekken?

Seitun «Een hele tijd streden die twee gevoelens om voorrang. Ik werd verliefd op een man die me tegelijk ook afstootte. Dat had alles met zijn alcoholgebruik te maken. Onze eerste momenten samen waren altijd hier, aan een tafeltje op het terras, precies vanwege zijn verslaving. Maar ondertussen praatten we wel, vaak tot een stuk in de nacht. Hij dronk echt astronomische hoeveelheden, maar hij was zo aan de alcohol gewend dat hij niet snel dronken werd. Hij kon zich lang goed houden, of tenminste doen alsof. En hij doseerde het een beetje als ik erbij was.»

HUMO Hij speelde zijn rol.

Seitun «Precies, en die speelde hij goed. De hooggestemde bohemien, grootmeester in de intellectuele causerie, die dronk om de geest elastisch en de tong rad te maken: dat was zijn publieke identiteit, het imago waarin hij zelf leek te geloven. Ik niet. Ik voelde meteen dat het een scherm was waarachter hij zich verstopte. Zijn onzekerheid, zijn verlegenheid, zijn verslaving. Dat heb ik hem ook meteen gezegd, de eerste avond al: dat ik geen relatie wilde met iemand die zoveel dronk. Hij heeft daar toen niet op gereageerd.»

HUMO Hoe is het gedraaid?

Seitun «Ilja deed die eerste avond wel alsof hij mij niet goed begreep, maar hij snapte donders goed dat als hij mij wilde blijven zien, hij zijn leven en zijn gewoontes grondig moest omgooien. Dat is relatief snel gegaan omdat er een fysiek probleem opdook, een fistel aan z’n aars, waardoor hij antibiotica moest nemen. Hij mocht van de dokter dertig dagen niet drinken. Geen druppel. Dat verbod heeft hij nageleefd. Maar vervolgens is hij opnieuw begonnen. Hij moest twintig dagen naar Nederland voor promotiewerkzaamheden en optredens, en toen ik hem bij zijn terugkeer ging oppikken in de luchthaven, zag ik het meteen: hij had weer gedronken.

»Onze eerste reis samen was drie dagen Malta (lacht). Dat is ook een hoofdstukje geworden in ‘Grand Hotel Europa’. We zijn er weliswaar niet op zoek gegaan naar de verdwenen Caravaggio, zoals in het boek, maar naar een bronzen sculptuur van Francesco Fanelli, mijn Florentijnse beeldhouwer: een heel mooie Neptunus die ik alleen kende van foto’s en eens in het echt wilde zien. Hij staat op de binnenplaats van het Grandmaster’s Palace in Valletta, het presidentieel paleis.

»Ilja dronk toen nog, maar minder. Althans, dat vond hij. Achteraf heeft hij me gezegd dat hij in Malta even weinig probeerde te drinken als ik. Terwijl ik toen stiekem medelijden met hem had en hém probeerde te volgen. Rond de middag, na een karaf sangria bij de lunch in de snikhete zon, moest ik het al opgeven.

»Daarna heeft mijn tweelingzus, die arts is, ons naar een jonge dokter verwezen die gespecialiseerd is in alcoholisme. Hij was echt keihard voor Ilja. Hij behandelde hem zoals al die andere alcoholisten die hij in zijn praktijk zag passeren. Hij zei: ‘Je hebt de keuze tussen drinken en niet drinken. Als alcoholist kun je niet een béétje drinken. En als je blijft drinken, ga je dood, eerder vroeg dan laat. Je hebt dus eigenlijk geen keuze.’

»Ilja spartelde tegen als een verongelijkt kind: ‘U kunt me toch niet vragen om helemaal niet meer te drinken! Ik ben een schrijver, mijn hele wezen hangt ermee samen!’ De dokter gaf Ilja een wetenschappelijk artikel waarin alle mogelijke consequenties van alcoholisme tot in de meest onsmakelijke details werden beschreven. Hij zei ijskoud: ‘Lees dit en kom me daarna vertellen of je wilt doorgaan met drinken of niet.’

»(Stil) Weet u, van een zware verslaving afkomen is voor iedereen moeilijk. Het is ook voor Ilja heel traumatiserend geweest. Maar hij heeft het grote geluk dat hij zeer intelligent is. Hij kan uiterst rationeel zijn en al denkend beslissingen nemen waarin hij gelooft. Veel mensen hebben dat geluk niet, ze kunnen zich niet met hun verstand verzetten tegen wat hun lichaam eist.»

HUMO Wanneer is hij gestopt?

Seitun «Minder dan drie maanden nadat ik hem heb leren kennen. Eind maart hebben we voor het eerst gepraat, in juni is hij definitief gestopt. Toen heeft hij zijn lange zwarte jas weggegooid en allemaal nieuwe kleren gekocht. Nieuwe kleren voor een nieuwe Ilja. Zo is het letterlijk gegaan.»

HUMO Ja, ineens was de eeuwige bohemien een deftige heer. Hebt u hem gerestyled?

Seitun «Nee hoor, hij is volledig zijn eigen creatie. Hij heeft zichzelf echt in een ander personage gewurmd. Driedelig pak, das, dasspeld, manchetknopen, handgemaakte schoenen: hij denkt dat hij nu een Italiaanse dandy is (lacht). Hij is weliswaar de enige die dat denkt, geen enkele Italiaanse dandy loopt zo over straat. Voor mij hoeft hij het niet te doen, zeker niet in de zomer, bij 35 graden in de schaduw. Maar hij staat erop. Zich klaarmaken en kleden ’s ochtends is een vast ritueel geworden, waarbij geen enkel detail over het hoofd wordt gezien. Hij is van het ene uiterste naar het andere gegaan. Van extreem onverzorgd naar extreem verzorgd.»

HUMO Hij beweert dat het niet de dokters zijn die hem van de drank hebben afgeholpen, maar u, zijn reddende engel.

Seitun «Dat hij dat maar weet! (lacht) Laat ons zeggen dat ik hem heb gemotiveerd…»

HUMO Afgedreigd, zult u bedoelen.

Seitun (lacht) «In zijn ogen was ik het alternatief. Ik maakte een ander, mooier leven mogelijk. Maar het was duidelijk dat het dan een leven zonder drank zou zijn.»

HUMO In ‘Grand Hotel Europa’ maakt Clio zich een paar keer boos op Ilja: ze verwijt hem zijn verleden. Heeft Ilja problemen met úw verleden?

Seitun «Nee, dat interesseert hem totaal niet. Hij is wel slimmer, hij weet goed genoeg dat het verleden voorbij is, dat het niet meer meetelt. Net als Clio ben ik emotioneler. Ik maak me soms kwaad, ja, vanwege de drank, de andere vrouwen en een leven zonder veel verantwoordelijkheid. Maar ik weet dat het absurd is. Ik zou het beter bekijken zoals Ilja.»

'Ik ben intolerant, ongeduldig en bijwijlen flink irritant. Op dat punt is het personage Clio mijn evenbeeld'

Zwart schaap

HUMO Hoe was uw leven voor u Ilja leerde kennen?

Seitun «Heel normaal. Ik had een relatie, maar die is onmiddellijk uitgedoofd toen ik Ilja ben tegengekomen. En ik had mijn werk dat mij opslorpte. Als kunsthistorica kan ik ook zeggen dat Ilja de allereerste levende kunstenaar is in wie ik me verdiep. (lacht)»

HUMO Nu hebben jullie nog elk een appartement in hetzelfde huis, maar binnenkort gaan jullie echt samenwonen, vertelde Ilja. In een oud palazzo nabij de kathedraal. Worden jullie de heer en mevrouw Pfeijffer-Seitun, stadsadel van Genua?

Seitun «Wie weet. En in het nieuwe huis zal er een kamer op overschot zijn, wat gaan we daarmee aanvangen?»

HUMO Een ruimte om het verleden in weg te zetten? Gezinsuitbreiding? Vertelt u het maar.

Seitun «O, als het over kinderen gaat, wordt Ilja ongelooflijk cynisch. Dan zegt hij vreselijke dingen. Die hij natuurlijk niet meent. Maar voor hem is het goed zoals het is. Gewoontes veranderen vindt hij heel moeilijk. Hij heeft nood aan vaste rituelen en patronen. Alleen al de gedachte aan een kind is voor hem shockerend. Maar hij past zich ook makkelijk aan, hij kan zich verzoenen met situaties. En hij zou een goeie vader zijn. Hij is veel geduldiger dan ik en hij is van ons twee veruit de betere pedagoog (lacht). Ik kan onze kinderen alleen leren vloeken en voetballen. Ilja zal de rest moeten doen.»

HUMO Waar heeft de voormalige bohemien Ilja Leonard Pfeijffer die pedagogische kwaliteiten vandaan?

Seitun «Het zit in zijn genetisch materiaal, denk ik. Zijn beide ouders waren leraren. En die hebben hem heel goed opgevoed. Ilja kon al schrijven toen hij drie was, wist je dat? Als kind heeft hij een eigen taal uitgevonden, compleet met grammatica en een woordenboek. Ongelooflijk vind ik dat. Hij creëerde ook zijn eigen wereld, die uitsluitend bestond uit eilanden.

»Hij komt uit een familie waar ze in staat zijn om kennis door te geven, om kinderen iets te leren. Vóór hij naar school ging, wist hij al enorm veel. Daarom is hij ook razendsnel met taal en ideeën. Het gebeurt vaak dat hij zijn wekelijkse sonnet (voor NRC Handelsblad, red.) begint te schrijven wanneer ik in de douche stap, en wanneer ik er twintig minuten later weer uit kom, is het klaar.»

HUMO Schrijft hij ondertussen ook in het Italiaans?

Seitun «Ja, maar ik verwacht niet dat Ilja ooit romans of gedichten gaat schrijven in een andere taal dan zijn moedertaal, zoals Nabokov in het Engels begon te schrijven toen hij in de Verenigde Staten woonde, of Milan Kundera in het Frans toen hij in Parijs terechtkwam. Non-fictie schrijft hij al wel in het Italiaans. Hij heeft pas nog een lang en mooi stuk over Genua geschreven voor een Italiaans magazine. Hij doet dan zijn best om het goed te verzorgen. Hij neemt er een woordenboek bij, kiest de juiste woorden, alles volgens de regels van de kunst. Hij kende geen Italiaans toen hij hier arriveerde. Hij heeft het geleerd door de krant te lezen en door te praten met mensen op terrasjes. Maar hij is natuurlijk een linguïst, hij heeft aanleg.»

HUMO Ilja heeft bij u het geluk gevonden, laat hij nooit na te benadrukken. Hem een nieuw en mooier leven geven: het is nog gelukt ook.

Seitun (bloost, aarzelt) «Ja, het is een totale verandering. Toen hij zijn moeder vertelde dat hij een vriendin had in Genua, vroeg die onmiddellijk: ‘Is ze een dienster?’ Hij had voordien alleen maar vriendinnen gehad in de cafés waar hij over de vloer kwam. Dat waren de enige plekken waar hij vrouwen kon tegenkomen. Toen zijn moeder vernam dat ik niet dronk, was ik voor haar al een halve heilige. Ze wist voorts nog niets over mij, maar ze was dolgelukkig.

»Míjn moeder daarentegen… Toen zij hoorde dat ik Ilja, euh, frequenteerde, viel dat héél slecht. ‘Een schrijver zeg je? Een klaploper zonder inkomen dus? Oefent hij daarnaast ook nog een echt beroep uit?’ Afgezien van een handvol grote namen kunnen schrijvers in Italië niet van hun pen leven. En toen mijn moeder ook nog eens te weten kwam dat Ilja veel dronk, was het helemaal no pasarán.»

HUMO Hoe is ze dat te weten gekomen?

Seitun «Via mijn vader. Hij is neuroloog, en je weet: neurologen zijn een beetje gek. Mijn vader heeft het handboek geschreven dat in alle Italiaanse neurologieopleidingen gebruikt wordt: twee volumes van tweeduizend pagina’s. En in zijn vrije tijd is hij een hacker, hij ontcijfert alle geheimen. Toen hij vernam dat ik iets met Ilja had, heeft hij alles gedownload wat hij over hem kon vinden. ‘La Superba’ heeft hij met behulp van Google Translate integraal gelezen. En daarna heeft hij tegen mijn moeder gezegd: ‘Die Ilja Pfeijffer is niet alleen een schrijver, maar ook nog eens een drankorgel en een hoerenloper.’ Het eerste jaar van onze relatie heeft mijn moeder Ilja niet willen zien.»

HUMO Dat moet niet gemakkelijk geweest zijn.

Seitun «Inderdaad. Zelf ben ik redelijk onafhankelijk ingesteld, ik heb niet voor alles wat ik doe het fiat van mijn familie nodig. Maar de afkeuring van mijn ouders, daar leed ik onder in Ilja’s plaats. Ik vond het zo erg voor hem. Onrechtvaardig ook: voor zijn familie was ik een heilige, voor mijn familie was hij het zwarte schaap. Terwijl hij wel degene was die de inspanning had gedaan om van een zware verslaving af te komen. Poverino.

»Toen Ilja zijn moeder vertelde dat mijn moeder hem niet wilde zien, en dat ze bang was van hem, antwoordde die laconiek: ‘Nou jongen, als jouw zus me zou komen vertellen dat ze iets had met een man zoals jij, zou ik ook bang zijn.’ (lacht hard) Ilja’s moeder is echt onverbeterlijk!

»Na ons eerste jaar samen heeft Ilja een lange brief geschreven naar mijn moeder. In het Italiaans. Over onze liefde, hoe we elkaar hebben gevonden en hoe hij daardoor een ander mens is geworden. En daarmee heeft hij mijn moeders hart veroverd. Door te schrijven, dus, zoals die schooiers van schrijvers doen. En nu zijn ze heel dik met elkaar. Ze spreken soms af als ik er niet bij ben en dan praten ze over oude cultuur, of over gewone, dagelijkse dingen. Nu houdt iedereen in mijn familie van Ilja.»

HUMO We hebben veel gepraat over uw invloed op Ilja en over hoe u zijn leven hebt veranderd. Maar heeft hij u ook veranderd?

Seitun «Ja, natuurlijk. Door Ilja ben ik bijvoorbeeld naar de originele versies van Amerikaanse films gaan kijken, in plaats van naar de Italiaans gedubde versies die ze hier vertonen. Een nieuwe wereld is voor me opengegaan! Ik wist niet dat Brad Pitt zo’n mooie, diepe stem had, en Meryl Streep zo’n frêle, kinderachtige. Dank u, Ilja!

»(Ernstig) Het klinkt misschien stom, maar: Ilja is een goeie verteller. Hij kan heel goed vertellen over mij en over ons. En daardoor heb ik nu het gevoel dat ik meer besta. Begrijp je? Ik bestond al, maar nu besta ik méér. En dat bestaan heeft meer intensiteit en meer zin. Dat heb ik te danken aan Ilja.»

HUMO Ik wil de pret niet bederven, maar in ‘Grand Hotel Europa’ loopt het slecht af met Ilja en Clio. Zij kiest voor een carrière in het Louvre in Abu Dhabi en laat hem zitten. Kon u zich met dat einde verzoenen?

Seitun «Nee, ik vond het afschuwelijk, ik werd er verdrietig van. Net zoals ik woest was toen Ilja Clio bedroog met dat Amerikaanse sletje in Venetië. God, wat heb ik meegeleefd met dat boek. Maar ik vind de werkelijkheid toch beter.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234