Stellet Licht

Tot nu toe hebben we ons nooit echt kunnen vinden in de eigenzinnige cinema van het Mexicaanse enfant terrible Carlos Reygadas. Velen waren diep onder de indruk van 'Japón' (2002) en 'Battle in Heaven' (2005), maar wij zagen twee oeverloos vervelende Tarkovski-afgietsels.

Deze keer zijn we - misschien onder invloed van de melancholische winterschemering daarbuiten - evenwel volledig overstag gegaan: 'Stellet Licht' had ons bij de lurven, bij het hart, bij de ziel en bij de ballen. En dat vanaf de allereerste scène: een wondermooie, door sjirpende krekels en het gebas van ontwakende honden begeleide, bijna in real time gefilmde zonsopgang - een openingssequentie met de kracht van een ochtendgebed. Meteen heeft Reygadas waar hij je hebben wil: in een mystieke, gewijde, haast sacrale atmosfeer (normaal hebben alleen de volle maan, het Andante uit de Enigma-variaties van Elgar en de ogen van ons Droommeisje hetzelfde effect op ons).

Voortdrijvend op die magische vibe glijdt de camera de hoeve van Johan, zijn echtgenote Esther en hun zes kinderen binnen. Zoals ze daar in Bokrijkoutfit aan de ontbijttafel zitten lijken ze een beetje op de van 'Witness' bekende Amish, maar Johan en Esther zijn mennonieten: diepreligieuze, goudeerlijke en uiterst vredelievende lieden die onder mekaar een grappige mix van Fries, Duits en Vlaams spreken. Pas na enige tijd krijg je in de smiezen dat Johan een zware zonde heeft begaan: hij is verliefd geworden op een andere vrouw.

In een reeks visueel adembenemende beelden tracht Reygadas vervolgens de snerpende schuldgevoelens (Johans vader: 'Dit is het werk van de Vijand!'), maar ook de levensblijheid van zijn hoofdpersonage voelbaar te maken. Maar verwacht asjeblief geen conventioneel relatiedrama: er volgen géén ruzies, géén scheldpartijen, géén confrontaties (mennonieten kibbelen niet, zij aanvaarden).

En omdat de hartverscheurende schoonheid van 'Stellet Licht' elke analyse of beschrijving overstijgt, doen we er hier verder het zwijgen toe: het komt trouwens ú toe om deze magnifieke, diep spirituele, aan Bergman verwante film in te ademen óf uit te spuwen (we horen de tegenstanders al komen: 'Elitaire arthousebrol!' Zij dwalen). Wij zeggen alleen nog maar dat de fotografie, de schaarse muziek (Jacques Brel!) en de prachtige vertolkingen (Reygadas deed een beroep op amateurs) volmaakt harmonieus in mekaar overvloeien, als stemmen die allemaal samen prachtig gregoriaans gezang vormen.

Dit is er dus eentje voor de mensen die houden van breekbare, langzaam openbloeiende cinema; voor de fans van 'Breaking the Waves' (absoluut!); voor de parelzoekers wier aderen nog niet zijn dichtgeslibd door 'FC De Kampioenen' en 'Transformers'. Wij hadden achteraf alvast stellig de indruk dat we waren aangeraakt door iets Hogers. Of was het dan toch een verdwaalde meeuw die we rakelings over onze haardos voelden scheren?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234