Step Brothers

Wij hadden u graag gemeld dat Will Ferrell ons na een paar voor zijn doen toch wat mindere komedies nog eens met een dijenkletser van jewelste had verblijd, maar eilaas: 'Step Brothers', nochtans een samenwerking met Adam McKay (regisseur en co-scenarist van Ferrell-toppers als 'Talladega Nights: the ballad of Ricky Bobby' en 'Anchorman: the legend of Ron Burgundy'), John C. Reilly (sterk in 'Talladega') en X-rated comedy keizer/producer Judd Apatow, levert niet het vuurwerk waarop wij hadden gehoopt.

Ferrell, die zoals u weet zijn specialiteit heeft gemaakt van het vertolken van volwassen mannen die zich als overjaarse pubers gedragen, speelt dit keer Brennan Huff, een mislukkeling die op zijn 39ste nog altijd bij zijn moeder inwoont en zijn dagen vult met niksen, tv-kijken en vervelend doen.

Aan dat luizenleventje komt echter een eind wanneer zijn moeder samen met Brennan intrekt bij haar nieuwe liefde, een bijna gepensioneerde dokter die óók een veertigjarige zoon, Dale (Reilly), heeft die nog thuis woont en wiens leven rond Chewbaccamaskers, Bruce Lee en masturbatie draait. De plot laat zich raden: de stiefbroers maken elkaar eerst op alle mogelijke manieren het leven zuur, worden vervolgens dikke maatjes en zetten ten slotte samen de stap naar het Echte Leven. Ferrell en Reilly, die zich in hun 'Star Wars' T-shirts duidelijk geweldig staan te amuseren, vormen een heerlijk duo en de film bevat een paar grappige momenten, maar nog voor we halfweg zijn trapt 'Step brothers' lelijk op de adem, en vallen de heren terug op veel te lang uitgemolken gags, goedkope slapstick en vulgariteit die snel gaat vervelen.
Enkele nevenpersonages – o.a. Brennans assertieve broer Derek, door Adam Scott geweldig vertolkt als een soort afgeleide van Scientology Tom – houden de boel nog even overeind, maar in de stroperige slotact zaten wij écht met een zucht op de doorspoeltoets. Veelzeggend: de beste scène is voor Derek, die met zijn militair gedrilde gezin op weg in de auto een a capella-versie van 'Sweet Child O' Mine' ten beste geeft.

Extra's: Zoals altijd bij Ferrell veel geknipte improvisaties: soms grappig, soms flauw, soms beter dan wat er uiteindelijk in de film is beland, maar helaas niet de weelde die we van vorige releases kennen. De commentaartrack werken de heren voor de verandering dan weer zingend af.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234