null Beeld

Sterrenchef Kobe Desramaults: 'Hoe vaker je bent moeten rechtkrabbelen, hoe makkelijker het wordt om op je bek te gaan'

Chef Kobe Desramaults begint aan een nieuw leven. In De Wulf, synoniem voor eigenzinnige gastronomie met een behoorlijke vleug rock-’n-roll, zal dan alleen nog een succulente herinnering zijn.

'Mensen zijn zo gewend aan de spotprijzen van de agro-industrie, dat ze niet meer beseffen wat de reële waarde is van goed en artisanaal bereid voedsel'

De gelagzaal ligt er leeg bij, wachtend op de eerste avondservice van de week. Of hij niet allang spijt heeft van zijn beslissing om hiermee te stoppen en die prachtige hoeve achter te laten, wil ik weten.

Kobe Desramaults «Het is ontploft nadat ik had aangekondigd dat het hier ophield. Een kleine storm van reservaties, we zitten al bijna vol tot de sluitingsdag. Zeggen dat ik met In De Wulf zou stoppen, was de beste marketingzet aller tijden (lacht). We gaan hier mogelijk voor het eerst wat winst draaien. Kennelijk wil iedereen nog eens langskomen. De keuken blijft alles geven, iedereen wil tot het gaatje gaan. Het zal een waardig afscheid worden (lacht).»

HUMO Je lacht net iets te veel. Dat doen mensen die weemoed willen verstoppen.

Desramaults «Soms is het wel even een strijd, ja. Maar jij hebt alleen goede herinneringen aan deze plek, je hebt er alleen plezier gemaakt en genoten. De mijne zijn gemengd. Er is ook een levensverhaal met duistere kanten aan verbonden. Koppig je ding blijven doen, ook al werden de cijfers steeds roder in het begin. Frustraties, conflicten met personeel, met potten gooien uit woede, een relatie van zeven jaar die hier op de klippen is gelopen. Het ging er niet altijd even rooskleurig aan toe. Ik zou hier nooit meer kunnen wonen, wat ik nochtans jaren gedaan heb, want dit blijft voor mij een plek waar de stress mij opwacht, waar gevóchten moet worden. Meestal doe je dat met plezier, soms weegt het.

»Voor een deel zal ik het dus missen, maar tegelijk zal ik blij zijn dat ik die duistere kant kwijt ben. Het gevoel steeds weer van niets te moeten beginnen, de wetenschap dat je zaak financieel niet zo succesvol is als iedereen denkt, de zorgen daarover. Het rijpende besef dat je niet langer in de eerste plaats kok bent – wat je toch wil zijn – maar een manager met personeel en zorgen. Jezelf telkens opnieuw uit het moeras trekken. Je staat daar niet bij stil, je fakt altijd maar verder, maar onderhuids draag je het toch mee. En terwijl je stilaan meer bezig bent met bestelbonnen en businessplannen dan met menu’s, terwijl je al jaren blij bent als je een beetje break-even draait, kom je voor de keuze te staan of je dit gebouw wil overnemen, of je twintig jaar wil vastzitten aan een lening… Ik kan me dat niet voorstellen, twintig jaar hetzelfde doen. Het is ook dát: het schrikbeeld in een doodlopend straatje terecht te komen en je over twintig jaar vol frustratie te moeten afvragen: was het dat maar?»

HUMO Heb je de illusie dat die duisternis hier zal achterblijven?

Desramaults «Toch wel, ja.»

HUMO Die zit meestal niet in stenen, maar in jezelf.

Desramaults «Nee, deze plaats is zodanig verbonden met zoveel fases in mijn leven, dat ik er echt afstand van moet en wil nemen. Ik heb af en toe een compleet nieuwe lei nodig, zo blijkt. Net zoals ik mijn living om de zoveel jaar totaal anders wil (lacht). Onrustige natuur, waarschijnlijk. Het is moeilijk uit te leggen.»

HUMO Wat als iemand dit pand koopt en er steaks en wafels in begint te bakken?

Desramaults «Dan zal dat zo zijn. Ik hoop alleen maar dat het dan goeie steaks en wafels zullen zijn. En zelfs dan… Als je loslaat, moet je ook loslaten.»

HUMO Terwijl de plek toch ooit zo’n aantrekkingskracht heeft gehad dat je moeder destijds maar één keer hoefde te vragen of je kwam. Je liet meteen je plek in Barcelona staan, toen nochtans het mekka van de moderne gastronomie.

Desramaults «Ik heb deze plek en dit landschap altijd in mijn hart gedragen. Ik blijf ook in de streek wonen, ik zou nergens anders kunnen aarden, denk ik. (Stil) Maar de beslissing is genomen, dan moet je er de gevolgen van dragen. En als er dan af een toe een rouwmomentje komt: ook dát hoort erbij, zeker? We moeten erdoor: gedane zaken, weet je wel. Je gaat me niet van mening doen veranderen, mocht dat de bedoeling zijn (lacht).

»Ik weet trouwens ook al wat mijn volgende project wordt: een restaurant dat vier jaar zal bestaan, en dan weer stopt. Ik wil niet langer afhankelijk zijn van een evolutie in het leven, een gevangene zijn van m’n eigen lot of de beslissingen die ik ooit genomen heb. Het moet blijven bewegen, blijven veranderen.»


On-Vlaams uit eten

HUMO Vertel, waar mogen we naar uitkijken?

Desramaults «Ik heb er lang over getwijfeld, heel lang zelfs. Ik wou iets kleinschaligers, maar tegelijk voel ik de ambitie om culinair nog hoger te vliegen dan hier. Maar in een heel ander kader, een ander concept. Wat moeilijk is aan deze plaats wil ik wegfilteren, de pure essentie wil ik behouden. En dat gaan we dus doen (zwijgt lang en begint dan te lachen).»

HUMO Komaan, dat kun je ons niet aandoen. Vertel.

Desramaults «Neem nu de afstand tussen keuken en tafel. Hier is dat een kleine 20 meter. Een gerecht wordt uitgeserveerd door een kok, die geeft daar wat uitleg over, tegenwoordig moet er dan eerst een foto van genomen worden, dan nog wat gebabbel aan tafel. Als de eerste hap de mond bereikt, is dat niet langer het gerecht dat de keuken verlaten heeft. Dat is niet verpieterd, dat is niet slecht, maar er is een stukje van weg. Het is beter om gerechten onmiddellijk te serveren en op te eten, als ze nog 100 procent zijn. Dus moeten we naar een kleinere zaak, met maximaal zestien couverts, rond een open keuken. Waar we enkel met puur vuur zullen werken. De bedoeling is dat je je volledig aan ons overgeeft. Niets à la carte, je krijgt wat wij die dag koken. Alsof je naar een concert gaat: er is een playlist, een opbouw, een ritme en een tempo, en het mag twee uur duren. Daarna mag je blijven plakken en zeveren zolang je wil, maar in die twee uur heb ik de touwtjes in handen.

»Ik zie dat hier: mensen zitten op het puntje van hun stoel als ze de eerste gerechten bekijken, ze ruiken en proeven intensief, dat evolueert naar een piek. Maar na twee uur schuiven ze wat onderuit en kunnen ze minder aandacht opbrengen voor wat er nog komt. Da’s ook normaal: de alcohol doet zijn werk, je raakt verzadigd, je kúnt die concentratie niet langer volhouden. Vandaar dat we onszelf die limiet opleggen. Maar binnen die tijd moet het wel vonken geven!»

HUMO Goed bekeken ook: je hebt minder personeel nodig, en met een vast menu heb je de food cost 100 procent onder controle. Dat moet ook, wil je met zestien couverts toch rendabel zijn. Het doet mij wat denken aan Japanse restaurants waar de hapjes elkaar snel opvolgen.

Desramaults «Ik ga ook een paar maanden in Japan rondtrekken, om dat ritme en die technieken onder de knie te krijgen. Ik ga geen sushi of sashimi serveren, maar het concept van hun tasting menu’s – een snelle opeenvolging van heel uitgesproken en sterke smaken – vind ik wel de moeite waard om te proberen. Je proeft het ene gerechtje na het andere, en voor de herinnering aan het ene vervaagt, is het volgende er al, zodat je in een flow terechtkomt. Het is misschien erg on-Vlaams, want je zult niet de tijd hebben om tussen twee gerechten door een broodmandje leeg te eten. Eigenlijk is het zo geconcentreerd qua beleving dat je best alleen komt, of met twee. Voor groepen die willen praten, zal het echt niet geschikt zijn. (Lacht) Ik ben weer heel erg mijn eigen ding aan het doen, nee?»

HUMO We zijn niet anders gewend. En wat krijgen we te eten?

Desramaults «Nog geen flauw idee. Nee, het zal wel stroken met mijn filosofie: terroir, vertrekken van het beste, ingrediënten van bij ons. Nogal wat mensen verwarren terroir met grootmoeders keuken. Maar het is niet omdat je met lokale producten werkt, dat je vastzit in een oude keuken.

»Nu, eerst moeten de sfeer en de setting kloppen, de rest komt daaruit voort. Het wordt ook een uitzonderlijke locatie: we gaan van de mooiste hoeve van het Heuvelland naar het lelijkste gebouw van Gent, het oude Belgacom-gebouw aan de Beestenmarkt. Qua spanningsveld zit dat meteen goed. Het moet wars zijn van alles wat nu trendy is in restaurants: vintage, hout, een tikje industrieel – dat mag het zeker niet worden.»

HUMO Euh, je beschrijft nu perfect De Superette, jouw andere zaak in Gent.

Desramaults «Ja, maar toen hadden we geen rotte bal om dat pand aan te kleden: dat is vintage en industrieel uit armoede (lacht). Sommige architecten vragen nochtans veel geld om dat effect te creëren. Je ziet het een beetje te veel tegenwoordig – dezelfde stoeltjes, dezelfde sfeer. Dus ook dat moet anders. In de nieuwe zaal moet het heel intiem worden, terwijl De Superette net een plek is om met een groep vrienden nieuwe vrienden te maken. Heel gemoedelijk, de muziek mag er wat luider staan. Terwijl het in de nieuwe zaak tussen jou en je bord zal gaan. Ik doe dat zelf graag: alleen een degustatiemenu gaan eten bij collega’s. Maar het moet dan wel – tsjak-tsjak-tsjak – vooruitgaan. Ik haat het als het te traag gaat. Dat is altijd lastig hier In De Wulf: aan tafel zijn ze goed aan het discussiëren, en je voelt dat je stoort als je een gerecht brengt. Op het gevaar af arrogant te klinken: ik heb liever dat je voor mijn eten komt dan voor een discussie.

»Onlangs was ik met mijn sous-chef in Milaan voor een evenement. Na een avondje zwaar doorzakken was ik de enige die mijn kater wat onder controle had, en dus ging ik alleen op restaurant. Geen gepraat, geen afleiding, alleen geconcentreerd proeven en genieten. Zalig. Die richting wil ik uit. Iedereen rond de grills en de vuuroven, daardoor gehypnotiseerd, en dan een maaltijd die tegelijk een voorstelling is. Waarin ik ook niets uitleg, weinig of niet praat… Zie je het een beetje?»

HUMO Het klinkt meer als kunst dan als keuken, meer als performance dan als koken. Meer een ervaring dan een maaltijd.

Desramaults «Misschien, maar het zal in ieder geval zonder de verhalen zijn die we hier wel nog vertellen. Daar zal het proeven zijn: je eigen emoties en indrukken ervaren. Ik vind kunst meestal ook niet interessant als er een uitleg aan moet voorafgaan om het te begrijpen. Het raakt je, of het raakt je niet. Jouw emotie, jouw perspectief. Borremans heeft geen verhaal nodig: je treedt binnen in zijn wereld, in een universum dat je langzaam ontcijfert, dat gevoelens oproept. Daar een verhaal bij vertellen zou dat gevoel kapotmaken, denk ik. Nee, ga zitten, proef, ervaar en voel. Laat je beroeren, and that’s it.»


Build & destroy

HUMO Vervelende eigenschap van journalisten: ze herinneren zich oude uitspraken. Deze, bijvoorbeeld: ‘Twee dagen Gent is het maximum, na drie dagen moet ik daar gaan lopen.’

Desramaults (schatert) «En nu zullen het er vier worden. Drie in Dranouter, vier daar. Misschien goed dat ik nu al weet dat die zaak maar vier jaar zal bestaan. Ik ben er zelf ook een beetje bang voor: Gent heeft vele verlokkingen.»

HUMO ‘Ik kan alles weerstaan, behalve de verleiding,’ zei Oscar Wilde al.

Desramaults «En de Oude Beestenmarkt heeft er redelijk veel, ja. Ach, we zijn een dagje ouder, een beetje rustiger, het zal wel meevallen. Ik blijf in Dranouter wonen, we blijven op dezelfde manier werken. In het Gentse moet toch ook wel wat natuur te vinden zijn waar we verse kruiden kunnen gaan plukken? Een nieuwe omgeving zal ook inspireren: hoe is het om te koken in de stad? En de drie andere dagen zal ik mijn handen vol hebben met de restauratie van de oude boerderij die we hier in Dranouter gekocht hebben.»

HUMO Waar komt die koppigheid om altijd je eigen ding te willen doen eigenlijk vandaan?

Desramaults «Mijn moeder is koppig, mijn vader ook. ’t Is dus puur genetisch, meer moet je er niet achter zoeken. Ik ben ook altijd nieuwsgierig geweest. Vandaar dat ik als één van de eersten hier die moleculaire keuken wilde leren kennen. Daarna besef je dat zulke technieken ten dienste van je keuken moeten staan, en er niet het doel van zijn. Je houdt de essentie over en doet er je eigen ding mee. Je gaat je beperken tot de producten uit eigen streek. Het is: altijd de uitdaging aangaan, het avontuur en je eigen weg zoeken.»

undefined

null Beeld

'Groeien om te groeien zegt me niks meer. Je wil ook levens­kwaliteit, toch?'

HUMO Ver van de West-Vlaamse weg, want die zegt dat je moet groeien, groeien en nóg groter worden, tot je uiteindelijk binnen bent.

Desramaults «Dan ben ik in dat opzicht geen goede West-Vlaming, want dat groeien beklemde mij net. Het zegt mij niets meer. Het is ook niet interessant, groeien om te groeien. Want uiteindelijk groeien alleen je zorgen. Je wil ook levenskwaliteit, toch? Meer naar muziek kunnen luisteren, meer boeken lezen, eindelijk eens die Telecaster leren bespelen die nu al jaren beschuldigend naar je staat te kijken in de woonkamer. In de horeca is het financieel niet eens lonend om te groeien. Weet je dat ik mezelf nu pas een minimumloon kan geven in De Superette? Ik heb daar twee jaar van mijn leven in gestopt zonder iets terug te krijgen.»

HUMO En dan schrijft fotograaf Michiel Hendrickx dat het brood daar veel en veel te duur is.

Desramaults «De rotzak (lacht). Dat ga je toch schrappen?»

HUMO Nee hoor. Waarom is jullie brood zo duur?

Desramaults «Kobe Ilsen is met zijn ploeg een reportage komen draaien voor zijn programma ‘Over eten’. Als je het productieproces van zo’n brood analyseert, de tijd die het kost om het deeg te maken en te laten rijzen, dan besef je dat we het eigenlijk nog te goedkoop verkopen. Maar iedereen is zo gewend aan de spotprijzen van de agro- en voedselindustrie, dat mensen niet meer beseffen wat de reële waarde is van echt goed en artisanaal bereid voedsel. In de textielsector heb je dat ook, T-shirts van een paar euro, maar dan weet je toch hoe en waar die gemaakt worden. En je weet ook dat je voor handwerk meer betaalt. Maar in de voedselbranche moeten we dat de mensen opnieuw aanleren. Bij de boeren net hetzelfde.»

HUMO Veel boeren zijn lijfeigenen van de agro-industrie geworden en moeten hun melk en vlees zelfs onder de kostprijs verkopen. Waarom blijven ze dat doen, als ze ook kunnen omschakelen naar goede vleesrassen of kwalitatieve biomelk? Daar is toch ook een markt voor?

Desramaults «Omdat de agro-industrie ondanks alles zekerheid biedt? Omdat mensen ongemak verkiezen boven de angst voor verandering? Ik denk dat de tijd rijp is, we hebben met initiatieven als Krachtboer geprobeerd om boeren en hun klanten te sensibiliseren over wat hun rol zou kunnen zijn in de landbouw van de toekomst. Sommigen hebben daar geen oren naar en beschouwen alles wat een beetje alternatief klinkt als zever van de groenen, maar er zijn er ook die het proberen, die zich plots weer boer voelen en trots zijn op hun producten. Maar het is niet makkelijk, en het vraagt tijd: vijf tot zeven jaar om om te schakelen en je klassieke melkvee te vervangen door koeien van het ras West-Vlaams Rood.»

HUMO Jij kickt net op verandering, gruwt van de status quo.

Desramaults «Omdat ik het avontuur zoek, de spanning. Het mag niet stoppen: die cyclus van build and destroy moet blijven doorgaan. Anders is er toch geen lol meer aan? (Stil) Ofwel heeft mijn moeder gelijk: zij zei onlangs lachend dat ik eigenlijk ADHD heb. Ik ben, vrees ik, totaal niet in staat om op mijn lauweren te rusten, ik heb altijd een uitdaging nodig. Verslaafd aan dat proces van vallen en opstaan, waar je toch altijd dingen uit leert. Het is altijd zoeken naar het evenwicht tussen afzien van verandering en er net op kicken.»

HUMO Je hebt meer en meer ervaring, dus minder angsten. Maar net omdat je kickt op angst, zoek je weer risico’s op.

Desramaults «Misschien wel. Living dangerously toch een beetje, ja. Enfin, je mag je toch niet voorstellen dat je altijd hetzelfde zou doen. Ik moet om de zoveel weken gerechten op ons menu kunnen veranderen, of ik ga me vervelen. En dan merk je dat je alleen al daardoor spanning creëert, dat iedereen in de keuken plots weer op de tippen van zijn tenen loopt. ‘Enfin, we zitten vol vanavond, en nu begint hij dingen te veranderen.’ Het rare is dat klanten dat nieuwe gerecht vaak het beste vinden, zonder dat ze weten dat het die avond voor het eerst geserveerd wordt. Omdat er een zekere energie van uitgaat?»


Bochtenwerk

HUMO Waarom zit al het jonge, vernieuwende culinaire geweld in Gent? Publiek, J.E.F, Oak, Roots, Naturell, en ik vergeet er waarschijnlijk nog een paar.

Desramaults «Er hangt daar iets in de lucht. Gent trekt jonge creatieven aan, er zitten ook heel veel kunstenaars en muzikanten, die scène is er groter dan elders, denk ik. En waarom? Omdat je er je ding kunt doen. Omdat je er weinig of geen tegenwerking ondervindt, maar veeleer gesteund wordt, ook door de stad. Ze hebben graag dat er iets gebeurt, dus ze zorgen ervoor dat je je welkom voelt. De grootte van de stad is ook van belang, denk ik: Gent is de ideale mix tussen een dorp en een stad. Met mensen die het hart op de tong hebben. En voor West-Vlamingen is Gent sowieso de eerste stad die je tegenkomt als je van de zee weggaat. Zelfs einzelgängers als ik voelen er zich thuis.»

HUMO En mede-Flemish Foodies Jason Blanckaert en Olly Keulenaere zitten er ook met hun zaak. Hebben ze je raad gegeven?

Desramaults «Nee. We zijn nog altijd goede maten hoor, maar zwaar op de lappen gaan komt er niet meer van. We zijn ondertussen allemaal vader geworden, of staan op het punt het te worden. Ze vinden het wel gaaf, dat plan van mij – behalve Jason, die vond er geen zak aan (lacht). Maar dat hij altijd tegendraads doet, apprecieer ik net.

'Ik heb veel te vroeg een Michelinster gekregen, op een moment dat ik nog volop bezig was mezelf te vinden en die echt niet verdiende'

»Mijn vriendin Eva, die ook heel erg open staat voor verandering, ziet het helemaal zitten. Ze is ook een kunstenaarsziel, die begrijpt dat we soms een ander ritme hebben, al eens een nachtje moeten doorgaan. Andere venten zullen nu jaloers zijn (lacht).»

HUMO Olly zei ooit dat hij je vermogen om los te laten zo bewonderde. Hij is meer een controlefreak.

Desramaults «Om de controle terug te pakken, moet je ze soms kunnen loslaten. De leukste dingen die je in je leven meemaakt, gebeuren op momenten die je niet onder controle hebt. Trouwens, hoe vaker je bent moeten rechtkrabbelen, hoe makkelijker het wordt om op je bek te gaan. En dit keer heb ik ook het voordeel dat iedereen verwacht dat het wat minder zal worden, wat kleinschaliger.»

undefined

'Ik zal nooit een vader zijn die er op elk moment van de dag is voor z'n kind'

HUMO Vergeet het. Zelfs al begin je een pitabar, dan nog zullen de verwachtingen enorm zijn.

Desramaults «Merci voor de stress (lacht). Bon, ik heb destijds veel te vroeg een Michelinster gekregen, op een moment dat ik nog volop bezig was mezelf te vinden en die echt niet verdiende. Sindsdien heb ik een hekel aan quoteringen. De inspecteurs moeten dus niet bij me langskomen in Gent.»

HUMO Hagar Peeters heeft net de Fintro Literatuurprijs gewonnen met ‘Malva’, een boek waarin ze verbluffend veel voorbeelden aanhaalt van supercreatieve vaders die omwille van hun werk hun kinderen even op een zijspoor zetten.

Desramaults «Doe ik dat? Ik denk het niet, op mijn vrije dagen ben ik er wel, hoor. Maar op de andere niet, dat klopt. Toen mijn dochter 2,5 was, was ik haar eens aan het klaarmaken om naar de kleuterschool te gaan. Ik zei: ‘Papa moet nu wel gaan werken.’ Waarop Mira: ‘Eten maken voor andere mensen. Jammer, hè.’ Ik vroeg aan mijn vriendin of zij haar dat aangeleerd had, maar nee. Ze had het van familiefeesten, waar ze telkens te horen krijgt dat het wel jammer is dat haar papa er niet is omdat hij eten maakt voor andere mensen.

»Kinderen zijn fenomenaal, je kunt dat niet uitleggen aan kinderloze vrienden. Maar het klopt niet dat je als ouder rustiger wordt, de rock-’n-roll afzweert. Een kind is een ongelooflijke verrijking van je leven, maar het mag daarom niet álles gaan bepalen. Je moet kunnen blijven wie je bent, kunnen worden wie je wil. Ik zal nooit een vader zijn die er op elk moment van de dag voor haar is. Moet dat? Ik heb dat ook nooit gehad, en ik heb dat mijn ouders nooit kwalijk genomen. Met wat bochtenwerk hier en daar ben ik er ook gekomen.

»Ik wil mijn kind niet pamperen. Eva gaat nu zes weken met Mira rondtrekken in Griekenland, met een tentje. Geen PlayStation, geen computer, maar kamperen in de natuur. Hoe sneller ze zelfstandig worden, hoe beter toch? Wat ik m’n dochter wél wil meegeven, is etiquette, zodat ze later in om het even welk restaurant ter wereld kan binnenlopen, een goede fles kan bestellen en savoir-vivre heeft. Ik wil haar ook vroeg leren dat er een cyclus van leven en dood is, die ervoor zorgt dat er eten op je bord komt. Dat is mijn opvoedkundige opdracht. En voor de rest moet ze kunstenares worden, en muzikant, en… (lacht)»

HUMO Heel de wereld wou hier stage lopen, om bij Kobe te leren. Zal dat nog lukken?

Desramaults «Niet in dezelfde aantallen, maar het zal nog lukken. Wat ik in al die jaren geleerd heb, is dat het bij je koks en je zaalpersoneel in hoofdzaak om personality gaat, uitstraling. Een paar borden deftig kunnen oppakken, is mooi meegenomen, maar voor de rest moet je hoofden kunnen doen draaien, een indruk nalaten. Onlangs hadden we hier een IJslandse: een felle werker, maar ook een felle bek. Voor zo iemand wil ik graag een mentor zijn.»

HUMO Neem je met deze stap ook afstand van verantwoordelijkheid? Je bent al vanaf je 24ste verantwoordelijk voor een zaak, voor het loon van zoveel mensen, het inkomen van zoveel leveranciers. Ik leg de steen neer en ga nu weer buiten spelen?

Desramaults «Misschien is dat wel het belangrijkste, ja: opnieuw kok mogen zijn, creatief zijn, dingen bedenken en niet langer moeten organiseren en leiden. Zoveel mogelijk stoorzenders verwijderen. Je weer laten overvallen door dingen, improviseren.

»We waren onlangs in Chili en werden uitgedaagd om iets te maken met lokale ingrediënten. We kregen piure, een afschuwelijk gedrocht – iets tussen een gigantische steen en koraal – waar een weekdier in zit. Niet veel meer dan wat oranje slijm, eigenlijk, smakend naar jodium. Maar je blijft proberen, en uiteindelijk heb ik er een ceviche van gemaakt, met onrijpe groene tomaten en mandarijntjes, en toen zat de smaak plots wel goed. Dat fuck, yes-gevoel: dáár doe ik het voor.»

HUMO Je bent halfweg de 30 inmiddels. Wat is je belangrijkste levensles tot nu toe?

Desramaults «Degene die nog moet komen, waarschijnlijk? Nee, misschien dit: om iets serieus te kunnen doen, moet je het niet altijd even serieus nemen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234