Sterven van schaamte: Francien Regelink, sexting-slachtoffer

Eén beslissing tijdens één honderdste van een seconde veranderde het leven van de toen 14-jarige Francien Regelink voor altijd. Ze duwde op ‘send’ toen de leukste jongen van de school via MSN Messenger vroeg een foto van haar borsten te sturen.

'Ik schaamde me voor mijn lichaam, terwijl het net heel mooi is'

Vandaag schaamt de Nederlandse Francien Regelink zich nergens meer voor. ‘Ik heb zelfs even overwogen om naakt op de cover van mijn boek te staan, met de cover voor mijn borsten,’ zegt ze. ‘Ze zijn namelijk nog altijd heel mooi, nog mooier dan toen, misschien.’



Francien Regelink «Zeker op papier kan ik dingen onder woorden brengen zoals de meesten nooit zouden durven. Voor mij is het duidelijk: wat ik heb meegemaakt, heeft me sterker gemaakt. Ik heb er een extra laag door gekregen.»



Francien is ondertussen 29 en combineert op haar blog drie passies: hardlopen, schrijven en sociale media, die ze als geen ander leerde bespelen als social media manager bij één van de grootste sportmerken ter wereld. Francien en Joyce lopen overal ter wereld en motiveren en inspireren op hun website Girls Love 2 Run meisjes en vrouwen om hun loopschoenen aan te trekken, met verhalen over hun loopsessies en de bijbehorende voeding.



Deze maand ligt ook haar boek ‘Francien, laat je tieten nog eens zien’ in de winkel. Daarin vertelt ze wat er gebeurde toen ze op haar 14de verliefd werd op Kai, de leukste jongen van de school. Via MSN Messenger vroeg hij of ze niet even een foto van haar borsten kon doorsturen. Hij zou ze aan niemand laten zien.

Regelink «Ik was toen heel zelfverzekerd. Ik vond mijn lichaam mooi. Daar hoefde ik me niet voor te schamen. Je weet dat de kans bestaat dat hij die foto doorstuurt, maar je vertrouwt hem, en liefde maakt blind. Ik deed iets waarvan ik dacht dat het een goede versiertruc was.»

Kai liet niets meer van zich horen. In de daaropvolgende zomervakantie werd Francien verliefd op Jip, die haar vriendje werd. De eerste dag van het nieuwe schooljaar stalde ze haar fiets in de fietskelder. Daar stond Kai, met een groepje vrienden. ‘Francien, laat je tieten nog eens zien!’ riepen ze. ‘In mijn hoofd ging toen het licht uit,’ schrijft ze in haar boek.

Daar bleef het niet bij. Steeds vaker kreeg ze het zinnetje te horen. De hele school kreeg de foto te zien. Later bleek zelfs dat haar broer erover had gehoord. Op een ándere school, welteverstaan. Toen Jip het te weten kwam, hield hun relatie nog stand, maar hij bleek er niet mee om te kunnen.

Regelink «Hij voelde zich als een bokser in de ring die niet kon terugslaan. En daar kon ik dan weer niet mee om. We werden allebei zo enorm onzeker.»

Twee jaar lang zou ze zich schamen. Altijd en overal.

Regelink «Het veranderde alles. Daarvóór was ik heel open en aanwezig. Zodra ik wist dat de foto in de hele school verspreid was, werd ik timide en gesloten. Ik was zo gekwetst dat ik me schaamde voor mijn lichaam, terwijl het heel mooi was. Maar iets wat van mij was en niemand eigenlijk zou mogen zien, tenzij ik daar zelf anders over beslis, werd plots publiek bezit. Terwijl je nog een zoekende puber bent. Je gaat je zelfbeeld baseren op wat je denkt dat anderen over je denken. Dat maakt je onzeker. En je wilt de controle over jezelf terugkrijgen, maar dat lukt niet.»

Haar gezicht stond niet op de foto, wel een stukje van een lichtroze broek en van een omhooggeschoven roze shirt. Heel lang zou Francien tegen heel veel mensen zeggen dat niet zij erop stond.

Regelink «Omdat ik me zo enorm schaamde. Ik zei, zoals Shaggy: ‘It wasn’t me.’ Ik zag geen andere oplossing. Ik had ook het gevoel dat ik niemand meer kon vertrouwen.»

Ook tegen haar ouders zou ze het nooit vertellen.

Regelink «Ik had het niet aangekund om hun teleurstelling te zien. Ik dacht: misschien zullen zij dan naar iemand van de school stappen. En dan zullen de leerkrachten zich ook anders gedragen. Dan krijg ik slechte punten en ik wil geen slechte punten.»

Zo durfde ze ook niet te vragen om naar een andere school te gaan.

Regelink «Ik zat echt op een heel leuke school en tot dan was ik een vrolijke meid. Mijn ouders zouden het nooit begrepen hebben. Dan had ik alles moeten vertellen. Terwijl ik vooral wilde dat alles bleef zoals het was. Lang heb ik gedacht: Het komt nooit meer goed. En heel even ook: voor mij hoeft het allemaal niet meer.»

Het einde van het schooljaar kwam in zicht en daarmee ook het eindejaarsbal, waar ze aanvankelijk voor paste. ‘Door de schaamte, de starende blikken en de vuile opmerkingen durfde ik me niet in een galajurk te hijsen voor het eindbal,’ schrijft ze in het boek. ‘Iets waar ik mij al vanaf de allereerste schooldag op had verheugd.’

Ze wilde het jaar erop naar de politieschool en op de dag van het bal kreeg ze het verlossende bericht dat ze mocht deelnemen aan de sport- en oriëntatieproeven. Ze ging toch naar het bal, in een Replay-jas.

Regelink «In die jaren kocht ik kleren van dure merken, als compensatie voor mijn schaamte. Een soort harnas. Ik heb er ook alles aan gedaan om een hockeymeisje te worden, want die worden als leuk, knap en populair gezien.»

Ze begon ook steeds vaker en langer te lopen.

Regelink «Als het me te veel werd, rende ik. Dat maakte me weerbaarder.»

Het keerpunt kwam toen ze op de nieuwe school Mik leerde kennen. Toen ze begonnen te daten, biechtte ze op wat er was gebeurd. Mik zei dat hij het al wist, iemand op zijn vroegere school had het hem verteld, maar het kon hem niets schelen. ‘Ze zijn toch hartstikke mooi?!’ zei hij. ‘Je hebt niets om je voor te schamen. En bovendien heeft iedereen ze: je moeder, mijn zusje... Wat boeit dat nou?’

Bij Francien ging het licht weer aan.

Regelink «Vanuit dat perspectief had ik het nooit bekeken. Ik was destijds een puber die één foutje had gemaakt. Ik had die foto niet moeten sturen, punt. Maar als je jong bent, zie je dat zo niet. Als Mik dat had gezegd toen de foto rondging, had ik hem geantwoord: ‘Sodemieter op!’»


Hot item

Vandaag beseft Francien dat het fenomeen sexting – het woord bestond nog niet toen het haar overkwam – alomtegenwoordig is. Jongens en meisjes zijn non-stop met elkaar verbonden met hun smartphone. Velen lopen in de val om een naaktfoto te sturen naar iemand die ze dachten te kunnen vertrouwen. Ze doen het ook steeds vaker via Snapchat, waarvan ze denken dat alles meteen verdwijnt. ‘Je hoeft nu ook niet eens meer naar je kamer om de webcam op te zetten. Het kan veel sneller, waardoor je ook sneller een foute beslissing kunt nemen.’

Omdat niet iedereen iemand tegenkomt als Mik, of omdat dat veel sneller zou mogen dan bij haar het geval was, praat ze er nu open en bloot over. De eerste keer was voor het NOS-programma ‘Nieuwsuur’. Maar de redactie van ‘Nieuwsuur’ besliste het interview niet uit te zenden. ‘Daar baalde ik van,’ zegt ze. ‘Ik had er echt veel van verwacht.’ Het item verscheen wel op hun website en hun Facebookpagina, maar de reacties waren niet allemaal positief. Daarom besloot Francien het verhaal te sturen. Ze postte een brief aan Kai op de Facebookpagina van Girls Love 2 Run, met een verwijzing naar het fragment van ‘Nieuwsuur’, en ze nam zich voor om op elke reactie te antwoorden. De post ging viraal, het ‘Nieuwsuur’-fragment werd 3,9 miljoen keer bekeken, de reacties waren hoofdzakelijk positief en alle media hingen aan de lijn.

Haar vader, die zo voor het eerst te weten kwam wat er was gebeurd, reageerde ontgoocheld, maar later kwam het wel goed.

Regelink «Achteraf gezien had ik het natuurlijk al veel eerder aan mijn ouders moeten vertellen. Zij waren misschien wel de enige twee mensen die ik in vertrouwen had kunnen nemen en die naar een oplossing op zoek zouden zijn gegaan.»

Ondertussen heeft ze zelf met honderden jongeren over de gevaren van sexting gepraat.

Regelink «Ik wil hen duidelijk maken dat het iedereen kan overkomen, maar ook dat je het weer te boven komt. Ik heb een inschattingsfout gemaakt die me duur is komen te staan. We waren allebei pubers. Ik dacht dat ik stoer was door de foto te sturen. Hij dacht dat hij stoer was door hem te verspreiden.»

Heeft ze Kai dan vergeven?

Regelink «Ja, want ik zie nu in dat we allebei te jong waren om de gevolgen te overzien. Hij heeft contact gezocht na ‘Nieuwsuur’, maar tot een ontmoeting is het nog niet gekomen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234