Steve Earle en Southside Johnny op OLT Rivierenhof

Southside Johnny en Steve Earle zijn twee veteranen met flink wat jaren op de teller, die nog steeds onmodieuze, zeg maar tijdloze muziek maken. In het Antwerpse Rivierenhof mochten ze voor de gelegenheid na elkaar het verhoogje op. En jawel, zo te horen beschikten ze nog steeds over de energie en de vitaliteit van een stel jonge honden.

‘Southside’ Johnny Lyon wordt volgend jaar zeventig en geldt vandaag zowat als de grootvader van de New Jersey Sound. Hij groeide op samen met Bruce Springsteen en Steve Van Zandt en schuimt al sinds zijn debuut in 1976 de podia af met The Asbury Jukes, een achtkoppige rhythm & blues band waarin altijd minstens drie blazers de temperatuur de hoogte in jagen. Lyon zelf heeft een gekartelde soulstem die zwarter klinkt dan zijn bleke uiterlijk zou doen vermoeden en waarmee hij zonder al te veel moeite ook jazz, blues, doowop en rock-‘n-roll tot leven brengt. In een rechtvaardige wereld zou hij vandaag wellicht veel groter zijn geweest, maar enkele malafide platenbonzen beslisten er anders over.

Niettemin houdt Southside Johnny dapper vol. Na zijn hommage aan Tom Waits van enkele jaren geleden, bracht hij onlangs met ‘Detour Ahead’ een plaat uit waarop hij de songs van Billie Holiday te lijf ging. In het Rivierenhof, waar hij tien minuten vroeger aantrad dan aangekondigd, plezierde hij echter zijn oude fans door opvallend vaak terug te grijpen op zijn lp’s uit de seventies. In die periode kreeg Lyon nog om de haverklap songs cadeau van Little Steven (‘Love on the Wrong Side of Town’, ‘This Time It’s For Real’, ‘I Don’t Want to Go Home’) en The Boss (het springerige ‘Talk To Me’, het in loungy nachtclubsferen dwalende ‘The Fever’, de fraaie emo-ballad ‘Hearts of Stone’), die vandaag over een klassieke status beschikken en bijgevolg op de setlist prijkten.

Live klonken Southside Johnny & The Asbury Jukes als een band die ons terugflitste naar de hoogdagen van Stax, met een zanger die het midden hield tussen Gary U.S. Bonds en Willy DeVille. Hun muziek masseerde de heupen, botste speels tegen je middenrif aan en gaf je even het gevoel dat je op rubberen benen stond. Zeker, Lyons stembanden begonnen stilaan slijtageverschijnselen te vertonen en de groep stoomde iets minder dan verhoopt, maar de swing zat er nog altijd in. ‘Een aangenaam weerzien’, noteerden wij in ons boekje. Er was geen woord van gelogen.

Ook de Texaanse ‘hardcore troubadour’ Steve Earle staat al ruim dertig jaar garant voor meeslepende concerten en in Antwerpen stelde de voormalige bajesklant zeker niet teleur. Earle, 63 inmiddels, is een countryrebel en linkse rakker die vertegenwoordigers van het estabishment met plezier tegen de schenen schopt. Op zijn vorig jaar verschenen negentiende langspeler ‘So You Wanna Be An Outlaw’ bracht hij hulde aan enkele van zijn vogelvrije vrienden, onder wie Waylon Jennings en Willie Nelson, maar Townes Van Zandt, Guy Clark en Billy Joe Shaver behoren net zo goed tot zijn artistieke voorvaderen. Hoewel Earle in wezen een rauwe rocker is, omvat zijn referentiekader ook folk, blues, honky tonk en Amerikaanse roadhousemuziek. Bovendien is de man een begenadigde verteller (zijn roman ‘I’ll Never Get Out of This World Alive’ is aanbevolen lectuur) die, zoals Woody Guthrie en Bruce Springsteen, systematisch partij kiest voor de onderdeurtjes in de samenleving.

[FOTOSPECIAL_38885]

Steve Earle is een niet erg orthodoxe traditionalist, die zich van beproefde vormen bedient om nieuwe verhalen de wereld in te sturen. Daartoe wordt hij op het podium trefzeker ondersteund door zijn band The Dukes, met de fiddle en mandoline van Eleanor Whitmore, de heetgeblakerde gitaar van Chris Masterson en de jankende pedalsteel van Ricky Ray Jackson als voornaamste ‘earcatchers’.

Earle zette er de beuk in met enkele nummers uit zijn jongste plaat. Daarbij had hij het onder meer over zijn moeizame relatie met de andere sekse (‘Lookin’ For A Woman’), het sociale braakland in de VS (de country-shuffle ‘Walkin’ in LA’) en de brandweerlieden die, met gevaar voor eigen leven, Californische bosbranden te lijf gaan om de huizen van de rijken te redden (het schuimbekkende ‘The Firebreak Line’).

Vervolgens putte de artiest uit zijn drie decennia oude doorbraak-lp ‘Guitar Town’, wat, naast de titelsong, ook een sobere, folky versie van ‘My Old Friend the Blues’ opleverde. Earle en zijn gezellen joegen de nummers er in hoog tempo door: ‘I Ain’t Ever Satisfied’ was een gevoel dat, naar het aantal meebrullers te oordelen, door een groot deel van het publiek werd onderschreven. ‘Jerusalem’ deed dienst als beginselverklaring (‘I believe in truth beauty, love and justice’). ‘I’m Still in Love With You’, een duet met Whitmore, vormde dan weer de aanloop naar een zwierig rondje traditionele bluegrass (het ooit met The Pogues ingeblikte en nu met accordeon opgeleukte ‘Johnny Come Lately’) en de keltische ballad ‘The Galway Girl’. Earle schudde Chuck Berry-riffs uit de snaren, imponeerde met het bluesy ‘Fixin’ To Die’ en liet een stormachtig ‘Copperhead Road’ (over een Vietnamveteraan die zich heroriënteert als drugsdealer) over het park razen.

Steve Earle en The Dukes speelden met zoveel passie en bezieling dat hun set in een oogwenk voorbij vloog. Alleen de cover van Billy Roberts’ ‘Hey Joe’ klonk een beetje overbodig, al stopte de zanger er snel nog een sneer naar Trump en zijn muur in. Maar mopperen is, na twee bruisende, ongepolijste concerten van twee Amerikaanse antisterren, niet aan de orde. We zullen al blij zijn als we zelf met evenveel waardigheid kaal of grijs kunnen worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234