Still Alice

Zelfs Oscarwinnares Julianne Moore kan deze draak niet in toom houden.

Een Hollywooddrama over een 50-jarige dame die de ziekte van Alzheimer krijgt en razendsnel begint af te takelen? Veiligheidshalve hadden we onze survivalkit naar de donkere zaal meegebracht, met daarin twee oordoppen (tegen té luide strijkers), spalkhoutjes (tegen krullende tenen), een zaklamp (om snel de weg naar buiten te vinden), een thermische deken (voor als we het ijskoud van ellende zouden krijgen), een reddingsvest (voor als we in een poel van tranerigheid zouden vallen), en een fluitje (om een hoorbaar noodsignaal uit te zenden). En nu wensten we dat we konden zeggen dat ‘Still Alice’ een verrassing van formaat bleek, dat het een subtiel, doorvoeld en buitengewoon ontroerend drama betreft, maar neen: het was nog erger dan gedacht. Gaf Michael Hanekes magnifieke ‘Amour’ ons echt een aangrijpend beeld van hoe verschrikkelijk het is (voor de patiënt én voor de partner) om de lichtjes in je brein één voor één te voelen uitdoven, dan geeft ‘Still Alice’ ons de Tinseltownversie.

Het eerste vege teken is dat regisseurs Richard Glatzer en Wash Westmoreland het verhaal – gebaseerd op een bestseller van Lisa Genova – hebben gesitueerd in een upper class milieu dat zo fel glinstert dat het bijna onwerkelijk wordt: Alice (Julianne Moore) en haar hubbie John (Alec Baldwin) wonen in een kast van een huis waar naast de opengeklapte MacBook Pro’s altijd flessen wijn of champagne openstaan; hun vrije tijd slijten ze in dure luxerestaurants en hippe ijssalons; hun kinderen zijn knap, succesvol en artistiek; en Alice zelf is één van de slimste professoren op de campus. Tja: poetsvrouwen of treinbestuurders met alzheimer zult u in een Hollywoodfilm niet snel tegenkomen. Het verpleeghuis waar Alice alvast een kijkje gaat nemen lijkt met die marmeren vloeren en pilaren op een koninklijk paleis, en valt totaal niet te vergelijken met het gesubsidieerde rusthokje waar u en ik wellicht zullen eindigen. De violen gaan over het algemeen dan weer zo luid tekeer dat we de indruk hadden dat we naar een parodie óp een ziekte-van-de-week-film zaten te kijken; en wanneer Alice en John op de rotsen op het strand samen nog eens melancholisch naar de branding zitten te kijken, mag er zelfs een kleffe song van Lyle Lovett losbarsten: ‘If I had a boat / I’d go out on the ocean / And if I had a pony /I’d ride him on my boat...’ Een pony op een boot? Wat moet een alzheimerpatiënt nou met een pony op een boot?

’t Is ook bijzonder opvallend hoe er totaal niet wordt teruggekomen op het toch wel dramatische nieuws dat één van de dochters in de loop van het verhaal krijgt: blijkbaar mocht de film ook weer niet té somber worden. Liever serveren de makers u een grote, hartverheffende climax waarbij Alice voor een bomvolle zaal een speech mag geven over hoe het is om met alzheimer te leven: ‘Ik zie niet af, ik vecht en ik pluk de dag!’ Slepende violen, close-ups van trillende adamsappels en waterige ogen, een donderende ovatie. En Oscarwinnares Julianne Moore? Wel, op het eerste gezicht levert ze een knalprestatie af, maar de nét iets te vakkundig getimede manier waarop ze in sommige scènes (het gesprek met de neuroloog!) haar ogen op- of neerslaat heeft naar ons gevoel iets onechts; er hangt een schijn van schools acteren over haar vertolking. Tijdens de aftiteling ten slotte, mag de pony nog eens komen opdraven (‘And if I had a pony...’), en het is op dát moment dat wij met de moed der wanhoop onze survivalkit openritsen en zo hard mogelijk op ons fluitje beginnen te blazen.


Bekijk de trailer van 'Still Alice'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234