null Beeld

Stop de Perzen: Stefaan Boeve werd 34 dagen lang gekidnapt in Iran

Stefaan Boeve, in Iran van de weg gereden, beschoten en 34 dagen gegijzeld gehouden, blikt terug op een bijzondere vakantie: 'De Iraanse gastvrijheid is grenzeloos.'

Vijftien maanden had Stefaan Boeve (28) nodig om zijn droomreis naar India voor te bereiden: het spaarboekje aandikken en tot in de perfectie sleutelen aan zijn tweedehands terreinwagen. De reis zelf was al na vier maanden over. In een berm langs autoweg 8 - een kaarsrechte streep asfalt dwars door de Iraanse badlands, tussen de steden Bam en Zahedan - kwam een abrupt einde aan de odyssee van Boeve en zijn reisgezel Carla Van Den Eeckhoudt (37). Ze werden van de weg gereden en meegenomen door een tot de tanden bewapende bende drugsmokkelaars. Zijn reisgezel kwam na 4 dagen vrij, Boeve bleef 34 dagen geknidnapt. Hij is nu ruim een week op vrije voeten, en kijkt met Humo terug op zijn 'onwaarschijnlijk brute pech': 'We zijn lukraak uit de stroom passerende wagens gekozen.'


STEFAAN BOEVE « Het is een streek waar de meeste toeristen liefst zo snel mogelijk door rijden, zonder te stoppen. Dat was ook óns plan, er is daar namelijk helemaal niets te zien. Maar we moesten erdoor, omdat het de enige route is naar Pakistan en India, onze eindbestemming.»


HUMO De streek tussen Bam en Zahedan staat nochtans bekend als erg gevaarlijk: het wemelt er van de criminele bendes.

BOEVE « Eigenlijk wordt het pas link voorbij Zahedan: daar begint - tenminste volgens de Lonely Planet - het bandit country waar je goed uit je doppen moet kijken. We hadden met een aantal andere travelers afgesproken om na Zahedan in konvooi verder te rijden, onder politiebegeleiding.»


HUMO Hoe was de dag begonnen?

BOEVE « Wij hadden die nacht gekampeerd op de parking van een hotel in Bam. Ik was al vroeg wakker - een uur of zes, denk ik - en ben meteen begonnen met de voorbereiding van de volgende etappe. Ik heb het oliepeil van de auto gecontroleerd, het waterreservoir bijgevuld en de ruiten gewassen. Nadat Carla is opgestaan, hebben we samen ontbeten en zijn we vertrokken. Onderweg hebben we eerst nog 250 liter diesel ingeslagen, we waren dus tot in de kleinste details voorbereid.

» Carla zat aan het stuur en ik was een boekje aan het lezen - wat eigenlijk niet mijn gewoonte is. Na een goede vijftig kilometer werden we bruusk de pas afgesneden door een andere auto. Ik maakte mij op dat moment absoluut geen zorgen, want dat was dagelijkse kost. Het verkeer in Iran is ongelofelijk hectisch, je kan je dat niet voorstellen. Ik ben me pas zorgen beginnen maken toen er naast ons een tweede wagen opdook: een Peugeot met zes gewapende mannen. Die hebben vrijwel onmiddellijk het vuur geopend. Ik heb in een reflex naar Carla geroepen: 'Van de baan af! De woestijn in!' Ze heeft de wagen dan in het zand gestuurd, terwijl die gasten onze wielen onder schot namen. We zijn allebei onder het dashboard gedoken, terwijl er op ons geschoten werd. Één kogel ging dwars door de carrosserie van onze wagen.»


HUMO Ik neem aan dat het de eerste keer was dat je beschoten werd.

BOEVE « Uiteraard (lachje). Maar ik had al snel door dat we daar zo snel mogelijk weg moesten. Carla was helemaal in paniek, ik heb haar moeten gidsen, stap voor stap: 'Wagen omkeren! In eerste versnelling! In tweede versnelling! En nu versnellen!' We zijn twee-, driehonderd meter ver geraakt. Dan hebben ze onze banden aan flarden geschoten.»


HUMO Kon je op dat moment nog helder nadenken?

BOEVE « Je hoopt alleen maar dat ze je niet ter plekke executeren. We hadden ook geen enkel idee wat die mannen wilden. Misschien waren ze wel gewoon uit op onze spullen. Een ordinaire roofmoord: baf! baf! Twee kogels, twee dode toeristen en de buit is binnen. Dat was gelukkig niet de bedoeling: ze hebben ons roepend en tierend in de wagen geduwd, hun wapens nog altijd op ons gericht. Het is allemaal razendsnel gebeurd: voor ik het wist lag ik met de loop van een geweer in mijn nek in een auto die tegen tweehonderd per uur door het Iraans landschap scheurde.»

HUMO Hoelang heeft het geduurd voor je weer bij zinnen was?


BOEVE « Na een paar minuten was ik toch al wat gekalmeerd. Ik had het verhaal gelezen van die twee fietsers - een Duitser en een Italiaan - die iets verderop waren ontvoerd door smokkelaars. Die waren een paar weken later ongedeerd vrijgekomen. Ik ging ervan uit dat wij ook in handen waren gevallen van smokkelaars - een drugsbende die haar spierballen laat rollen.»

(tp)

U vindt het volledige interview met Stefaan Boeve in Humo 3499

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234