null Beeld

Straight Outta Compton

Vuist in de lucht!

Erik Stockman

Tot voor heel kort wist uw dienaar geen speld van hiphop: op onze afspeellijsten prijken alleen de soundtracks van Basil Poledouris, John Barry, Lalo Schifrin en twee of drie songs van Alphaville. Ice Cube kenden we alleen maar van zijn belabberde vertolkingen in ‘Anaconda’ en ‘Ghosts of Mars’, en van de geschiedenis van de rapmuziek kenden we even veel als van de geschiedenis van de Donaumonarchie – geen jota. Maar dankzij ‘Straight Outta Compton’, een muzikale biopic die in de VS uitgroeide tot een monsterhit, is er voor ons een wereld opengegaan. Het is niet min wat de film ambieert: in één vloeiende beweging én het ontstaan, de opgang en de zelfdestructie schetsen van het rapperscollectief N.W.A.; én zo waarheidsgetrouw mogelijk de verdere trajecten volgen van N.W.A.-grondleggers Ice Cube, Dr. Dre en Eazy-E; én het hiphopgenre in een (ultrasombere) maatschappelijke context plaatsen; én je laten kennismaken met de macht van de straatkennis. Missie geslaagd. Een biopic die werd gefinancierd, geproduceerd en gesuperviseerd door Ice Cube en Dr. Dre zélf – zo zou men nochtans kunnen denken – zal wel uiteenspatten van zelfverering. Die zelfverering zit er zeker in (het aantal keren dat we de mannen zij aan zij en in slow motion op ons af zien stappen valt niet te tellen), maar anderzijds schuwt het scenario (zover wij kunnen oordelen) de pijnlijke hoofdstukken uit het N.W.A.-verhaal niet. Zo laat ‘Straight Outta Compton’ niet alleen heel eerlijk zien hoe de relaties tussen de groepsleden na de succesvolle beginjaren compleet verzuren, maar ook hoe geflipt het er in dat rare hiphopwereldje aan toegaat. Dat eeuwige poken met die pistolen, die idiote ‘Yo’s!’, die potsierlijke petjes en hilarische halskettingen: ‘Yo, doe toch eens normaal!’ dachten wij geregeld terwijl we geïrriteerd aan de flappen van onze elastische bandana zaten te rukken. Maar goed: wanneer je opgroeit in een getto vol wapens en drugs, en het enige uitzicht dat het leven je biedt er één is op de binnenmuren van een gevangeniscel, en als je in je jeugd iets te vaak zonder aanwijsbare redenen (tenzij die donkere huid van je) door de racistische en hondsbrutale flikken van de LAPD tegen de hete motorkap van een politiewagen bent gesmeten (‘Vingers in elkaar, benen uiteen!’), dan is het misschien normaal dat je je voor de rest van je leven zo’n bad ass-attitude aanmeet, ook al ben je dan, zoals Ice Cube en Dr. Dre, ondertussen stinkend rijk. Het succes en de roem kunnen de niggaz misschien wel uit Compton halen, ze kunnen Compton nooit uit de niggaz halen. En hoewel ‘Straight Outta Compton’ nu en dan op één van die domme rapvideo’s lijkt, een zee van schuddende vrouwenkonten inbegrepen, vonden we de visuele stijl van regisseur F. Gary Gray (‘Law Abiding Citizen’, ‘A Man Apart’) over het algemeen best te pruimen: knap hoe hij de camera als een lenige poema door de opnamestudio’s, de hitsige feestjes en de brandende straten van Los Angeles laat glijden. Nog meer pluspunten: tussen de hoofdacteurs knettert een geweldige chemistry (opmerkelijk: O’Shea Jackson Jr., zoon van Ice Cube, vertolkt zijn bloedeigen vader), R. Marcos Taylor imponeert als de dreigende platenbaas Suge Knight, en wanneer de beats losbarsten, voel je je stoeltje onder je kont meetrillen. Bericht aan onze onderbuurman: goed nieuws, u zult Alphaville niet langer uit onze boxen horen knallen. Vanaf nu hoort u de hele nacht lang Dr. Dre.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234