null Beeld

Strand Of Oaks - Hard Love

Drie jaar sinds ‘HEAL’, drie jaar waarin Tim Showalter een heel leven zag voorbijkomen. Terwijl hij op tournee verlekkerd geraakte aan nicotine, valium, vicodin, marijuana, ecstasy and alcohol stuurde zijn vrouw – tevens jeugdliefde – sms’jes naar een vent die niet Showalter heette.

Van het één kwam het ander, en na het feest kwam de kater. Toen kreeg Showalters broertje een hartaanval. Hij overleefde het, maar lag maandenlang in een coma. Rond het ziekenhuisbed leerden de Showalters elkaar kennen, na een half leven van stilzwijgen en small-town geslotenheid. Emoties vloeiden in alle richtingen tegelijk, en ze belandden overvloedig op ‘Hard Love’, de nieuwe van Strand Of Oaks. Tim Showalter was nooit het soort songschrijver dat zich in metaforen hult, maar op ‘Hard Love’ ken je alleen met de titels van de songs vaak al het hele verhaal. Niet dat die verhalen daardoor het beluisteren niet meer waard zijn.

‘Hard Love’ begint met de titeltrack: Showalters huwelijksproblemen getoonzet over een lui beukende drum, in een song zonder refrein, met een gitaarsolo in sitarmodus net op het moment dat je denkt dat de zaak afgehandeld is. ‘Hard Love’ staat vol met dat soort verrassingen. Tamboerijnen die klinken alsof iemand ze door de studio gooit in plaats van bespeelt, veel te luid invallende gitaren, echo op instrumenten die daar doorgaans niet mee opgezet zijn, productionele spielerei die na twee keer luisteren klinkt alsof het echt niks anders had kunnen zijn.

Producer was Nicolas Vernhes, de man die ervoor zorgde dat alle gitaargroepen ineens als The War On Drugs gingen klinken. Strand Of Oaks niet. ‘Hard Love’ klinkt als classic rock, maar nadat het handboek in duizend stukken werd gescheurd en veiligheidshalve ook nog in de fik werd gestoken.

undefined

null Beeld

In ‘Everything’ klinkt Showalter als een lijzige, gedrogeerde, desperate versie van Kurt Cobain – kunt u zich daar iets bij voorstellen? Het arrangement doet aan hetJane’s Addiction van ‘Nothing’s Shocking’ denken. Ook zijn invloeden draagt Showalter overigens op de mouw: één song verder, in ‘Salt Brothers’ (moet er nog iemand aan Springsteen denken?) wordt Jane’s Addiction vernoemd, en gooit hij ons in de afsluitende strofe een glimp van het kille ochtendgloren voor de voeten: ‘When you come down I’ll come up / We’ll chase the morning / But those sad songs are breaking my high.’

‘Hard Love’ hoort volgens de maker thuis op vinyl, en met ‘On the Hill’ loopt kant 1 ten einde. Een song over geestelijk ontwaken op het Boogie Festival in Australië, aangedreven door psychedelische hulpmiddelen. Showalter, liefhebber van all things Liverpool en Manchester, klinkt er als vintage Echo & the Bunnymen.

De tweede helft begint met ‘Cry’, een song als een kille windvlaag en een titel die boekdelen spreekt. Aan een handvol pianoakkoorden heeft de zanger genoeg om van zijn pijn ook de onze te maken. Met ‘Rest of It’ probeert hij de gemoederen weer wat te reanimeren, maar Showalters stem is naar de kloten. The Replacements zijn niet veraf – die konden ook zo mooi uitbundig melancholisch klinken.

‘Hard Love’ is een plaat over de jeugd die onvermijdelijk door de vingers glipt, en over te veel van alles. Te veel leven, te veel drugs, te veel liefde. En te weinig tijd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234