'Studio Flagey' op Canvas

'We can be heroes', beweerde David Bowie in de begingeneriek van 'Studio Flagey'. Dat zijn naam in de subtitel verwerkt zat - 'Van Bowie tot onder' - had daar wellicht iets mee te maken. Maar verdomd, er ís tegenwoordig lef nodig om drie kwartier te vullen met kwaliteitsvol geleuter.

Af en toe gebeurt dat nog. In 'Zomergasten' over de grens, en dichter bij huis in 'Alleen Elvis blijft bestaan'. Niet dat er voor de rest geen geleuter in de ether is, maar dan hebben we het over het minder kwaliteitsvolle soort waarvan de voorraad onuitputtelijk blijft, of ze nu achteraf alsnog onder de mat wordt geveegd door de verantwoordelijke hoofdredactie of niet.

'Studio Flagey' is een Bart Peeters-vehikel zoals er al een tijdje geen meer gepasseerd zijn, geleid door de érnstige Bart Peeters, die we achteraf beschouwd nooit echt in 'Bart & Siska' te zien hadden gekregen. De Bart met een hart - en wel voor muziek. De eerste aflevering had hij Admiral Freebee - aan wal gaat hij gebukt onder de naam Tom Van Laere - en Raymond van het Groenewoud z'n geïmproviseerde studio in gesleept. De twee deelden een verleden: Van Laere had de laatste plaat van Raymond geproduceerd, en zoiets schept een band, ook als er digitaal wordt opgenomen.

De gesprekken namen een aanvang aan de hand van zorgvuldig geselecteerde fragmenten, gekozen door de gasten zelf - ziedaar de bestaansreden voor onze vergelijkingen met 'Zomergasten' en 'Alleen Elvis'. We zagen Sun Ra een eind weg filosoferen in het ijle, we kregen The Beatles die tevergeefs duizenden schril gillende tienerspreeuwen trachtten te trotseren, Bob Dylan, en Randy Newman. Fragmenten die je soms al gezien had, maar nooit een keertje te veel, vaak gepaard met commentaar die je in tegenstelling tot de clips maar zelden tegenkwam. Van het Groenewoud had, anders dan Van Laere, het Dylanisme nooit helemaal begrepen, zo gaf-ie toe, en hij voegde eraan toe dat hij Bobs nummers vaak te lang vond - 'maar hij heeft af en toe wel treffelijke teksten'. Een vloek klinkt nog altijd het lekkerst in de beslotenheid van een kerk.

Het was ook Raymond die zich de dankbaarste gast toonde, en daar hoefde Bart Peeters niet eens zo hard z'n muziekminnende hart voor te masseren. Een fragment uit Otis Reddings 'Try a Little Tenderness' greep hem zichtbaar naar de keel. 'Waar denk je aan als je dit hoort?' klonk de vraag. 'Aan alle keren dat ik erop gehuild heb,' was het gemeende antwoord. Otis Redding zou niet lang na de opname van het fragment te jong sterven. Een vliegtuigongeluk. Even later zat Raymond te fonkelen bij een clip van Chet Baker die 'My Funny Valentine' bracht - 'het mooiste nummer ooit'. Chet Baker zou niet lang na de opname te jong sterven. Uit een raam geduveld in Amsterdam. Altijd te jong. Raymond ging gaarne in op de vraag om de boel af te ronden door z'n eigen versie van 'My Funny Valentine' op piano te brengen. Die was niet zo mooi als die van Chet Baker, maar dat wist Raymond zelf ook wel.

'Studio Flagey' duurde zo'n drie kwartier, waarvan niet elk kwartier even memorabel was, maar er werd bij vlagen wel mooie televisie gemaakt - zonder haast, zonder zorg, zonder zeuren. O ja, we zagen ook Screamin' Jay Hawkins z'n grillige, bezwerende zelve zijn in 'Studio Flagey'. Hawkins stierf lang na het fragment van 'I Put a Spell on You' dat getoond werd, in een ziekenhuis in Parijs. Hij was zeventig. En toch altijd te jong.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234