null Beeld

Sufjan Stevens in BOZAR

‘Carrie & Lowell’, de nieuwste, mooiste, en genadeloos trieste plaat van Sufjan Stevens heeft de afgelopen maanden heel wat losgemaakt. Vrienden die we niet meer hadden zien wenen sinds hun mama hen verteld had dat ze nooit met Farrah Fawcett zouden kunnen trouwen, postten op Facebook dat ze vanavond wellicht in tranen zouden uitbarsten, de vraag was alleen bij welk liedje.

Wij liepen ons de afgelopen dagen dan weer voortdurend af te vragen met welke Bongobon we de baas zouden kunnen omkopen: we zouden vanavond immers vijf, misschien zelfs zes sterren nodig hebben in plaats van het maximum van vier.


De tissues mochten echter in de handtas van het lief blijven zitten, en de extra sterren in het klavier van de webredactie. Wat niet wegneemt dat Sufjan en zijn band een redelijk fantastisch concert speelden
De held van Michigan, Illinois en sinds kort ook Oregon trakteerde ons namelijk twee uur lang op een rit in een rollercoaster over bekend terrein, maar met heel wat onverwachte bochten. Tussen het statige, instrumentale ‘Redwood’en een heerlijk ingehouden ‘Chicago’zoefde ons gemoed van triest naar verzaligd en weer terug. Roetsjte het concert heen en weer tussen frustrerend (soms) en pakkend (vaak). Werden we bestookt met een stortvloed van heerlijke details: die even achteloze als briljante Casio-solo van de overvloedig bebaarde Steve ‘Zardok Moore in ‘Futile Devices’, bijvoorbeeld. Of die digitale vlammen die de back-dropopslokten aan het eind van ‘Vesuvius’.
Track nummer twee, ‘Death with Dignity’, was de eerste song uit ‘Carrie & Lowell’(alle andere zouden nog volgen): één witte spot gericht op Sufjan Stevens, achter hem Super-8-home-video’s uit betere tijden - spelende kinderen, een kodachrome-blauwe zee, een verjaardagstaart. Toen zijn stem voor de eerste keer de hoogte inschoot, wisten we meteen weer waarom we voor de zekerheid twee exemplaren van ‘Carrie & Lowell’gekocht hadden. Zijn vier kompanen vulden het liedje uiterst subtiel in, tot het uiteindelijk tegen het bladgoud van het Bozarplafond plakte in een wolk van hemelse koortjes. Véél songs kregen vanavond een ander - vaak - feller einde aangemeten dan de studioversie (‘Drawn to the Blood’, ‘Carrie & Lowell’, ‘John My Beloved’).
Wel helemaal akoestisch was het geweldige ‘No Shade in the Shadow of the Cross’. Terwijl over de schermen een oceaan bij zonsondergang rolde, zongen Sufjan en Dawn Landes hun duet naar Low-hoogten. Het contrast met ‘Fourth of July’, de centrale song op ‘Carrie & Lowell’die nog dieper snijdt dan alle andere, kon niet groter zijn. Die vervelende synthetische echo die aan Sufjans zanglijn kleefde, de irritante keyboardsoundjes die elke zinssnede zoveel nadruk gaven dat ze potsierlijk werden: het leek op zelfsabotage, of misschien simpelweg zelfbehoud. We kunnen ons nauwelijks voorstellen hoe slopend het moet zijn om avond na avond je moeders woorden van op haar sterfbed te moeten zingen: ‘Did you get enough love / My little dove / Why do you cry?
De afsluiter van het ‘Carrie & Lowell’-deel van de avond - ‘Blue Bucket of Gold’- was een achtbaan op zich: aan opstoten van GYBE!-bombast met gitaren in interstellar overdrive en cimbaalstormen gingen ijle synth-interludiavooraf, terwijl twee forse discoballen de spotlights als een miljoen fijne lichtstralen weerkaatsen. Proggy en over the topmisschien, maar deze versie mocht er zijn. Ook onverwacht: de net niet dansbare make-over van ‘All of Me Wants All of You’, met slinkybaslijn en een heupwiegende Sufjan die elk moment een onhandige electric boogie leek te zullen gaan inzetten.
Af en toe won de drang naar controle het vanavond van de pure emotie, maar de perfecte show die wij in gedachten hadden, was wellicht te intens geweest. ‘To Be Alone with You’en ‘John Wayne Gacy, Jr.’,die samen het hart vormden van het tweede deel van de show, zouden daar zeker ingezeten hebben: Sufjan-hits, die wonderwel bleken aan te sluiten bij het universum van ‘Carrie & Lowell’. Stevens zong en speelde akoestische gitaar, terwijl Landes zijn woorden één voor één inpakte met de hare. De bloedstollende zucht aan het eind van de studioversie van ‘John Wayne Gacy, Jr.’verving de band vanavond door understated vocaal vuurwerk en een stuk of wat prachtig opdwarrelde pianonoten: een hoogtepunt in deze muzikale revue waarin dood en gemis centraal stonden, maar die uiteindelijk het verdriet en de pijn wist te overstijgen.

Het publiek
We hebben nog maar zelden een publiek zo ogenblikkelijk en zo eensgezind in een staande ovatie weten uitbarsten. En zéker geen publiek dat voordien - op wat voorzichtig herkenningsapplaus na - zo ademloos stil was geweest.

Quote
Pas na anderhalf uur, na het eerste bisnummer - het even korte als magistrale ‘Concerning the UFO Sighting near Highland, Illinois’- waagde Sufjan zich aan iets dat op een bindtekst leek: een bedankje, een grapje (‘Merci, bonsoir, quel dommage, all that’) en ‘I’m gonna change the energy in this room and play a few songs real quick . Die real quick zou nog vier geweldige songs en een dik half uur duren.

Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234