null Beeld

Summer of Love, deel 7: 'Interstellar Overdrive' van Pink Floyd

Exact vijftig jaar geleden werd in San Francisco de aftrap gegeven van The Summer of Love. Vrijheid, blijheid, vrede en een hoop fantastische muziek leken vanuit de stad aan de Amerikaanse Westkust de wereld te gaan overnemen. Tien weken lang presenteren wij u de songs die daarbij de soundtrack vormden. Nummer zeven is ‘Interstellar Overdrive’ van Pink Floyd.

Aan details kun je nog het best aflezen hoe out there het centrum van Londen in 1967 was. Neem nu Granny Takes A Trip, de naam van de hipste klerenwinkel van die tijd: een grootmoeder verkocht er outfits die gejat leken uit het kostuumatelier van de BBC. Zowat alle hippe Londenaars zagen er toen uit alsof ze figureerden in een historisch drama van een kleurenblinde, apestonede regisseur.

Op Tottenham Court Road had je de UFO Club – de naam is geen verwijzing naar aliens, wel naar euphoria. In 1967 trad The Pink Floyd Sound er een dozijn keer op, met psychedelische lightshows en steeds weelderiger arrangementen, alsof ze de grenzen van hun potentieel aftastten en spelenderwijs het muzikale perspectief in 3D uitvonden. Want je had dan wel dat kwartet uit Liverpool dat in Abbey Road aan één of andere conceptplaat over één of andere sergeant werkte, maar het was Pink Floyd dat de regels van de hitparade en het traditionele songschrijven aan z’n laars lapte.

Dat jaar was de band nog grotendeels het vehikel van Syd Barrett, getuige de setlist van het legendarische ‘Games for May’-concert in de Queen Elizabeth Hall, waarop hij tien van de dertien composities voor z’n rekening neemt. Van David Gilmour was geen sprake, en Roger Waters en Rick Wright componeerden slechts aan twee songs mee.

Het concert werd geadverteerd als ‘A space age relaxation for the climax of spring, with electronic composition, colour and image projection, girls and The Pink Floyd’. Er waren figuranten die hout hakten op het podium, een man in admiraalskostuum die in de zaal bloemen uitdeelde, en een gigantische bellenmachine waarvan de chemicaliën het meubilair dermate beschadigden dat Pink Floyd op de zwarte lijst belandde.

Een ander grensverleggend concert was ‘The 14 Hour Technicolor Dream’ in Alexandra Palace, een reusachtige Victoriaanse serre op een heuvel. Pink Floyd was top of the bill… om vijf uur ’s ochtends. In een tijd zonder Eurostar waren ze pas twee uur eerder in Londen aangekomen na een slopende Europese tournee.

Die ochtend, op een nuchtere maag (als je lsd, marihuana, peppillen en alcohol niet meerekent), kreeg het publiek ‘Astronomy Domine’ en ‘Instellar Overdrive’ voor de kiezen, songs die later dat jaar op ‘The Piper at the Gates of Dawn’ zouden verschijnen. Die plaat werd opgenomen tussen februari en mei, dus vóór ‘Sgt. Pepper’s’ verscheen. De titel komt uit het boek ‘The Wind in the Willows’, een klassieker die elk Engels kind achterstevoren kent.

Ongehoord was het gebruik van gadgets als delay en reverb, en zelfs niet-muzikale geluidsapparatuur, zoals een megafoon. De tien minuten abstracte improvisatie van ‘Instellar Overdrive’ hadden meer weg van een hallucinatie dan van een popsong. Uit ettelijke versies van het nummer werden de beste stukken gekozen. Die werden in de studio voorzien van delay (door twee versies een fractie van een seconde na elkaar af te spelen), overdubs en gegoochel met stereo-effecten.

Er zijn er die Syd Barrett een genie vinden. Exhibit A tégen die opvatting is ‘The Gnome’, een quite silly song over Grimble Crumble, een kabouter of hobbit. Die mannetjes waren populair eind jaren 60, zie ook Bowies absolute dieptepunt ‘The Laughing Gnome’, maar zelfs met lsd en joints ter grootte van een frietzak als verzachtende omstandigheid is ‘The Gnome’ niet iets waarmee Pink Floyd ooit de Nobelprijs literatuur dreigt te winnen.

Tijdens de opnamen van hun debuut viel Barrett ten prooi aan lsd. Toenmalige manager Peter Jenner omschreef zijn laatste optreden zo: ‘Roger en ik hebben een catatonische Syd uit de kleedkamer tot op het podium gesleept. Hij stond de hele show roerloos achter zijn microfoon, gitaar om de nek, armen doelloos bungelend.’

Het was een heerlijke, grensverleggende zomer, die naast Syd Barrett ook honderden onbekende slachtoffers niet kunnen navertellen wegens een overdosis of andere excessen. Pink Floyd werd kort nadien een totaal andere groep, maar zonder ‘The Piper at the Gates of Dawn’ hadden duizenden andere bands en platen simpelweg niet bestaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234